Του π. Αντωνίου  Χρήστου: Μουντιάλ 2026: Όταν αντί να βρούμε… χάνουμε την “μπάλα”! Το ποδόσφαιρο δεν αποτελεί από μόνο του κάτι αρνητικό. Αντίθετα, μπορεί να ενώσει ανθρώπους, να δημιουργήσει κοινότητες και να αναδείξει αξίες όπως η συνεργασία και η ευγενής άμιλλα… Τι συμβαίνει όταν η εικόνα, το θέαμα και η ένταση της στιγμής επισκιάζουν τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα;

Μουντιάλ 2026: Όταν αντί να βρούμε… χάνουμε την “μπάλα”!

του π. Αντωνίου  Χρήστου

Αγαπητοί Αναγνώστες, στο φετινό καλοκαίρι αναμφισβήτητα τα βλέμματα εκατομμυρίων ανθρώπων σε κάθε γωνιά του πλανήτη είναι καρφωμένα στις οθόνες και στα γήπεδα του Μεξικού, της Αμερικής και του Καναδά για  το Μουντιάλ 2026.

Η «στρογγυλή θεά» ή ο «Βασιλιάς των σπορ» μαγνητίζει, συγκινεί και ξεσηκώνει εκατομμύρια ποδοσφαιρόφιλους στην υφήλιο. Το ποδόσφαιρο, ως άθλημα, φυσικά δεν είναι κακό· αντίθετα, μπορεί να καλλιεργήσει την ευγενή άμιλλα και τη χαρά της κοινότητας. Όταν όμως η αθλητική γιορτή μετατρέπεται σε μια παγκόσμια ψευδαίσθηση που αποκοιμίζει τη συνείδηση και ξυπνά τα πιο πρωτόγονα ένστικτα, τότε κάπου μέσα στις ιαχές των γηπέδων, αντί να βρούμε τον σκοπό μας… «χάνουμε τελείως την μπάλα»! Τι εννοούμε; Φυσικά θα εξηγήσουμε στις παρακάτω γραμμές, εσείς απλά ακολουθήστε μας…!

   Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο αντιθέσεις και παρ’ όλες τις προσπάθειες αφύπνισης από διάφορους αξιόλογους ανθρώπους μοιάζουν με κραυγές «εν τη ερήμω» που κανείς δεν θέλει ή δεν έχει διάθεση να ακούσει. Την ίδια ώρα που οι προβολείς των υπερσύγχρονων σταδίων  φωτίζουν το απόλυτο θέαμα, και οι σύγχρονες κάμερες ζουμάρουν στα δρώμενα εντός και εκτός γηπέδων, τα μεγάλα, υπαρξιακά και καθημερινά προβλήματα της ανθρωπότητας παραμένουν στο σκοτάδι, χωρίς την ανάλογη προβολή και ακόμη περισσότερο για λύσεις. Πόλεμοι, φτώχεια, πείνα και προσφυγιά υποβαθμίζονται σε «ψιλά γράμματα» των ειδήσεων, γιατί προέχει το επόμενο διαφημιστικό σποτ ή η ανάλυση μιας αμφισβητούμενης φάσης.

   Η μεγαλύτερη ίσως αντίφαση αυτού του παγκόσμιου πανηγυριού κρύβεται στην ίδια την μπάλα που κυλάει στο χορτάρι. Από τη μία πλευρά, έχουμε εκατομμυριούχους αθλητές και πάμπλουτους παράγοντες που κινούν τα νήματα μιας βιομηχανίας δισεκατομμυρίων. Από την άλλη, οι ίδιες αυτές επώνυμες μπάλες έχουν συχνά φτιαχτεί σε υπόγεια στο Πακιστάν, στην Ινδία ή σε άλλες αναπτυσσόμενες χώρες, από τα μικρά, πληγωμένα χέρια ανήλικων παιδιών. Παιδιά που στερούνται την παιδική τους ηλικία και την εκπαίδευση, δουλεύοντας για ελάχιστα δολάρια την ημέρα, ώστε να διασκεδάζει ο εύπορος δυτικός κόσμος. Αυτή η κραυγαλέα κοινωνική αδικία πληγώνει την εικόνα του Θεού στον άνθρωπο. Ωραία βέβαια τα γεμάτα γήπεδα με τις πολύχρωμες εμφανίσεις με βάση τα εθνικά χρώματα των φιλάθλων, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για να εξασφαλίσουν τα εισιτήρια έδωσαν μια μικρή περιουσία και να προσπερνάμε όλοι ανθρώπους που δεν έχουν τα βασικά για να επιβιώσουν!

   Και σαν να μην έφτανε η κοινωνική αδικία, το γήπεδο μετατρέπεται συχνά σε μια αρένα όπου ξεσπά η εσωτερική ερήμωση του σύγχρονου ανθρώπου. Τα πρόσφατα θλιβερά επεισόδια και το άγριο ξύλο στους δρόμους και στις κερκίδες ανάμεσα στους φιλάθλους της Αργεντινής και της Αλγερίας είναι το πιο ζωντανό παράδειγμα. Άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν και υποτίθεται ότι «ενώνονται μέσα από τον αθλητισμό» γίνονται θηρία για ένα αποτέλεσμα, τυφλωμένοι από έναν άρρωστο φανατισμό. Εκεί χάνεται κάθε έννοια αδελφοσύνης. Η βιβλική τραγωδία του Κάιν και του Άβελ επαναλαμβάνεται για χάρη μιας φανέλας, αποδεικνύοντας πόσο εύκολα ο άνθρωπος, όταν είναι μακριά από τη χάρη του Θεού, κυριεύεται από το μίσος και την οργή.

   Το πρόβλημα βαθαίνει ακόμη περισσότερο όταν το παιχνίδι μετατρέπεται σε μια απέραντη αγορά που εκμεταλλεύεται τα πάθη μας. Οι στοιχηματικές εταιρείες έχουν κατακλύσει τις μεταδόσεις, μετατρέποντας το άθλημα σε μια πηγή εύκολου κέρδους και, τελικά, σε πνευματική αγχόνη. Ο τζόγος δεν είναι μια αθώα συνήθεια. Είναι το πάθος της πλεονεξίας στην πράξη, η ψευδαίσθηση ότι η ευτυχία βρίσκεται στα χρήματα που κερδίζονται χωρίς κόπο, εις βάρος της δικής μας ελευθερίας. Η καρδιά, αντί να γίνει «ναός του Αγίου Πνεύματος», μετατρέπεται σε ένα άπληστο καζίνο στο κυνήγι του κέρδους που ο εθισμός καταστρέφει προσωπικότητες αλλά και περιουσίες ολόκληρες!

   Είναι ευκαιρία στο σημείο αυτό να κοιτάξουμε, όμως, με ειλικρίνεια και τη δική μας πνευματική κατάσταση. Εμείς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, πώς αντιδρούμε μπροστά σε αυτή την πρόκληση; Εδώ εμφανίζεται άλλη μια πνευματική αντίφαση που πρέπει να μας προβληματίσει βαθιά. Είμαστε έτοιμοι να χάσουμε τον ύπνο μας, να ξενυχτήσουμε μπροστά στην τηλεόραση για να δούμε έναν αγώνα που γίνεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού λόγω της διαφοράς ώρας. Δεν υπολογίζουμε την κούραση της επόμενης μέρας, ούτε τον χρόνο που χάνεται. Όταν όμως έρθει η ώρα για τις μικρές αγρυπνίες της Εκκλησίας μας, για την προσωπική προσευχή, για τα πνευματικά μας καθήκοντα, τότε ξαφνικά… κοιτάμε το ρολόι. Η ώρα της Λατρείας μας φαίνεται μεγάλη, η ακολουθία κουραστική, και η κόπωση της ημέρας γίνεται η μόνιμη δικαιολογία μας. Ο Χριστός όμως είναι σαφής «Όπου γάρ έστιν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών» (Ματθ. στ΄ 21). Αν ο θησαυρός μας είναι το θέαμα, η ένταση και η εφήμερη διασκέδαση, η καρδιά μας θα είναι κολλημένη εκεί. Αν θησαυρός μας είναι ο Χριστός, τότε η ψυχή μας θα διψά για τη θεία κοινωνία μαζί Του.

   Φυσικά αυτό το άρθρο δεν γράφεται για να καταδικάσει το ποδόσφαιρο, όσους παρακολουθούν το Μουντιάλ και τον αθλητισμό γενικότερα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι εχθρός της χαράς, ούτε ευαγγελίζεται μια μίζερη και ασκητική απομόνωση από τον κόσμο. Το ζητούμενο είναι η διάκριση και το μέτρο. Ας απολαύσουμε το παιχνίδι, αν το επιθυμούμε, αλλά ας μην επιτρέψουμε να γίνει το είδωλό μας. Ας μην αφήσουμε το θέαμα να μας τυφλώσει μπροστά στον πόνο του πλησίον μας, στις αδικίες αυτού του κόσμου και στις παγίδες του φανατισμού. Κάθε φορά που βλέπουμε μια μπάλα, ας θυμόμαστε εκείνα τα παιδιά στην Ασία που δουλεύουν σκληρά για να τη φτιάξουν, κι αντί για μίσος προς τον «αντίπαλο» φίλαθλο, ας καλλιεργούμε την ειρήνη.

   Το Μουντιάλ 2026 μπορεί να διαρκέσει παραπάνω από ένα μήνα από ότι συνήθως, λόγω την αύξηση των ομάδων, αλλά κάποτε θα τελειώσει, οι προβολείς θα σβήσουν, τα πάθη των κερκίδων θα κοπάσουν και οι πρωταθλητές θα ξεχαστούν στην πάροδο του χρόνου. Αυτό που θα μείνει στο τέλος είναι το πόσο αγαπήσαμε, πόσο σταθήκαμε δίπλα στον αναξιοπαθούντα και πόσο κρατήσαμε την καρδιά μας καθαρή από τα είδωλα της εποχής. Έχουμε  ανάγκη για έναν πνευματικό επαναπροσδιορισμό! Ας μην χάσουμε «λοιπόν την μπάλα» τον δρόμο δηλαδή για  την δικής μας σωτηρίας. ΑΜΗΝ!

ΠΗΓΗ : http://euxh.gr Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου