ΑΠΟΝΟΜΗ ΧΡΥΣΟΥ ΜΕΤΑΛΛΙΟΥ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ
Ν. ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ: Φαναρίου ως Εγγυητής της ενότητας της Ορθοδοξίας το Φανάρι».
Του Α Χ. ΒΙΚΕΤΟΥ
Ιστορική υπήρξε η χθεσινή μέρα (4/5/2026) για την Βουλή των Ελλήνων, καθώς ο πρόεδρος, Νικήτας Κακλαμάνης, απένειμε το Χρυσό Μετάλλιο της στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Ο Παναγιώτατος προσφώνησε Ειδική Συνεδρίαση της Ολομέλειας της ελληνικής Βουλής.
Την απονομή του Μεταλλίου και το πέρας της ομιλίας του Πατριάρχη κάλυψε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα από όλους ανεξαιρέτως τους βουλευτές, οι οποίοι είχαν σηκωθεί από τα βουλευτικά έδρανα. Παρόντες ήταν ο πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας, Κώστας Τασούλας, και ο Μητροπολίτης Χαλκίδος Χρυσόστομος ως εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, πολιτειακοί και πολιτικοί αξιωματούχοι , Ιεράρχες, εκπρόσωποι της Αγίας Έδρας, διπλωμάτες και μουφτήδες.
Τα θεωρεία ήταν κατάμεστα από επισήμους και κόσμο.
Απουσίαζε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος βρίσκεται σε επίσημο ταξίδι στο Ντουμπάι. Στα υπουργικά έδρανα ήταν ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης και η υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Σοφία Ζαχαράκη, μαζί με τον Υφυπουργό της, Κωνσταντίνο Βλάση.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην ομιλία του, από το βήμα της Ολομέλειας, αναφέρθηκε στην παγκόσμια συγκυρία και τόνισε πως το κήρυγμα ειρήνης «τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας δεν είναι ούτε ουτοπικό ούτε ρητορικό», παρά το γεγονός ότι «ὁ δημόσιος λόγος κυριαρχεῖται διεθνῶς ὑπό θεωρήσεων γεωπολιτικῶν καί γεωοικονομικῶν, ὑπό ἀναλύσεων τοῦ λεγομένου “συσχετισμοῦ τῶν δυνάμεων”, ὑπό προσεγγίσεων, ὅπως ἀποκαλοῦνται, πραγματιστικῶν».
«Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ σύγχρονος ἐκδοχή τῆς λεγομένης Realpolitik ἔχει κατισχύσει πλήρως τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καί αὐτοῦ τούτου τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ὁ ὁποῖος διέπεται ὑπό τῆς γενικῆς ἀρχῆς τῆς εἰρηνικῆς ἐπιλύσεως τῶν διαφορών», επεσήμανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας εστίασε, ακόμη, στην επιτακτική ανάγκη της ανθρωπότητας για μια σταθερή συναίνεση γύρω από έναν κορμό κοινών θεμελιωδών αξιών, που θα επιτρέπει τη συμβίωση παρά τις διαφορές. Ως βάση αυτού του κορμού, υπέδειξε την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948), χαρακτηρίζοντάς την ως την απάντηση της παγκόσμιας κοινότητας στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή της ιστορίας.















