ΑΠΟ ΤΟ “ΚΑΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΖΙΝΟ” ΣΤΟ “ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΧΟΡΗΓΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΖΙΚΟ” – ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΔΡΟΜΟΣ…

Οι πολιτικές εξαθλίωσης του λαού, η διάλυση του κοινωνικού κράτους, οι ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας αλλά και των υπηρεσιών του κράτους, καθώς και η συρρίκνωση της δημοκρατίας προς όφελος των ισχυρών, δεν εφαρμόζονται μόνο σε κεντρικό επίπεδο. Περνούν και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, συχνά καμουφλαρισμένες με τον μανδύα του «φιλολαϊκού», μέσα από συμφωνίες, χορηγίες και «ανταποδοτικά» οφέλη.

Δεν είναι, επομένως, διόλου παράξενο το ότι ο δήμαρχος έφερε εκ νέου στο Δημοτικό Συμβούλιο δύο μνημόνια συνεργασίας: ένα με την IRC, δηλαδή το Καζίνο του Ελληνικού, και ένα με το UNIC, το ιδιωτικό πανεπιστήμιο της Κύπρου, που έχει πλέον παράρτημα στο Ελληνικό.

Ακόμα κι αν παραβλέψουμε τις προ δεκαετίας δηλώσεις του κ. Κωνσταντάτου πως δεν θα δεχτεί τη λειτουργία Καζίνο στην επένδυση, είναι αδύνατο να παραβλέψουμε τη σπουδή που δείχνει να εξευμενίσει τις αντιδράσεις των συμπολιτών μας μέσω ενός ακόμη μνημονίου με την εταιρεία του Καζίνο, μέσω του οποίου θα προσφέρει περισσότερα από 700.000 € σε χορηγίες προς συλλόγους, καθώς και για την αγορά καμερών για τα σχολεία.

Αυτός είναι και ο τρόπος να πείσει τους πολίτες ότι το Καζίνο θα έχει οφέλη: ότι με το χρήμα μπορούμε να ξεπερνάμε κάθε ηθικό και κοινωνικό δίλημμα. Μας λέει, ουσιαστικά, πως δεν έχει σημασία από πού προέρχονται οι χορηγίες, αρκεί να έρχονται στα ταμεία του δήμου.

Ακριβώς η ίδια λογική ακολουθείται και στη σύναψη της συμφωνίας με το ιδιωτικό Πανεπιστήμιο, όπου και αυτό, με τη σειρά του, προσφέρει εκπτώσεις και υποτροφίες σε φοιτητές, βραβεία σε αριστούχους κ.ά. Το αντάλλαγμα και εδώ είναι η προβολή και διαφήμιση του Πανεπιστημίου σε σημεία του δήμου, μαζί με τις ευχαριστίες του Δημάρχου, ο οποίος, ως ένας τοπικός Άδωνις Γεωργιάδης, προωθεί την ιδιωτική πανεπιστημιακή εκπαίδευση.

«Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας», έλεγαν οι αρχαίοι.
Αυτός είναι ο ύπουλος Δούρειος Ίππος της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας που μας οδηγεί όλο και περισσότερο σε αυτή την κατάσταση. Το κόλπο είναι η παροχή δήθεν αντισταθμιστικών μέτρων προς έναν απογοητευμένο λαό, ο οποίος, μετά από τόσα χρόνια αφαίμαξης, έχει δυστυχώς χαμηλώσει τις προσδοκίες του.

Ποιος πραγματικά μπορεί να εμπιστευτεί έναν πολιτικό της κατηγορίας αυτής; Ποιος μπορεί να εμπιστευτεί αυτόν που έλεγε «ούτε μέτρο τσιμέντου, ούτε λόγος για Καζίνο» και σήμερα έχει γίνει ο συνήγορος των αντιλαϊκών ιδιωτικοποιήσεων, στοχεύοντας στη συρρίκνωση του δημόσιου χαρακτήρα σε κάθε κοινωνικό επίπεδο, από την Παιδεία έως την Υγεία;

Αξίζουν μερικές χορηγίες και μερικές εκπτώσεις για να αποδεχτούμε τη μοίρα μας σε έναν δήμο όπου, όπως και σε όλη την Ελλάδα, βαθαίνουν η φτώχεια, η κοινωνική ανασφάλεια και η υποβάθμιση των δημόσιων αγαθών;

Μας αξίζει άραγε η κοινωνική παρακμή στην οποία ολισθαίνουμε όλο και περισσότερο λόγω των πολιτικών που εξουσιάζουν δήμους και κράτος;

Η ανάταση του λαού ξεκινά από τις γειτονιές, με το να αντιστεκόμαστε στην υποκρισία και στον εκμαυλισμό κάθε πολιτικής που υπηρετεί το Κεφάλαιο εις βάρος της κοινωνίας

ΝΑ ΣΕ ΚΑΨΩ ΓΙΑΝΝΗ, ΝΑ Σ’ ΑΛΕΙΨΩ ΛΑΔΙ

Μέτρα για την υπογεννητικότητα ανακοίνωσε ότι προτίθεται να πάρει ο κ. Κωνσταντάτος.
Μας θύμισε τον κ. Μητσοτάκη, που μοιράζει επιδόματα – ψίχουλα σε ένα λαό που σταθερά και συνεχώς φτωχοποιεί, με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ακολουθεί υπέρ του κεφαλαίου.

Μπορεί να πιστέψει κανείς ότι το επίδομα των 1000 έως 3000 χιλιάδων ευρώ, που εξήγγειλε, θα ήταν δυνατό να ωθήσει δύο νέους ανθρώπους να κάνουν ένα παιδί;
Οι δωρεάν παιδικοί σταθμοί και το καλοκαιρινό πρόγραμμα δημιουργικής απασχόλησης, ισχύει έτσι κι αλλιώς στο Δήμο μας από τότε που το καθιέρωσε η διοίκηση της παράταξής μας.

Μπορεί να είναι κίνητρο ότι το νέο παιδί μετά από αρκετά χρόνια θα έχει δωρεάν συμμετοχή στα αθλητικά και πολιτιστικά προγράμματα του Δήμου ή η απαλλαγή από τα δημοτικά τέλη ή το καλάθι με βρεφικά είδη;

Ας κάνουμε ότι μπορούμε, στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας, λέει ο Δήμαρχος.
Όμως, όποιος θέλει να δει με ειλικρίνεια το πρόβλημα, αντιλαμβάνεται οτι η υπογεννητικότητα δεν αντιμετωπίζεται με κίνητρα – ψίχουλα, αλλά με τη ριζική αλλαγή των σημερινών συνθηκών ζωής των νέων ανθρώπων και γενικότερα των λαϊκών οικογενειών.

Κάτι τέτοιο όμως χρειάζεται ριζική αλλαγή των πολιτικών που εφαρμόζονται.
Και αυτό, οι διάφοροι Μητσοτάκηδες και Κωνσταντάτοι, όχι μόνο δεν το θέλουν, αλλά υποστηρίζουν με νύχια και με δόντια τη διαιώνιση αυτού του συστήματος.
Γιατί είναι παιδιά του, το “τρέφουν” και “τρέφονται” από αυτό.

Γιαυτό το επιχείρημά του Δημάρχου: ας κάνουμε έστω ότι μπορούμε στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας, είναι κάλπικο και ο στόχος του είναι να βελτιώσει το πολιτικό του προφίλ για να εξυπηρετήσει τις γενικότερες φιλοδοξίες του.