«ΕΛ.ΛΑ.Σ»: Μπορούμε να μιλήσουμε για το σκοτάδι σε μια κοινωνία που ανάβει συνεχώς «φώτα» για να μην φαίνεται το ψέμα της; – Η φωνή του παιδιού δεν μπορεί να αγνοείται

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ;

Μπορούμε να μιλήσουμε για το σκοτάδι σε μια κοινωνία που ανάβει συνεχώς «φώτα» για να μην φαίνεται το ψέμα της;

Το διαβόητο ράντσο Zorro (Zorro Ranch) του Τζέφρεϊ Έπσταϊν στο Νέο Μεξικό καθώς και το Τενανσίνγκο του Μεξικού που θεωρούνται οι «πρωτεύουσες της σεξουαλικής σκλαβιάς στον κόσμο», όπου ανήλικα κορίτσια και αγόρια παρασύρονται και πωλούνται για να υποστούν βιασμούς διάρκειας, κακοποιούνται σωματικά και σεξουαλικά από τους «κατ’ εξακολούθηση κακοποιητές» και τα «υπερ–αρπακτικά», που ευδοκιμούν διότι η οικογένεια έχει χάσει τον ρόλο της. Έχει πλέον απωλέσει τον αξιακό της κώδικα και δεν αξιολογεί επαρκώς τον κίνδυνο για τα παιδιά που πεθαίνουν σιωπηλά μέσα τους, στην σιωπή που σκοτώνει.

Η κοινωνία επιλέγει να κλείνει τα μάτια μπροστά στην αθέμιτη χρήση των σαθρών μέσων κοινωνικής δικτύωσης (Social media). Το  Facebook, το X (πρώην Twitter), το Tik Tok,  κ.α,  θεωρείται ότι αποτελούν κυρίαρχο κομμάτι της καθημερινότητας των σύγχρονων ανθρώπων. Το διαδίκτυο όμως δεν είναι μόνο του «ο ένοχος», αλλά το πεδίο όπου συναντιούνται όλες οι παθογένειες μιάς κοινωνίας που αφήνει τα παιδιά μόνα τους.

Ιδιαίτερα στην αίσθηση γενικευμένης απελπισίας που διαπερνά την κοινωνία, «ο κόσμος θεωρεί ότι δεν υπάρχει ελπίδα για το μέλλον», και οδηγεί τα παιδιά στην παραίτηση από κάθε προσπάθεια.

Η φτωχοποίηση του εκπαιδευτικού κόσμου ευνοεί και εξυπηρετεί την διαιώνιση της σαθρότητας του συστήματος και την τοξική εκπαίδευση και κοινωνία που για να σταθείς απέναντί της χρειάζεσαι μάτια ανοικτά, καρδιά και θάρρος πριν η κρίση γίνει τραγωδία.

Δεν αρκούν τα ευχολόγια, υπό την έννοια ότι θα μένουμε σε κάποια λόγια ή σε κάποιον ευχετικό λόγο. Χρειάζεται να εργαστούμε συστηματικά σε προσωπικό επίπεδο με τους νέους ανθρώπους, με τα παιδιά. 

Μπροστά στο φαινόμενο της απελπισίας, εμείς θέλουμε να προβάλουμε την δυνατότητα της κοινωνίας και της σχέσης και του συνδέσμου με τα παιδιά, ούτως ώστε να δούνε την πραγματική ζωή. Η φωνή του παιδιού δεν μπορεί να αγνοείται. Ένας άνθρωπος ανθίζει με παρουσία, αποδοχή και αγάπη. «Τα παιδιά θέλουν αγάπη, θέλουν να αισθάνονται ότι ανήκουν κάπου». Ότι ανήκουν στην οικογένεια!!!

Κάποτε θα’ρθουν

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Τραγούδι: Παύλος Σιδηρόπουλος – 1979

Κάποτε θα`ρθουν να σου πουν

πως σε πιστεύουν, σ‘ αγαπούν

και πως σε θένε.

Έχε το νου σου στο παιδί,

κλείσε την πόρτα με κλειδί

ψέματα λένε.

Κάποτε θα`ρθουν γνωστικοί,

λογάδες και γραμματικοί

για να σε πείσουν.

Έχε το νου σου στο παιδί

κλείσε την πόρτα με κλειδί,

θα σε πουλήσουν.

Και όταν θα`ρθουν οι καιροί

που θα’ χει σβήσει το κερί

στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί

γιατί αν γλυτώσει το παιδί

υπάρχει ελπίδα.

Για την ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΙΣ «ΕΛ.ΛΑ.Σ»

ΕΚ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ

Οδυσσέας Τηλιγάδας-  Στέργιος Σμυρλής- Μιχαήλ Γιανναρόπουλος