Βασίλης Παπαστεργιόπουλος – Δημοσιογράφος: «Να σας μιλήσω για τον Γρηγόρη Σχίζα… Έναν γενναίο άνθρωπο στην πρώτη γραμμή της φωτιάς , έναν εθελοντή δασοπυροσβέστη από τη Δυτική Αττική»

Να σας μιλήσω για τον Κο Γρηγόρη Σχίζα….

Σήμερα, στις 3 Αυγούστου 2026, να σε ενημερώσω, αναγνώστη μου, για έναν άγνωστο άνθρωπο. Κάποιον, που δεν τον ξέρεις, και μάλλον δεν θα συναντήσεις ποτέ στη ζωή σου.

Τον Κο Γρηγόρη Σχίζα, εθελοντή δασοπυροσβέστη από τη δυτική Αττική. Που μαζί, με πολλούς άλλους γενναίους ανθρώπους, πολεμάνε τις πυρκαγιές και σώζουν ανθρώπους και περιουσίες. Περιουσίες, τι ταπεινή λέξη, που κρύβει ένα τόσο τεράστιο πόνο ψυχής.
Διαβάζω σήμερα, πως μαζί με τους συναδέλφους του, πολεμάνε για 3 μέρες, το θεριό που μας καταστρέφει, στην Αττική, αυτή τη φωτιά, που κάθε χρόνο τυραννάει και προκαλεί όλεθρο.
’’….δυστυχώς, η τραγική ειρωνεία, είναι αυτή, είμαστε εθελοντές, έχουμε γλυτώσει σπίτια συνανθρώπων μας, και περιουσίες, χτες δεν βρέθηκε κάποιος να γλυτώσει το δικό μου.
Ήταν στο έλεος της φωτιάς, κάηκε άβρεχτο, που λέμε….δυστυχώς, το σπίτι έμεινε μόνο ντουβάρια…. ’’
Ο εθελοντής δασοπυροσβέστης, στην περιοχή των Βιλίων, Γρηγόρης Σχίζας.
Έσωσαν, με τους συναδέλφους του, περί τα 10 σπίτια, αλλά καταστράφηκε το δικό του.
Δυστυχώς, δεν βρέθηκε κάποιος, να σώσει το δικό του…..κάηκε άβρεχτο.
Τα λόγια και οι σκέψεις , στερεύουν. Βρε παλικάρι μου, καλέ μου άνθρωπε, ήρωα της ψυχής μου, μαζί με όλους τους συναδέλφους σου, δεν έχω τι άλλο να γράψω.
Αλληλεγγύη.
( με πληροφορίες, από CNN.gr ,Flash.gr ,the toc, thriassio.gr, ieidiseis.gr, newsbreak.gr, politic.gr, newsit.gr , και άλλα…)

Υστερόγραφο
Κι η δικιά μου, ταπεινή ιστοριούλα, που θυμήθηκα. Ήτανε, το 1987, θαρρώ, νέοι ήμασταν, με την εθελοντική ομάδα πυρασφάλειας, του Δήμου Καισαριανής, δω πάνω στον Υμηττό, κάτω από την Καλοπούλα και μετά το μοναστήρι. Ξέσπασε η μεγάλη φωτιά, καλοκαίρι, που έκαιγε θεόρατα πεύκα, που έκρυβαν τον ήλιο. Κατά το απόγευμα, δίπλα στο πυροσβεστικό, παλεύανε οι πυροσβέστες, κι οι πολίτες, να μην περάσει από την κάτω στην πάνω πλευρά
του δρόμου. Μάταιος κόπος, θεόρατα τα πεύκα, ένωναν με τα κλαδιά τους δεξιά και αριστερά. Και ο εφιάλτης, τελικά πέρασε, μας έδωσαν εντολή να φύγουμε προς τα κάτω.
Έφτασε η φωτιά, μέχρι πάνω στο βουνό, εκεί που δεν είχε τι άλλο να κάψει. Θυμάμαι, με τα φορτηγά του Δήμου, οι εθελοντές με φτυάρια και τσουγκράνες, να ανεβαίνουν στο βουνό, για να σώσουν κάτι μικρά δεντράκια, από την προηγούμενη δενδροφύτευση.
Τότε , ευτυχώς, οι ήρωες πυροσβέστες, έσωσαν την Καλοπούλα, και το μοναστήρι.
Να προσέχεις τη φύση, αναγνώστη μου, να προσέχεις και τους άλλους συμπολίτες σου. Το μόνο που έχουμε, είναι ο ένας τον άλλο…

(έγραψε ο ρομαντικός δημοσιογράφος…)
Βασίλης Παπαστεργιόπουλος