Μίνα Αρναούτη: Ξέσπασε μετά το πρόστιμο-μαμούθ για τα γατάκια – «Έλαβα 39.000 ευρώ μετά από 17 χειρουργεία»
«Πόσο κοστολογείται η ανθρώπινη ζωή;»
Ένα πρόστιμο ύψους 270.000 ευρώ που επιβλήθηκε στη Θεσσαλονίκη για την εγκατάλειψη ζώων έγινε η αφορμή ώστε η Μίνα Αρναούτη να εκφράσει δημόσια τον προβληματισμό της για τα κριτήρια με τα οποία η δικαιοσύνη αποτιμά τη σωματική βλάβη και τον ανθρώπινο πόνο.
Σύμφωνα με το newsbeast.gr, η ίδια, συνδέοντας το γεγονός με το δικό της δικαστικό ιστορικό από το τροχαίο δυστύχημα στο οποίο έχασε τη ζωή του ο Παντελής Παντελίδης, παρέθεσε τα δεδομένα της δικής της αποζημίωσης, σημειώνοντας στην ανάρτησή της:
«Διαβάζω ότι ένας άνθρωπος βρέθηκε αντιμέτωπος με πρόστιμο 270.000 ευρώ για την εγκατάλειψη ζώων και σκέφτομαι πόσο διαφορετικά αποτιμώνται ορισμένες φορές οι υποθέσεις στη χώρα μας.
Εγώ, μετά από ένα τροχαίο που σημάδεψε τη ζωή μου, με μακρά νοσηλεία, 17 χειρουργεία και μια καθημερινότητα που δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια, είδα να επιδικάζεται αποζημίωση 39.000 ευρώ.
Μάλιστα, το δικαστήριο έκρινε ότι υπήρχε συνυπαιτιότητα σε ποσοστό 50%. Αν είχε γίνει δεκτό ότι φορούσα ζώνη, όπως υποστήριξα, και δεν υπήρχε αυτή η μείωση, η αποζημίωση θα ανερχόταν περίπου στις 68.000 ευρώ».
Στη συνέχεια της τοποθέτησής της, η Μίνα Αρναούτη στάθηκε στο μέγεθος της μόνιμης βλάβης που υπέστη στην υγεία της, τονίζοντας τη δυσαναλογία των ποσών σε σχέση με την προσωπική της ταλαιπωρία:
«Ακόμη όμως και αυτό το ποσό μοιάζει εξαιρετικά μικρό μπροστά στη σωματική βλάβη, τις επεμβάσεις, τον πόνο, την ταλαιπωρία και τις συνέπειες που με ακολουθούν για χρόνια. Η αίσθηση που μου έμεινε είναι ότι η δική μου περίπτωση υποβαθμίστηκε και ότι η πραγματική έκταση της βλάβης που υπέστην δεν αποτιμήθηκε όπως θα έπρεπε».
Τα ερωτήματα για την αξία της ανθρώπινης υγείας
Η ανάρτηση έκλεισε με αναφορές στον τρόπο λειτουργίας του συστήματος απονομής δικαιοσύνης και αποκατάστασης των θυμάτων. Η ίδια διευκρίνισε ότι δεν αντιτίθεται στην τιμωρία των παραβατών, θέτοντας ωστόσο ένα γενικότερο ερώτημα:
«Δεν αμφισβητώ ότι οι παραβάσεις πρέπει να τιμωρούνται ούτε μειώνω την ανάγκη προστασίας των ζώων. Αναρωτιέμαι όμως ποια είναι τελικά η αξία που αποδίδεται στον ανθρώπινο πόνο, στην απώλεια ποιότητας ζωής και στις μόνιμες συνέπειες ενός σοβαρού τραυματισμού. Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι το σύστημα μπορεί να είναι ιδιαίτερα αυστηρό όταν επιβάλλει κυρώσεις, αλλά πολύ πιο φειδωλό όταν καλείται να αποκαταστήσει τη ζημία ενός ανθρώπου που έχει υποστεί σοβαρή βλάβη».
Η κατακλείδα της τοποθέτησής της εστίασε στην ανάγκη επαναξιολόγησης των προτεραιοτήτων κατά τον καταλογισμό των αποζημιώσεων:
«Ίσως το ερώτημα δεν είναι πόσο κοστίζει ένα πρόστιμο. Ίσως το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο κοστολογούνται τελικά η ανθρώπινη ζωή, η υγεία, η αξιοπρέπεια και τα χρόνια που χάνει ένας άνθρωπος προσπαθώντας να ξανασταθεί όρθιος».
