Υπάρχουν ιστορίες που δεν γράφονται για να προκαλέσουν λύπη. Γράφονται για να δώσουν δύναμη.
Η Κατερίνα αποφάσισε να μοιραστεί μαζί μας μια βαθιά προσωπική εμπειρία, τη δική της διαδρομή απέναντι στον καρκίνο. Μιλά ανοιχτά για τους φόβους, τις αλλαγές στο σώμα και στην εικόνα της, αλλά κυρίως για εκείνη τη δύναμη που ανακαλύπτει κανείς μέσα του όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με μια μεγάλη δοκιμασία.
Ο καρκίνος δεν είναι μόνο οι εξετάσεις, οι θεραπείες και οι δύσκολες ημέρες. Είναι και οι σκέψεις που γεννιούνται, οι ανασφάλειες, ο φόβος για το αύριο και η προσπάθεια να ξαναδείς τον εαυτό σου με αγάπη.
Η επιστολή της Κατερίνας είναι μια προσωπική μαρτυρία, αλλά ταυτόχρονα ένα μήνυμα προς κάθε άνθρωπο που μπορεί σήμερα να περνά τη δική του δύσκολη διαδρομή.
Με ειλικρίνεια και ευαισθησία, μας θυμίζει πως μέσα στις πιο δύσκολες στιγμές μπορεί να κρύβεται κάτι που δεν γνωρίζαμε ότι έχουμε… η δική μας δύναμη.
Την ευχαριστούμε θερμά που μας εμπιστεύτηκε την ιστορία της και επέλεξε να τη μοιραστεί μαζί μας, με την ελπίδα ότι μπορεί να δώσει κουράγιο και σε άλλους ανθρώπους.
Dora Skordalaki
Katerina Pantelidou: Δεν μου πήρε την ομορφιά μου… μου έδειξε τη δύναμή μου.
Δεν ήταν εύκολος ο δρόμος μου… αλλά συνεχίζω…
Ο καρκίνος χτύπησε τη δική μου πόρτα στις αρχές Ιανουαρίου του 2024.
Η διάγνωση ήταν επιθετικός διπλός καρκίνος του μαστού. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Σαν να έχασα για λίγο τη γη κάτω από τα πόδια μου. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτή η λέξη αφορούσε εμένα.
Ακολούθησε μαστεκτομή, αφαίρεση 10 λεμφαδένων στη μασχάλη και ένας δύσκολος κύκλος οκτώ χημειοθεραπειών.
Δεν θα προσποιηθώ ότι ήμουν πάντα δυνατή. Υπήρχαν στιγμές που φοβήθηκα πολύ. Υπήρχαν βράδια που το μόνο που ζητούσα ήταν να ξημερώσει και να μπορώ να πω «σήμερα είμαι λίγο καλύτερα».
Στη δεύτερη χημειοθεραπεία ξύρισα τα μαλλιά μου. Η εικόνα μου άλλαξε και μαζί της άλλαξε για λίγο και ο τρόπος που έβλεπα τον εαυτό μου. Ένιωσα ότι έχανα τη θηλυκότητά μου. Εκεί λύγισα.
Αλλά δεν έμεινα κάτω.
Ήμουν οργισμένη.
Μέσα μου υπήρχε θυμός, φόβος, αγωνία. Δεν ήθελα να αποδεχτώ ότι αυτό συνέβαινε σε εμένα.
Και μέσα σε όλο αυτό έλεγα στον εαυτό μου:
«Έχω ακόμα ζωή να ζήσω. Έχω πράγματα να κάνω. Έχω το παιδί μου να μεγαλώσω, ανθρώπους να αγαπήσω, όνειρα που δεν έχω πραγματοποιήσει ακόμα. Δεν θα αφήσω τον καρκίνο να αποφασίσει πότε τελειώνει η ζωή μου.»
Αυτή η σκέψη έγινε η δύναμή μου.
Ο καρκίνος μου άφησε ουλές στο σώμα, αλλά και στην ψυχή. Μου πήρε την ανεμελιά, όχι όμως την ελπίδα.
Μου έμαθε να εκτιμώ πράγματα που κάποτε περνούσαν απαρατήρητα. Ένα πρωινό που ξυπνάς καλά. Μια αγκαλιά. Ένα χαμόγελο. Μια απλή οικογενειακή στιγμή.
Μου έμαθε πως η ζωή δεν είναι δεδομένη.
Και μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή δεν ήμουν μόνη.
Με τη βοήθεια του Θεού είμαι σήμερα εδώ.
Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους γιατρούς μου για τη φροντίδα, τη γνώση και τη στήριξή τους.
Στον σύζυγό μου, Δημήτρη, και στον γιο μου, Νικόλα, που στάθηκαν δίπλα μου ανελλιπώς, σε κάθε δύσκολη στιγμή.
Στους γονείς μου και στην αδερφή μου, που ήταν εκεί με την αγάπη και τη δύναμή τους.
Και στους συναδέλφους μου, που δεν έπαψαν να με στηρίζουν και να μου δίνουν κουράγιο.
Σήμερα δεν μπορώ να ξέρω τι θα φέρει η επόμενη μέρα. Ξέρω όμως πως δεν θέλω να τη φοβάμαι.
Θέλω να τη ζήσω.
Με περισσότερη ευγνωμοσύνη.
Με περισσότερη αγάπη.
Με περισσότερη δύναμη.
