Νέα κυκλοφορία: «Αισθητική / Θεωρίες και φιλοσοφικά ρεύματα της τέχνης» Χρήστος Ν. Καρακάσης
Κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της νέας σειράς του Χρήστου Ν. Καρακάση, αφιερωμένης στο Θέατρο, τον Κινηματογράφο και τη Φιλοσοφία.
Πρόκειται για ένα μοναδικό φιλοσοφικό εγχείρημα γύρω από την τέχνη, τον στοχασμό και την εμπειρία του ωραίου — από την αρχαιότητα έως την ψηφιακή εποχή.
Το βιβλίο αποτελεί μια φιλοσοφική περιπλάνηση στην ιστορία της αισθητικής — από τα θεμέλια της αρχαίας ελληνικής σκέψης μέχρι τις πιο σύγχρονες μορφές τέχνης και τεχνολογικής δημιουργίας. Ξεκινώντας με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, ακολουθεί τις διανοητικές εξελίξεις μέσα από τον Μεσαίωνα, την Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό και τον Γερμανικό Ιδεαλισμό, φτάνοντας στις μεγάλες τομές του 20ού αιώνα: τη Σχολή της Φρανκφούρτης, τον φορμαλισμό, τον μεταμοντερνισμό, την αποδόμηση και τις πολιτισμικές σπουδές.
Η αφήγηση αγκαλιάζει παραδοσιακά και ριζοσπαστικά ρεύματα, εμβαθύνοντας στη σύνδεση της τέχνης με την κοινωνία, την πολιτική, την ψυχολογία, τη θρησκεία, την εμπειρία του τραύματος, τη μνήμη και τον χρόνο.
Εξετάζει νέες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης —όπως τα NFTs, την ψηφιακή τέχνη, το VR και την αισθητική του κυβερνοχώρου— και προσεγγίζει το πώς η τεχνολογία επαναπροσδιορίζει τη δημιουργικότητα και το ωραίο.
Ο αναγνώστης θα βυθιστεί σε ένα πολυεπίπεδο ταξίδι που εκτείνεται από τις μεγάλες φιλοσοφικές θεωρίες περί τέχνης —του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Καντ, του Χέγκελ, του Νίτσε και άλλων— έως τις σύγχρονες οπτικές των Derrida, Butler,
Foucault, Rancière και Eco. Στο πλαίσιο αυτό, ιδιαίτερη θέση κατέχει η ελληνική διανόηση, με στοχαστές όπως ο Κονδύλης, ο Θεοδωρόπουλος, ο Γιανναράς, ο Σιακαντάρης και άλλοι, που προσφέρουν μια τοπική, αλλά ταυτόχρονα οικουμενική, προσέγγιση της αισθητικής εμπειρίας.
Το έργο εξερευνά επίσης νέες αισθητικές τάσεις όπως η πολιτική τέχνη, η τέχνη του σώματος και οι μορφές έκφρασης που αναδεικνύουν τη σωματικότητα ως χώρο νοήματος και αντίστασης.
Ειδικές θεματικές όπως η αισθητική του τραύματος, της σιωπής, του χρόνου, του κενού, καθώς και του Camp και του Kitsch, συνυφαίνονται με τις κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις της τέχνης: τη σχέση της με την ηθική, την αισθητική της προπαγάνδας, την αναρχική τέχνη, αλλά και τις φεμινιστικές και queer θεωρητικές προσεγγίσεις.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη μεταβαλλόμενη έννοια του «ωραίου», στη σχέση τέχνης και κοινωνίας, και στην αισθητική εμπειρία ως μορφή γνώσης και συγκίνησης. Το έργο θέτει, τέλος, κρίσιμα ερωτήματα για τις προκλήσεις της εποχής της τεχνητής νοημοσύνης, της ψηφιακής εικόνας και των NFTs, αναζητώντας πώς η τέχνη συνεχίζει να έχει νόημα μέσα στον μεταβαλλόμενο κόσμο.
Στοχαστές όπως ο Καντ, ο Χέγκελ, ο Σοπενχάουερ, ο Νίτσε, ο Αντόρνο, ο Ντεριντά, ο Χάιντεγγερ, ο Φουκό και ο Στιούαρτ Χολ ζωντανεύουν μέσα από μια διαλογική ανάγνωση που δεν περιορίζεται στην ερώτηση «τι είναι τέχνη», αλλά αναζητά «πώς
και γιατί η τέχνη εξακολουθεί να έχει σημασία».
