Από το ναυτεργατικό κίνημα στους αγώνες για τον Βύρωνα… Ψηφιοποιήθηκε το αρχείο του Δημήτρη Σουλιώτη – Μια πολιτική και κοινωνική διαδρομή ζωντανεύει για τις επόμενες γενιές

Φωτο: Παρέμβαση του Δημήτρη Σουλιώτη σε συζήτηση του Δήμου στο δημοτικό κιν/φο “Νέα Ελβετία”

Μετά από ευγενική παραχώρηση της συζύγου του, ψηφιοποιήθηκε όλο το αρχείο του Δημήτρη Σουλιώτη. 

Κείμενα από την πολιτική του πορεία ως παρακαταθήκη για τις νεότερες γενιές και τους μελετητές του μέλλοντος μπορείτε να δείτε στο παρακάτω ψηφιακό αποθετήριο

https://figshare.com/authors/Dimitris_Souliotis/24610890

Με την ψηφιοποίηση του αρχείου του για τους αγώνες του στο Δήμο Βύρωνα προκύπτει ύλη και έμπνευση για μελλοντικούς αγώνες για την βελτίωση της ζωής στην πόλη μας, για την προάσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών και για την υποστήριξη πάγιων αιτημάτων του Βυρωνιώτικου λαού.

Ο Δημήτρης Σουλιώτης μεγάλωσε, ανδρώθηκε κοινωνικά και πολιτικά στον Πειραιά όπου έζησε για πολλά χρόνια.

Σταθμός στη ζωή του στάθηκε, στην εφηβική του ηλικία, η τυχαία συνάντησή του, στο παντοπωλείο της γειτονιάς του, με τον αγωνιστή Γιωτόπουλο Γιώργο: (που κρατούσε ένα βιβλίο του Σαίξπηρ), για τον οποίον μιλούσε πάντοτε με εκτίμηση και σεβασμό: “μου άλλαξε τη ζωή”, έλεγε και ξαναέλεγε!

Η πολιτική του διάπλαση, εκείνη της επιθυμίας για κοινωνική δικαιοσύνη και της απελευθέρωσης από κάθε αυταρχική εξουσία, με ευθύτητα εκφράστηκε μέσα από τον Egmont, τον ήρωα του ομώνυμου θεατρικού έργου του (Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον) Γκαίτε και την ομώνυμη (Egmont, opus 84) μουσική του αγαπημένου του (μαζί με τον Πυότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκυ) συνθέτη Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.

Γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1937 στα Κύθηρα και μυήθηκε από μικρός στην βιοπάλη της ζωής και στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Μετά τη στρατιωτική του θητεία -υπηρέτησε στην ειδικότητα του ασυρματιστή- εργάστηκε στο εμπορικό ναυτικό.

Εκεί, ενταγμένος πλέον στο ΚΚΕ, ανέπτυξε πλούσια συνδικαλιστική δράση στο ναυτεργατικό κίνημα. Ταξίδεψε σε πολλές χώρες και κυρίως στη Γερμανία, πριν και κατά την διάρκεια της δικτατορίας, και ήταν ο σύνδεσμος των απανταχού Ελλήνων ναυτικών.

Στα χρόνια της δικτατορίας 1967-1974 ήταν πολιτικός εξόριστος.

Η χούντα του αφαίρεσε την Ελληνική ιθαγένεια και στα χρόνια της δικτατορίας 1967-1974 ήταν πολιτικός εξόριστος.

Πρωτομπαρκάρισε σε πλοία της ποντοπόρου Ναυτιλίας για πολλά χρόνια, την περίοδο της δικτατορίας ανέπτυξε πλούσια αντιδικτατορική δράση σε λιμάνια του εξωτερικού και μέχρι την κατάρρευση της Χούντας παρέμεινε πολιτικός εξόριστος.

Ήταν συνιδρυτικό μέλος της ιστορικής συνδικαλιστικής παράταξης «Ενιαία Αντιδικτατορική Συνδικαλιστική Κίνηση Ελλήνων Ναυτεργατών» (ΕΑΣΚΕΝ) η οποία δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1967 στο Αμβούργο.

Η ΕΑΣΚΕΝ αποτέλεσε τα χρόνια της Χούντας το μοναδικό αποκούμπι των Ναυτεργατών στην αντιμετώπιση των προβλημάτων και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Την περίοδο της μεταπολίτευσης διετέλεσε στέλεχος του ΚΚΕ, Γραμματέας της «Ναυτεργατικής Συνδικαλιστικής Κίνησης» (ΝΣΚ), επίσης στέλεχος της ΕΣΑΚ και της Εφημερίδας «Εργατοϋπαλληλική Φωνή» και ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του αείμνηστου Αγωνιστή – Ναυτεργάτη, Μανώλη Πυθαρούλη.

Την ίδια περίοδο είχε δραστήρια συμμετοχή στο Σωματείο Ασυρματιστών (ΠΣΑΑΘΑΞ – ΠΕΡΡΑΕΝ) έχοντας σε αυτό σπουδαία συνδικαλιστική δράση για τον εκδημοκρατισμό του και τα Ναυτεργατικά προβλήματα.

Την μεταπολίτευση εργαζόταν ως Α/Τ σε κρουαζιερόπλοια της εταιρίας «Ηπειρωτική».

Μετά την μεταπολίτευση υπήρξε μέλος στο συνδικαλιστικό τμήμα της Κ.Ε. του ΚΚΕ και εκλέχθηκε με την δημοτική παράταξη του ΚΚΕ δημοτικός και νομαρχιακός σύμβουλος Πειραιά.

Το 1991 μετά το 13^ο Συνέδριο. αποχώρησε από το ΚΚΕ, ενώ στην συνέχεια το 2000 στο 3ο συνέδριο του “Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου” εκλέχθηκε μέλος της Κ.Ε.

Ηταν στέλεχος του «Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου», μέλος της Κ.Π.Ε. και της Γραμματείας του Εργατικού Τμήματος έως το 2004.

Διαφώνησε με την γραμμή του «Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου» το 2004 αποχώρησε και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του ανένταχτος κοινωνικός αγωνιστής και μαχητής της κομμουνιστικής αριστεράς.

Ήταν ένθερμος οπαδός ενός πολιτικού σχεδίου που η συμπύκνωση του ήταν η συγκρότηση «αντιμονοπωλιακού – αντιμπεριαλιστικού μετώπου» με κομμουνιστικά χαρακτηριστικά και προοπτική, επί της βάσης των αρχών του Μαρξισμού – Λενινισμού.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα αφιέρωσε στο Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο του Βύρωνα συμβάλλοντας τα μέγιστα στους κοινωνικούς σκοπούς του.

Ο Δημήτρης Σουλιώτης διατηρούσε όλα αυτά τα χρόνια επαφή και σύνδεση με την ΠΕΝΕΝ και επανειλημμένα είχε αρθρογραφήσει στο περιοδικό της Ένωσης μας «Το Ματσακόνι».

Ανέπτυξε πλούσια κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα. Άνθρωπος οξυδερκής, διορατικός, αλληλέγγυος, δοτικός, κοινωνικά και πολιτικά ανήσυχος και χρήσιμος.

Τα δύσκολα χρόνια της οικονομικής κρίσης δεν περιορίστηκε μόνο στους αγώνες ενάντια στην πολιτική των μνημονίων.

Από τις 30 Οκτωβρίου του 2012, με πρωτοβουλία του και με τη συστράτευση μίας ομάδας πολιτών, γιατρών και φαρμακοποιών ιδρύθηκε στην πόλη μας το Κοινωνικό Ιατρείο Φαρμακείο Βύρωνα (Κ.Ι.Φ.Β.),  που βοήθησε και προσέφερε δωρεάν υπηρεσίες υγείας, ιατρικό εξοπλισμό και φάρμακα σε χιλιάδες συνανθρώπους μας.                                                                                                                                                                                                                                                  Φωτο/αρχείου

Ο Δημήτρης Σουλιώτης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, την Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2024.

Το Κοινωνικό Φαρμακείο  συνεχίζει και σήμερα την προσφορά του με την καθοριστική συμβολή  της συζύγου του κας Σούλλας.

Ρωγμή στην ενημέρωση – rogmistinenimerosi2.blogspot.com