Αιχμηρή παρέμβαση για τη χρηματοδότηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης θέτει ο Δήμαρχος Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης Γρηγόρης Κωνσταντέλλος, με αφορμή παρέμβασή του στο διοικητικό συμβούλιο της Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας… «Τελικά λεφτά υπάρχουν για την Τοπική Αυτοδιοίκηση» – Έρχονται στο προσκήνιο στοιχεία που ανατρέπουν το επιχείρημα της έλλειψης δημοσιονομικού χώρου για την ενίσχυση των δήμων – Ο ίδιος αποκάλυψε ότι στην Τράπεζα της Ελλάδος λειτουργεί ειδικός λογαριασμός με χρήματα που δεν κατευθύνονται στους Δήμους αλλά σε φορείς που δεν είναι γνωστοί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση… «Την ίδια ώρα» που «επισήμως» δηλώνουν ότι δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος

Σοβαρά ερωτήματα διαφάνειας και πολιτικών προτεραιοτήτων

Σημαντικά ερωτήματα για τη χρηματοδότηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης θέτει ο δήμαρχος Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης Γρηγόρης Κωνσταντέλλος, με αφορμή παρέμβασή του στο διοικητικό συμβούλιο της Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας.

Σε δημόσια ανάρτησή του υποστηρίζει ότι υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι που θα μπορούσαν να ενισχύσουν ουσιαστικά τους δήμους, αμφισβητώντας την επίσημη θέση περί έλλειψης δημοσιονομικού χώρου για την Αυτοδιοίκηση τα επόμενα χρόνια.

Τελικά λεφτά υπάρχουν για την Τοπική Αυτοδιοίκηση

Στο διοικητικό συμβούλιο της ΚΕΔΕ ανέδειξα ένα δεδομένο που αλλάζει τους όρους της συζήτησης για τη χρηματοδότηση της Αυτοδιοίκησης.

Στην Τράπεζα της Ελλάδος λειτουργεί ο λογαριασμός του νόμου 128/1975, που επιβάλλει εισφορά 0,6% σε όλες τις δανειακές συμβάσεις, όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο 3152/2003 και ενεργοποιήθηκε εκ νέου με τον νόμο 4706/2020 για την ενίσχυση πληγέντων από φυσικές καταστροφές και έκτακτα γεγονότα.

Το ύψος του λογαριασμού αυτού ανέρχεται σήμερα σε 7,6 δισεκατομμύρια ευρώ.

Κάθε χρόνο αυξάνεται κατά περίπου 250 εκατομμύρια ευρώ. Και όμως, από τα 7,6 δισ., εκταμιεύονται ετησίως μόλις 12 έως 14 εκατομμύρια ευρώ και καταλήγουν, όχι σε δήμους, αλλά σε φορείς που εμείς δεν γνωρίζουμε.

Την ίδια ώρα, ακούμε επισήμως ότι δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για ενίσχυση της Αυτοδιοίκησης ούτε το 2026, ούτε το 2027, ούτε το 2028. Ότι δεν μπορεί να δημιουργηθεί νέο αναπτυξιακό πρόγραμμα αντίστοιχο του «Αντώνης Τρίτσης».

Η αντίφαση είναι προφανής.

Από τη μία, ένας θεσμοθετημένος λογαριασμός με δισεκατομμύρια που αυξάνονται διαρκώς. Από την άλλη, δήμοι που διαχειρίζονται φυσικές καταστροφές, ενεργειακή κρίση, κοινωνικές δομές και ημιτελή έργα χωρίς πρόσθετους πόρους.

Και ρωτώ:
Εφόσον τα χρήματα υπάρχουν, γιατί δεν αξιοποιούνται ώστε να αποκατασταθούν οι πόροι της Αυτοδιοίκησης και να δημιουργηθεί ένα νέο, σύγχρονο επενδυτικό εργαλείο;

Το ίδιο ισχύει και για τις περίφημες «γέφυρες» μεταφοράς έργων στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, που ανακοινώθηκαν αλλά δεν υλοποιήθηκαν, αφήνοντας έργα ακόμη και ημιτελή.

Τελικά το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχουν χρήματα. Το ζήτημα είναι ποιος αποφασίζει πού θα κατευθυνθούν.