Μια συγκλονιστική εξομολόγηση της Κατερίνας Παντελίδου: 20 Μαθήματα που Πληρώσαμε Ακριβά για να τα Μάθουμε! – Οι λέξεις της Κατερίνας συνεχίζουν να αγγίζουν την ψυχή μας… εκείνες τις ημέρες που το μόνο που μπορείς να πεις, είναι… «Πάμε πάλι…»

Ίσως η δύναμη να μην βρίσκεται στο να μη φοβάσαι, αλλά στο να φοβάσαι και να συνεχίζεις να χαμογελάς…

Κάποιοι άνθρωποι έρχονται απρόσκλητα στη ζωή μας, μέσα από τις δύσκολες στιγμές, την αγωνία, την αναμονή, τον πόνο και εκείνες τις ημέρες που το μόνο που μπορείς να πεις στον εαυτό σου είναι… «Πάμε πάλι»

Οι λέξεις της Κατερίνας συνεχίζουν να αγγίζουν την ψυχή μας, αλλά δεν υπόσχονται εύκολες απαντήσεις. Προσφέρουν όμως κάτι πιο ουσιαστικό, την υπενθύμιση ότι ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες διαδρομές, υπάρχουν μαθήματα που μπορούν να μας αλλάξουν.

Katerina Pantelidou: 20 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ ΑΚΡΙΒΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΜΑΘΟΥΜΕ

Υπάρχουν μαθήματα που δεν τα βρίσκεις σε κανένα βιβλίο.
Τα μαθαίνεις σε αίθουσες αναμονής, σε νοσοκομειακούς διαδρόμους, σε καρέκλες χημειοθεραπείας, σε νύχτες που δεν κοιμάσαι και σε πρωινά που λες:
«Πάμε πάλι.»
Και το τίμημά τους δεν μετριέται σε χρήματα.
Μάθαμε πως ο φόβος δεν σημαίνει αδυναμία.
Μπορεί να τρέμεις και παρ’ όλα αυτά να συνεχίζεις.
Μάθαμε πως κάποιες μέρες το «σηκώθηκα από το κρεβάτι» είναι επίτευγμα.
Και αυτό αρκεί.
Μάθαμε να ακούμε το σώμα μας και να ξεκουραζόμαστε χωρίς ενοχές.
Μάθαμε πως η εικόνα μας μπορεί να αλλάξει, χωρίς να αλλάξει η αξία μας.
Μάθαμε πως η αναμονή έχει τον δικό της χρόνο.
Πέντε λεπτά μέχρι ένα αποτέλεσμα μπορούν να μοιάζουν με πέντε ώρες.
Μάθαμε πως κάποιες λέξεις αποκτούν άλλη σημασία.
Μια «καθαρή» εξέταση μπορεί να γίνει ολόκληρη γιορτή.
Μάθαμε πως τα δάκρυα δεν είναι πάντα λύπη.
Μπορεί να είναι ανακούφιση, ευγνωμοσύνη και χαρά μαζί.
Μάθαμε πως δεν χρειάζεται να είμαστε δυνατοί κάθε μέρα.
Υπάρχουν μέρες για κλάμα, θυμό και σιωπή.
Μάθαμε να λέμε «χρειάζομαι βοήθεια».
Και καταλάβαμε πως αυτό δεν μας μικραίνει. Μας κάνει ανθρώπους.
Μάθαμε ποιοι άνθρωποι μένουν όταν όλα γίνονται δύσκολα.
Μάθαμε πως ένα απλό «είμαι εδώ» μπορεί να γίνει σωσίβιο.
Μάθαμε πως μια αγκαλιά δεν θεραπεύει την ασθένεια, μπορεί όμως να θεραπεύσει για λίγο τη μοναξιά.
Μάθαμε πως η πίστη μπορεί να γίνει καταφύγιο όταν δεν έχουμε άλλες απαντήσεις.
Μάθαμε πως δεν χρωστάμε σε κανέναν ένα μόνιμο χαμόγελο.
Δεν χρειάζεται να προσποιούμαστε πως όλα είναι καλά.
Μάθαμε να βλέπουμε αλλιώς τα μικρά.
Έναν καφέ. Ένα ηλιόλουστο πρωινό. Μια βόλτα. Ένα γέλιο. Ένα τραπέζι γεμάτο αγαπημένους ανθρώπους.
Και ξαφνικά, αυτά έγιναν τα μεγάλα.
Μάθαμε πως οι ουλές δεν είναι ντροπή.
Κάθε ουλή έχει τη δική της ιστορία.
Μάθαμε πως δεν είμαστε η διάγνωσή μας.
Είμαστε άνθρωποι με σχέδια, όνειρα και ανθρώπους που αγαπάμε.
Μάθαμε πως αλλάζει ο τρόπος που μετράμε τον χρόνο.
Δεν μετράμε μόνο χρόνια.
Μετράμε πρωινά, γιορτές, γενέθλια, ταξίδια, αγκαλιές, Κυριακές με την οικογένεια.
Μέρες που αξίζει να θυμόμαστε.
Μάθαμε πως το «κάποια μέρα» δεν είναι πάντα αρκετό.
Αν αγαπάς κάποιον, πες το.
Αν θέλεις να αγκαλιάσεις κάποιον, αγκάλιασέ τον.
Αν έχεις ένα όνειρο, δώσε του χώρο.
Γιατί τελικά…
δεν ξέρουμε πόσο «αργότερα» έχουμε.
Και το πιο ακριβό μάθημα απ’ όλα…
Η ζωή δεν είναι κάτι που πρέπει να αφήνουμε για αργότερα.
Δεν παλεύουμε μόνο για να τελειώσει η θεραπεία.
Παλεύουμε για τα πρωινά που δεν έχουμε ζήσει.
Για τα γέλια που δεν έχουμε ακούσει.
Για τις αγκαλιές που δεν έχουμε δώσει.
Για τα «σ’ αγαπώ» που δεν έχουμε πει αρκετά.
Και τώρα δεν θέλουμε απλώς να τελειώσει η θεραπεία.
Θέλουμε να έρθουν οι μέρες που δεν θα μετράμε θεραπείες.
Θα μετράμε στιγμές.
Δεν ζητάμε πια περισσότερο χρόνο.
Ζητάμε να μη χαθεί ούτε μία μέρα από τον χρόνο που μας δόθηκε χωρίς να την έχουμε πραγματικά ζήσει.

Katerina Pantelidou