Η τελευταία στιγμή του Γιώργου Μαζωνάκη και τα ερωτήματα που δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητα
Πόσα κενά μπορεί να χωρέσει ένα σύστημα πριν οι “μαύρες τρύπες του” γίνουν ανθρώπινη τραγωδία; Και πόσες φορές πρέπει να χτυπήσει ένας ανθρώπινος συναγερμός για να σε ακούσει κάποιος;
Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη δεν αφήνει πίσω του μόνο τη θλίψη για έναν αληθινό Άνθρωπο ή για ένα Καλλιτέχνη τεράστιου βεληνεκούς, αλλά γιατί έφυγε τόσο άδικα και τόσο απάνθρωπα.
Ο άδικος χαμός του αφήνει ένα πλήθος ερωτημάτων που ζητούν απαντήσεις και δικαιοσύνη.
Όχι απαντήσεις από τα social media.
Όχι υποθέσεις.
Όχι σενάρια.
Απαντήσεις από την έρευνα, τη Δικαιοσύνη και τους αρμόδιους φορείς που είχαν την ευθύνη.
Τι ακριβώς συνέβη 3 μέρες πριν, αλλά και τα τελευταία λεπτά της ζωής του;
Ποια δημοσιευμένα ή μη γεγονότα προηγήθηκαν πριν την σωματική κατάρρευσή του;
Ποιος ή ποιοι τον “κατεύθυναν” στο ιατρείο “θανάτου” και με ποια επιχειρήματα ;
Υπήρξαν προειδοποιητικά σημάδια από τον Καλλιτέχνη δημόσια;
Υπήρξαν αποφάσεις ή παραλείψεις που πρέπει να ελεγχθούν σε μεθόδους παραϊατρικής και ψευτοεπιστήμης από το 2012;
Υπήρξαν άλλες ειδικότητες γιατρών ή ψευτοεπιστημόνων που εμπλέκονται όλα αυτά τα χρόνια με το φερόμενο ιατρείο εμπορευματοποίησης και εγκλημάτων ελπίδας;
Τι καταγράφηκε από το μηχάνημα της πλασμαφαίρεσης και τι μπορούν να αποκαλύψουν τα ψηφιακά δεδομένα του;
Εφόσον υπήρχαν επώνυμες καταγγελίες από το 2012, τι ακριβώς ελέγχθηκε; Τι γνώριζαν οι αρμόδιοι φορείς και ποια μέτρα είχαν ληφθεί;
Η υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη δεν αφορά πλέον μόνο τις συνθήκες του τραγικού θανάτου του. Ανοίγει μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι μηχανισμοί ελέγχου, για την εποπτεία των ιδιωτικών ιατρείων και για το αν οι καταγγελίες πολιτών και επαγγελματιών υγείας αξιολογούνται εγκαίρως και ουσιαστικά.
Καταγράφηκαν επίσημα; Εξετάστηκαν σε βάθος; Διαβιβάστηκαν στις αρμόδιες υπηρεσίες; Υπήρξαν πορίσματα, συστάσεις ή κυρώσεις;
Και αν υπήρχαν ζητήματα σχετικά με τη χρήση μηχανημάτων πλασμαφαίρεσης, γιατί δεν υπήρξε νωρίτερα μια ολοκληρωμένη και ξεκάθαρη νομική εικόνα για το τι επιτρεπόταν να πραγματοποιείται σε έναν συγκεκριμένο χώρο;
Τα δημοσιεύματα για τους ελέγχους του ΙΣΑ περιγράφουν μια διαδικασία που ξεκίνησε το 2013 και συνεχίστηκε με νέους ελέγχους τα επόμενα χρόνια. Παράλληλα, ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών έχει διαψεύσει ότι χορήγησε άδεια ή έγκριση για την εγκατάσταση μηχανημάτων πλασμαφαίρεσης. Αυτές οι διαφορετικές αναφορές πρέπει να εξεταστούν με βάση τα επίσημα έγγραφα και όχι μέσα από δημόσιες αντιπαραθέσεις.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο «ποιος φταίει;», αλλά:
-
Ποιος είχε την αρμοδιότητα να ελέγξει;
-
Ποιος είχε την ευθύνη να αξιολογήσει τις καταγγελίες;
-
Υπήρχε σαφής καταγραφή όλων των ελέγχων;
-
Ποια ήταν τα πραγματικά ευρήματα κάθε αυτοψίας;
-
Υπήρχαν ασυδοσία στη νομοθεσία ή στην εφαρμογή της;
-
Πώς μπορούσε ένας χώρος να παρουσιάζεται ως κατάλληλος για συγκεκριμένες υπηρεσίες χωρίς νόμιμη άδεια και εξειδίκευση γιατρών;
-
Ποιος έλεγχε τη διαφήμιση και την προώθηση τέτοιων πρακτικών;
-
Υπήρχε εποπτεία όταν γινόταν λόγος για «νέες θεραπείες», «πρωτοποριακά μηχανήματα» ή ιατρικό τουρισμό;
-
Και ποιος διασφάλιζε ότι ο ασθενής ή ο ενδιαφερόμενος ενημερωνόταν με ακρίβεια για τα οφέλη, τους κινδύνους και τα όρια μιας ιατρικής πράξης;
Η κοινωνία δεν χρειάζεται εύκολες απαντήσεις ούτε δημόσιες καταδίκες πριν ολοκληρωθεί η έρευνα. Χρειάζεται νομιμότητα, διαφάνεια, έλεγχο και πλήρη τεκμηρίωση.
Γιατί αν αποδειχθεί ότι υπήρξαν νομικές παραλείψεις, αδράνεια ή αδυναμία συντονισμού, τότε η υπόθεση δεν θα αφορά μόνο δύο γιατρούς ή έναν συγκεκριμένο χώρο. Θα αφορά τον τρόπο με τον οποίο ολόκληρο το σύστημα προστατεύει τους πολίτες.
Οι καταγγελίες δεν πρέπει να χάνονται σε συρτάρια. Οι έλεγχοι δεν πρέπει να περιορίζονται σε τυπικές διαδικασίες. Και η προβολή μιας ιατρικής υπηρεσίας δεν μπορεί να προηγείται της σαφούς απάντησης στο βασικό ερώτημα:
Είναι νόμιμη, είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη και παρέχεται στον κατάλληλο χώρο, με τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις ασφαλείας;
Η αλήθεια για την υπόθεση Μαζωνάκη πρέπει να προκύψει από τα στοιχεία, τις πραγματογνωμοσύνες και τη Δικαιοσύνη. Όμως, ανεξάρτητα από την τελική δικαστική κρίση, ένα ερώτημα παραμένει ανοιχτό:
Πόσο αποτελεσματικό είναι ένα σύστημα ελέγχου όταν οι προειδοποιήσεις υπάρχουν, αλλά η κοινωνία μαθαίνει την πλήρη διάσταση μιας υπόθεσης μόνο μετά από μια τραγωδία;
Οι Αρχές εξετάζουν πλέον λεπτομερώς τα στοιχεία αυτά, μαζί με τις καταθέσεις, συνομιλίες, αλλά και τις συνθήκες της ιατρικής πράξης θανάτου.
Αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν στην κοινωνία.
Γιατί πίσω από κάθε ιατρικό πρωτόκολλο υπάρχει ένας άνθρωπος.
Πίσω από κάθε μηχάνημα υπάρχει ένας επαγγελματίας που πρέπει να γνωρίζει πότε κάτι δεν πηγαίνει όπως πρέπει.
Πίσω από κάθε ιδιωτικό χώρο παροχής υπηρεσιών υγείας πρέπει να υπάρχει ένα σοβαρό σύστημα ελέγχου και υγείας.
Και πίσω από κάθε σύστημα να εφαρμόζονται οι νόμοι να αποδίδονται ευθύνες και για τούς δημόσιους φορείς.
Το πιο δύσκολο ερώτημα, λοιπόν, δεν αφορά μόνο το «τι συνέβη στον Γιώργο Μαζωνάκη, αλλά γιατί;»
Αφορά και το «γιατί συνέβη τώρα;»
Και ακόμη περισσότερο…
Ποιος έπρεπε να είχε δει νωρίτερα;
Ποιος έπρεπε να είχε ακούσει έγκαιρα;
Ποιος έπρεπε να είχε σταματήσει τη διαδικασία;
Ποιος έπρεπε να είχε ζητήσει βοήθεια για τον Γιώργο Μαζωνάκη;
Ποιος είχε και έχει την ευθύνη;
Η υπόθεση βρίσκεται πλέον στα χέρια της Δικαιοσύνης. Οι δύο γιατροί που συνδέονται με την κλινική έχουν προφυλακιστεί, καθώς αντιμετωπίζουν κατηγορίες για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κοινωνία γνωρίζει ήδη όλη την αλήθεια. Η δικαστική διαδικασία και η έρευνα είναι ακριβώς εκείνες που καλούνται να φωτίσουν τα κενά και να διαχωρίσουν τα πραγματικά στοιχεία από όσα δεν έχουν ειπωθεί δημόσια.
Και ίσως εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη κοινωνική διάσταση αυτής της υπόθεσης.
Γιατί αν αποδειχθεί ότι υπήρξαν λάθη με ενδεχόμενο δόλο, παραλείψεις ή παραβιάσεις κανόνων, το ερώτημα δεν θα αφορά μόνο έναν άνθρωπο.
Θα αφορά το πόσο ασφαλής αισθάνεται ο καθένας μας όταν περνά την πόρτα ενός ιατρείου.
Θα αφορά το αν οι έλεγχοι λειτουργούν.
Το αν οι κανόνες εφαρμόζονται.
Το αν η ευθύνη έχει πραγματικό περιεχόμενο.
Το αν υπάρχουν μηχανισμοί που μπορούν να εντοπίσουν έγκαιρα ένα πρόβλημα.
Και το πιο σκληρό απ’ όλα…
Πόσες φορές ένα σύστημα μπορεί να λειτουργεί «περίπου σωστά» μέχρι να έρθει η μία στιγμή που ένα ανθρώπινο ή σκόπιμο λάθος, μια παράλειψη ή μια παραπληροφόρηση κοστίζει μια ζωή;
Ο τεράστιος Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε τόσο άδικα στα 54 του χρόνια πικραμένος, μόνος και αβοήθητος, μέσα από σκοτάδια, προδοσίες, γκρίζες σκιές και πολύ “υποκρισία”. Ο θάνατος του έχει πλέον μετατραπεί σε μια κοινωνική υπόθεση που ναι μεν εξετάζεται από τις Αρχές, αλλά ταυτόχρονα προκαλεί εύλογο δημόσιο ενδιαφέρον όχι μόνο για τον σπουδαίο Καλλιτέχνη που αγάπησαν και αγαπούν, αλλά για τον άνθρωπο Γιώργο, τον ευγενή, τον πρόσχαρο, τον φιλότιμο, τον καλοκάγαθο, τον ψυχικά βασανισμένο, μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη σε έναν άνθρωπο τόσο ευαίσθητο, τόσο ευάλωτο και τόσο μοναδικό.
Αυτό που οφείλει η Πολιτεία, η Δικαιοσύνη και κάθε αρμόδιος φορέας είναι ένα πράγμα:
την αλήθεια.
Όχι για να ικανοποιηθεί η περιέργεια μιας κοινωνίας.
Αλλά για να γνωρίζει αν ένας θάνατος ήταν πραγματικά αναπόφευκτος ή αν υπήρχε μια στιγμή που κάποιος μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό.
Για να ξέρουμε τι πήγε λάθος.
Για να διορθωθεί.
Και για να μη χρειαστεί ποτέ ξανά μια οικογένεια να αναρωτηθεί, μπροστά σε μια απώλεια… «Ή αν κάποιος μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικά;»
Γιατί τελικά, η αλήθεια για τον Γιώργο Μαζωνάκη δεν αφορά μόνο ένα θέμα δημόσιας υγείας
Αφορά το πόσο ασφαλής θέλουμε να είναι η κοινωνία μας αύριο για κάθε πολίτη με ή χωρίς οικονομική επιφάνεια.
Καλό Παράδεισο…
Το σύστημα δεν λειτούργησε…
