«Εργασιακή εμπειρία» ή κανονική εργασία με απλήρωτους και χωρίς τα αυτονόητα δικαιώματα;
Ένα ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα αναδεικνύουν οι νέες καταγγελίες εργαζομένων που συμμετέχουν στο πρόγραμμα απόκτησης εργασιακής εμπειρίας της ΔΥΠΑ για ανέργους ηλικίας 30 ετών και άνω καθώς εκκρεμεί η υπουργική υπογραφή για την καταβολή των δεδουλευμένων τους.
Οι καταγγελίες κάνουν λόγο για καθυστερήσεις στην καταβολή της αποζημίωσης, ενώ παράλληλα τίθενται σοβαρά ερωτήματα για την ασφαλιστική κάλυψη και τα εργασιακά δικαιώματα των συμμετεχόντων.
Και εδώ γεννιέται ένα κρίσιμο ερώτημα:
Μπορεί ένας άνθρωπος που βρίσκεται ήδη αντιμέτωπος με την ανεργία να εργάζεται χωρίς να γνωρίζει πότε θα πληρωθεί και χωρίς ένσημα
Η ίδια η ΔΥΠΑ παρουσιάζει το πρόγραμμα ως δράση που προσφέρει σε ανέργους 30+ τη δυνατότητα απόκτησης επαγγελματικής εμπειρίας σε πραγματικές συνθήκες εργασίας, με προβλεπόμενη αποζημίωση.
Γι’ αυτό ακριβώς χρειάζονται καθαρές απαντήσεις.
Πότε θα καταβληθούν τα χρήματα που οφείλονται στους δικαιούχους;
Ποια ακριβώς ασφαλιστική κάλυψη προβλέπεται για τους συμμετέχοντες;
Καταχωρίζονται οι ημέρες ασφάλισης και με ποιον τρόπο;
Ποιος είναι τελικά υπεύθυνος όταν ένας άνεργος εργάζεται, αλλά η αποζημίωσή του καθυστερεί;
Η απόκτηση εργασιακής εμπειρίας δεν μπορεί να σημαίνει εργασιακή ανασφάλεια.
Οι άνθρωποι που αναζητούν μια δεύτερη ευκαιρία στην αγορά εργασίας δεν ζητούν χάρη. Ζητούν το αυτονόητο. Να γνωρίζουν τους όρους, να πληρώνονται στην ώρα τους και να έχουν τα ασφαλιστικά δικαιώματα που προβλέπει η νομοθεσία.
Η ΔΥΠΑ μιλά για «απόκτηση εργασιακής εμπειρίας σε πραγματικές συνθήκες εργασίας».
Ας σταθούμε, λοιπόν, στο αυτονόητο ερώτημα:
Τι ακριβώς σημαίνει “εργασιακή εμπειρία” όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται κανονικά στον χώρο εργασίας, εκτελεί καθήκοντα και παρέχει πραγματική εργασία;
Δεν μιλάμε για μια απλή πρακτική άσκηση. Μιλάμε για ανθρώπους που εργάζονται σε πραγματικές συνθήκες και καλύπτουν πραγματικές ανάγκες.
Και όταν την ίδια στιγμή καταγγέλλεται ότι υπάρχουν καθυστερήσεις στην πληρωμή και σοβαρά ζητήματα σχετικά με την ασφαλιστική κάλυψη, τότε η Πολιτεία οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα:
Ποια ακριβώς εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα έχουν αυτοί οι άνθρωποι;
Γιατί η εργασία τους δεν αντιμετωπίζεται με τους ίδιους κανόνες που ισχύουν για κάθε εργαζόμενο;
Μπορεί ένας άνθρωπος να εργάζεται κανονικά και να βρίσκεται ταυτόχρονα σε ένα καθεστώς μειωμένης προστασίας;
Και υπάρχει ακόμη μία κρίσιμη διάσταση.
Πολλοί από τους συμμετέχοντες είναι μεγαλύτερης ηλικίας, άνθρωποι που ήδη αντιμετωπίζουν τεράστιες δυσκολίες στην πρόσβαση και την επανένταξη στην αγορά εργασίας.
Για έναν άνεργο 50, 55 ή 60 ετών, η ανάγκη για εργασία δεν είναι θεωρητική. Είναι η ανάγκη να ζήσει με αξιοπρέπεια, να ασφαλιστεί και να έχει μια πραγματική προοπτική συνταξιοδότησης.
Η εργασιακή εμπειρία δεν μπορεί να γίνει εργασιακή ομηρία.
Και η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να μετατρέπει τους ανέργους, ιδιαίτερα τους μεγαλύτερους σε ηλικία σε εργαζόμενους δεύτερης κατηγορίας.
Σύμφωνα με τις καταγγελίες, οι δικαιούχοι παραμένουν απλήρωτοι μέχρι σήμερα, καθώς η καταβολή των χρημάτων τους εξαρτάται από την υπογραφή του αρμόδιου Υπουργού, η οποία ακόμη καθυστερεί.
Όπως σημειώνει η Ομοσπονδία Υπαλλήλων ΟΑΕΔ, «η μία απαράδεκτη πρακτική διαδέχεται την άλλη. Και χωρίς ένσημα. Και χωρίς μισθό. Είναι ντροπή για ένα κράτος δικαίου να αντιμετωπίζει με αυτόν τον τρόπο ανθρώπους που αναζητούν μια ευκαιρία για εργασία και αξιοπρεπή διαβίωση».
Οι εργαζόμενοι ζητούν την άμεση καταβολή των οφειλόμενων ποσών σε όλους τους δικαιούχους, ενώ υπογραμμίζουν ότι η απλή πληρωμή δεν αρκεί, καθώς το ουσιαστικά αυτονόητο είναι η εργασία με πλήρη ένσημα, ασφαλιστικά δικαιώματα και αξιοπρεπείς συνθήκες. «Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να είναι ούτε αναλώσιμοι ούτε επαίτες ενός κράτους που σχεδιάζει λάθος και υλοποιεί διπλά λάθος», σημειώνεται με έμφαση, ενώ ζητείται η συνολική εξασφάλιση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων για όλους τους συμμετέχοντες στα προγράμματα της ΔΥΠΑ.
Καταγγελία ανέργου
Καταγγελία Ανέργου: Η νέα Διοικήτρια κ. Γιάννα Χορμόβα γνωρίζει; Δεκάδες Καταγγελίες από Ανέργους – Η Ανεργία στο περιθώριο -Μια επικοινωνιακή ανακύκλωση ανεργίας, με θύματα τους ανέργους – Η ΔΥΠΑ απαξιώνει τους ανέργους ως τιμωρός αντί να τους στηρίξει ως κοινωνικός φορέας
Το τελευταίο διάστημα δεχθήκαμε δεκάδες καταγγελίες από ανέργους, οι οποίοι περιγράφουν με οργή, απογοήτευση και αγωνία τις ανάλγητες πρακτικές της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης (ΔΥΠΑ).
Η κρατική υπηρεσία που υποτίθεται πως λειτουργεί ως σύμμαχος των πολιτών στην αναζήτηση εργασίας, όπως αναφέρουν οι άνεργοι, έχει μετατραπεί σε γραφειοκρατικό μηχανισμό πίεσης και ψυχολογικού εκβιασμού.
Δημοσιεύουμε αυτούσια την Επιστολή Ανέργου
Η νέα Διοικήτρια κ. Γιάννα Χορμόβα γνωρίζει; Δεκάδες Καταγγελίες από Ανέργους – Η Ανεργία στο περιθώριο -Μια επικοινωνιακή ανακύκλωση ανεργίας, με θύματα τους ανέργους – Η ΔΥΠΑ απαξιώνει τους ανέργους ως τιμωρός αντί να τους στηρίξει ως κοινωνικός φορέας
Πίσω από την επίφαση “ενεργοποίησης” και “παροχής ευκαιριών”, κρύβεται ένα σύστημα προσχηματικής απασχόλησης που όχι μόνο δεν φροντίζει για τη σύνδεση των ανέργων με την αγορά εργασίας, αλλά τους μεταχειρίζεται σαν αριθμούς που πρέπει να εξαφανιστούν από τα μητρώα.
Μια από τις πιο βάναυσες μορφές κοινωνικής υποτίμησης δεν είναι η ανεργία αυτή καθαυτή, αλλά η διαχείρισή της. Και σήμερα, με ευθύνη της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης (ΔΥΠΑ), εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι πολίτες στην Ελλάδα βιώνουν καθημερινά ψυχολογικό εκβιασμό, θεσμική απαξίωση και πλήρη έλλειψη σεβασμού.
Η ΔΥΠΑ, στο όνομα της “σύζευξης προσφοράς και ζήτησης εργασίας”, έχει μετατραπεί σε μηχανισμό τεχνητής εκκαθάρισης μητρώων και στατιστικής ωραιοποίησης, στέλνοντας στους πολίτες «προτάσεις θέσεων εργασίας» που όχι μόνο δεν περιέχουν καμία ουσιαστική πληροφορία, αλλά τις περισσότερες φορές δεν αντιστοιχούν σε πραγματικές ανάγκες ή προσόντα των ανέργων, οπότε παραμένουν στο καλάθι των αζήτητων.
Μέσα από ένα απαθές, τυποποιημένο e-mail, που θυμίζει περισσότερο τελεσίγραφο παρά εργαλείο ένταξης στην εργασία, οι άνεργοι καλούνται να περάσουν από συνεντεύξεις και να αποδεχθούν… το άγνωστο. Ούτε περιγραφή θέσης, ούτε ωράριο, ούτε μισθός, ούτε σε τι καλούνται να εργαστούν. Το μόνο που λαμβάνουν “αν φτάσουν στο επόμενο στάδιο” είναι ένα συστατικό σημείωμα με ένα τηλέφωνο και μια διεύθυνση δημοσίου φορέα ή εταιρίας. Όσες φορές τηλεφώνησα ως άνεργος, οι επιχειρήσεις, είτε αγνοούσαν την ύπαρξη της συστατικής επιστολής, είτε δεν αναζητούσαν να καλύψουν τις θέσεις χωρίς προϋπηρεσία. Όσο για το κάλεσμα συνέντευξης για θέση εργασίας σε δημόσιο φορέα, άλλη μια επικοινωνιακή αδιαφανή διαδικασία. Κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι η θέση εργασίας, τι προσόντα ζητάει ο φορέας, κι αν προσλαμβάνονται οι άνεργοι.
Κι όμως, εάν δεν ανταποκριθείς “χωρίς να γνωρίζεις καν σε τι” κινδυνεύεις με διαγραφή από το Μητρώο, στέρηση επιδομάτων, ή ακόμη και αποκλεισμό από το δικαίωμα επανεγγραφής στο Μητρώο Ανέργων.
…«Το παρόν ηλεκτρονικό μήνυμα αποτελεί “ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ”. Η μη ανταπόκριση επιφέρει συνέπειες σύμφωνα με τον ν. 4921/2022…»
Το απόσπασμα αυτό, που περιλαμβάνεται σε τυποποιημένες επιστολές της η ΔΥΠΑ, δεν είναι προτροπή, είναι απειλή. Η υπηρεσία που έχει ρόλο κοινωνικού κράτους λειτουργεί πλέον σαν τιμωρητικός μηχανισμός απέναντι σε πολίτες που παλεύουν ήδη με την ανασφάλεια και την απόγνωση.
Αποτυχία αξιολόγησης και συνείδησης – Με ποια κριτήρια μοριοδοτεί τους ανέργους
Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο επαγγελματικής αποκατάστασης. Η περίφημη «προσαρμογή στις δεξιότητες και το προφίλ του ανέργου» είναι προσχηματική. Άνθρωποι με πτυχία καλούνται σε θέσεις τοπικών εμπορικών καταστημάτων και δεν έχουν ούτε προϋπηρεσία. Άνεργοι με τεχνική εμπειρία προωθούνται για τηλεφωνικές πωλήσεις και πρακτορεία. Κάθε απόπειρα διαλόγου με τον σύμβουλο της ΔΥΠΑ καταλήγει σε διοικητική ψυχρότητα ή απουσία ενημέρωσης.
Ποιος τελικά ωφελείται; Όχι πάντως οι άνεργοι. Η ΔΥΠΑ δεν ενδιαφέρεται να βρει δουλειά στον πολίτη. Ενδιαφέρεται να τον διαγράψει, να τον μετακινήσει από το «επίδομα» στο «αρχείο», ώστε να δείξει δήθεν κινητικότητα και αποτελεσματικότητα. Είναι μια επικοινωνιακή ανακύκλωση ανεργίας, με θύματα τους ανέργους.
Αναγκαία η θεσμική αλλαγή – όχι άλλη συγκάλυψη
Η κοινωνική σιωπή γύρω από αυτή την σκληρή πρακτική είναι εκκωφαντική. Καιρός να ακουστεί η αλήθεια, η πολιτεία δεν μπορεί να ζητά πειθαρχία από πολίτες που περιφρονεί. Δεν μπορεί να τιμωρεί την ανεργία σαν να είναι έγκλημα.
Η ΔΥΠΑ χρειάζεται ριζική αναμόρφωση, με έμφαση σε πραγματική επαγγελματική συμβουλευτική, διαφάνεια στις προσφερόμενες θέσεις, προγράμματα ενδυνάμωσης και διάλογο με τον άνεργο, όχι μονόλογο εξουσίας.
Μέχρι τότε, όσοι παλεύουν να επιβιώσουν μέσα στη σκιά της ανεργίας, χρειάζονται φωνές που θα σταθούν δίπλα τους, όχι απέναντι.
