Η Κατερίνα έχει ακόμη σελίδες να γράψει… και αξίζει να τις διαβάσουμε όλες
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια για να μας συγκινήσουν. Αρκεί να μας ανοίξουν την καρδιά τους και να μας πουν, με τη δική τους αλήθεια, όσα έζησαν και όσα συνεχίζουν να παλεύουν.
Η Κατερίνα είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους.
Η επιστολή που μας έστειλε δεν είναι απλώς μια προσωπική εξομολόγηση. Είναι μια ιστορία ζωής, επιμονής και δύναμης. Μια ιστορία ενός κοριτσιού που από μικρή έμαθε να προσπαθεί περισσότερο για να ακούσει και να ακουστεί, και μιας γυναίκας που όταν η ζωή της έφερε μπροστά της μια ακόμη, πολύ μεγαλύτερη δοκιμασία, αποφάσισε να μη σταματήσει να γράφει τη δική της ιστορία.
Και ίσως το πιο δυνατό μήνυμα να βρίσκεται στην πρώτη της φράση…
«Έχω ακόμα σελίδες να γράψω…»
Δεν ήταν η πρώτη φορά που χρειάστηκε να παλέψω για να με ακούσει η ζωή… 
Από μικρή έμαθα τι σημαίνει να υπάρχει ένα εμπόδιο ανάμεσα σε εμένα και στον κόσμο.
Γεννήθηκα βαρήκοη και πολλές φορές χρειάστηκε να προσπαθήσω λίγο περισσότερο για να ακούσω και να με ακούσουν.
Έμαθα να επιμένω. Να προσπαθώ. Να μην αφήνω μια δυσκολία να αποφασίζει μέχρι πού μπορώ να φτάσω.
Νόμιζα πως η ζωή μου είχε ήδη δώσει αρκετές δοκιμασίες.
Και μετά ήρθε εκείνη η μέρα.
Η λέξη που κανένας άνθρωπος δεν θέλει να ακούσει.
Καρκίνος.
Για μια στιγμή όλα σώπασαν.
Κι όμως, μέσα σε εκείνη τη σιωπή, άκουσα κάτι πιο δυνατό από τον φόβο.
Τη φωνή μέσα μου να λέει:
«Όχι τώρα. Έχω ακόμα δρόμο μπροστά μου.»
Δεν ήταν εύκολο.
Υπήρχαν μέρες που το σώμα μου κουραζόταν. Μέρες που η ψυχή μου δοκιμαζόταν. Μέρες που το μόνο που ήθελα ήταν να ξημερώσει.
Και κάθε φορά θυμόμουν γιατί έπρεπε να συνεχίσω.
Για το παιδί μου. Για την οικογένειά μου. Για εκείνες τις μικρές, καθημερινές στιγμές που κάποτε θεωρούμε δεδομένες, μέχρι να καταλάβουμε πόσο πολύτιμες είναι.
Σήμερα, όταν κοιτάζω πίσω, δεν βλέπω μόνο όσα έχασα.
Βλέπω όσα κέρδισα.
Μια καρδιά που έμαθε να αγαπά πιο βαθιά.
Μια ψυχή που έμαθε να εκτιμά περισσότερο.
Και έναν άνθρωπο που κατάλαβε πως η ζωή δεν μετριέται από το πόσο εύκολος είναι ο δρόμος.
Μετριέται από το πόσες φορές πέφτεις, πόσες φορές σηκώνεσαι και αποφασίζεις να συνεχίσεις.
Δεν θέλω να ξεχάσω όσα πέρασα.
Είναι κομμάτι μου.
Αλλά δεν είναι όλη η ιστορία μου.
Η ιστορία μου είναι πως, όσες φορές κι αν η ζωή προσπάθησε να με λυγίσει, εγώ βρήκα έναν τρόπο να σταθώ ξανά.
Σήμερα ξέρω πως η ζωή δεν μου χρωστάει έναν εύκολο δρόμο.
Μου έμαθε, όμως, πως ακόμη και στους πιο δύσκολους δρόμους υπάρχει πάντα μια επόμενη σελίδα.
Κι εγώ έχω ακόμα σελίδες να γράψω.
Όνειρα να ζήσω.
Ανθρώπους να αγαπήσω.
Στιγμές να χαρώ.
Γιατί η ιστορία μου δεν τελείωσε στις δυσκολίες μου.
Συνεχίζεται.
Και αυτή τη φορά, θέλω να τη ζήσω με όλη μου την καρδιά. 
Καλή δύναμη σε όλους όσοι δίνουν τη δική τους μάχη.
Να μην χάσετε ποτέ την ελπίδα σας. 
—
