Κατερίνα Παντελίδου: Δεν ήταν μόνο δική μου μάχη… ήταν η δική μας. Από το 2004 μαζί! Η αληθινή αγάπη ενός άντρα… υπάρχουν άνθρωποι που, όταν έρθει η πιο δύσκολη στιγμή, δεν χρειάζεται να πουν πολλά, αρκεί που μένουν εκεί…

Υπάρχουν μάχες που δεν τις δίνει κανείς μόνος του. Μάχες που δοκιμάζουν το σώμα, την ψυχή, την οικογένεια και τις αντοχές όλων.

Yπάρχουν άνθρωποι που όταν έρθει η πιο δύσκολη στιγμή, δεν χρειάζεται να πουν πολλά, αρκεί που μένουν εκεί… Δίπλα σου…

Ο Δημήτρης, ο σύντροφος, ο συνοδοιπόρος, ο άνθρωπος που μοιράστηκε μαζί της όχι μόνο τις χαρές, αλλά και τον φόβο, την αγωνία, τον πόνο και την ελπίδα. Η αληθινή αγάπη ενός άντρα στη ζωή μιας γυναίκας δεν φαίνεται μόνο στις εύκολες στιγμές. Φαίνεται κυρίως όταν όλα γύρω τους δοκιμάζονται… Κατερίνα, συνέχισε να προχωράς με τη δύναμη και το χαμόγελό σου. Η ζωή ανταμείβει εκείνους που παλεύουν, που δεν λυγίζουν και που βρίσκουν μέσα τους τη δύναμη να συνεχίσουν. Εσύ και ο Δημήτρης το απέδειξες.

Katerina Pantelidou: Δεν ήταν μόνο δική μου μάχη… ήταν η δική μας. 

Από το 2004 μαζί…

Και το 2024 ήρθε στη ζωή μας μια λέξη που κανείς δεν θέλει να ακούσει ποτέ:

Καρκίνος.

Στην πρώτη φωτογραφία είμαι εγώ.
Χωρίς μαλλιά.
Με έναν πόνο που πολλές φορές δεν μπορούσα να κρύψω.
Κι εσύ δίπλα μου, Δημήτρη μου.

Με έβλεπες να υποφέρω.
Με έβλεπες να φοβάμαι, να λυγίζω, να παλεύω μέρα με τη μέρα.

Και μαζί με τον γιο μας, το ζήσατε κι εσείς.
Τον δικό μου πόνο, τη δική σας αγωνία, τις νύχτες που κανείς μας δεν ήξερε τι θα φέρει η επόμενη μέρα.

Κι εσύ προσευχόσουν στην Παναγία…
να μη με πάρει από κοντά σας.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την αγάπη.
Γιατί εκεί κατάλαβα πως δεν πολεμούσα μόνη.

Και σήμερα κοιτάζω τη δεύτερη φωτογραφία.

Έχω ξανά τα μαλλιά μου.
Έχω ξανά το χαμόγελό μου.
Έχω ξανά μπροστά μου τη ζωή.

Κι εσύ είσαι πάλι εκεί.
Στο ίδιο σημείο. Δίπλα μου.

Μόνο που τώρα ξέρουμε κάτι που τότε δεν ξέραμε:

Πως ακόμα κι όταν η ζωή σε γονατίζει,
αν έχεις ανθρώπους που σε αγαπούν τόσο βαθιά,
μπορείς να σηκωθείς ξανά.

Ο καρκίνος μας φόβισε.
Μας πόνεσε.
Μας άλλαξε.

Αλλά δεν μας πήρε ο ένας από τον άλλον.

Γιατί αυτή δεν ήταν μόνο η δική μου μάχη.

Ήταν η δική μας.

Και αν υπάρχει κάτι που θέλω να κρατήσω από όλα αυτά,
είναι το χέρι σου, Δημήτρη μου,
το παιδί μας δίπλα μας
και την ευκαιρία να συνεχίσουμε να γράφουμε την ιστορία μας.

Από το 2004…
μέσα από τα εύκολα, τα δύσκολα, τα δάκρυα και τα χαμόγελα.
Μαζί.

Κατερίνα + Δημήτρης
Και συνεχίζουμε…

Katerina Pantelidou