Η πολιτική βία δεν έχει άλλοθι, ούτε η ανοησία
Η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής από τυφλό χτύπημα πολιτικής βίας σκορπά θλίψη, οργή και μια βαθιά, οδυνηρή ανάμνηση. Για τον Πράσινο πολιτικό χώρο, η επίθεση σε τρία πολιτικά πρόσωπα που δεν διέθεταν καν προστασία, δεν αποτελεί απλώς μια ευκαιρία για καταδίκη της βίας αλλά και ένα νήμα που ξυπνάει μνήμες.
Ήταν 14 Απριλίου του 2010, όταν τα γραφεία του πρώτου Πράσινου Ευρωβουλευτή, Μιχάλη Τρεμόπουλου, στη Θεσσαλονίκη έγιναν στόχος επίθεσης με γκαζάκια. Η «κατηγορία» από τους ανεγκέφαλους που είχαν αναλάβει την ευθύνη (με ασύντακτο κείμενο) ήταν ότι «έχει αρκετές δίκες μα καμία καταδίκη (καθόλου περίεργο)» και πως δήθεν πρόκειται για «το ιδανικό πλουσιόπαιδο με ευαισθησίες για να καλύψει του προτύπου που αφιέρωση την ζωή του “στην μη βία και την οικολογία”»! Αμέσως η Χρυσή Αυγή πρόβαλε την επίθεση στο site της ενώ λίγες μέρες πιο πριν μέλη της είχαν προπηλακίσει προπηλάκισαν τον Αλέκο Γεωργόπουλο έξω από τα γραφεία και ξήλωσαν το ταμπλό.
Τότε, η ολοσχερής καταστροφή της εισόδου άφησε πίσω της μόνον υλικές ζημιές, χάρη στην ψυχραιμία των ανθρώπων που παρέμειναν εγκλωβισμένοι μέσα ενώ η πυροσβεστική δεν μπορούσε να πλησιάσει λόγω έργων του μετρό. Ενώ όμως τότε τα τρία άτομα που ήταν μέσα στα γραφεία στάθηκαν τυχερά, τώρα μια οικογένεια θρηνεί ένα αθώο θύμα. Και προφανώς η ΝΔ το χρησιμοποιεί για την πολιτική συσπείρωση γύρω της, ιδίως σε μια περιφέρεια που το έχει απόλυτη ανάγκη. Για άλλη μια φορά οι «επαναστάτες» βοηθούν το σύστημα να σταθεί στα πόδια του.
Όπως επισημαίνει σε παρέμβασή του ο συγγραφέας Θανάσης Τριαρίδης, η πολιτική βία συνιστά πάντοτε μια δοξολογία εκμηδένισης του άλλου, ένα τυφλό εργαλείο που δεν χρειάζεται κανένα πραγματικό κίνητρο για να παράξει σκοτάδι. Όταν οι εκρηκτικοί μηχανισμοί επιστρατεύονται ως μέσα πολιτικής έκφρασης, το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα είναι η απώλεια και ο πόνος. Η βία δεν μπορεί να έχει ούτε πολιτικό χρώμα, ούτε ιδεολογικό ή ηθικό άλλοθι. Η ανοχή ή η προσπάθεια «ερμηνείας» της είναι που ανοίγει τον δρόμο για το επόμενο θύμα.
«Η πολιτική βία είναι πάντοτε εγκληματική γιατί αρνείται το ύψιστο δικαίωμα: την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. Όταν οι μηχανισμοί του μίσους μένουν ατιμώρητοι και ξεχνιούνται, κάποια στιγμή θα κοστίσουν σε αίμα».
Ως ΠΡΑΣΙΝΟΙ -Οικολογία, εκφράζουν τα βαθύτατα συλλυπητήριά τους στους οικείους του θύματος και απαιτούν την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης. Η μάχη για μια ανοιχτή, δημοκρατική κοινωνία, όπου κανείς δεν θα κινδυνεύει για τις ιδέες του, είναι διαρκής.
