Κάθε φορά που πλησιάζει η μυρωδιά των εκλογών, ξυπνά ένα σπάνιο πολιτικό είδος.
Όχι, δεν είναι μεταναστευτικό πτηνό. Είναι οι γνωστοί «αιωνοβίως πολιτικοί τυχοδιώκτες».
Οι πολιτικοί μεσίτες συμφερόντων. Εκείνοι που δεν ενδιαφέρονται για την πόλη, αλλά για το… μαξιλαράκι της εξουσίας. Αυτοί οι γνωστοί καιροσκόποι … έχουν ήδη φορέσει κοστούμι εκστρατείας και “ακονίζουν” τα νύχια τους. Οι “γύπες” της καρέκλας πετούν χαμηλά, κάνουν κύκλους πάνω από τις τοπικές κοινωνίες και περιμένουν το κατάλληλο «κενό» για να πέσουν με χάρη… και “χρυσό projekt”, φυσικά.
Ξαφνικά, οι σιωπηλοί γίνονται λαλίστατοι. Οι απόντες εμφανίζονται «πανταχού παρόντες». Τα στημένα κείμενα από τούς παίκτες του παρασκηνίου πέφτουν βροχή, η προπαγάνδα βαφτίζεται «ενημέρωση» και η “παραπλάνηση” ντύνεται «αγωνία για τον τόπο».
Σε τοπικό επίπεδο ήδη οι «Political schemers» έπιασαν δουλειά. Με ύφος σωτήρα, με βλέμμα αυθεντίας και με την κλασική φράση: «Αν δεν ήμουν εγώ…».
Μόνο που ήταν. Και ξαναήταν. Και πάλι ήταν.
Και ο κόσμος θυμάται… τούς “Power brokers” … Verba volant, scripta manent
Στήνονται αφηγήματα, κατασκευάζονται εχθροί, ανασύρονται παλιά «σκάνδαλα» που δεν άντεξαν ούτε ένα δημοτικό συμβούλιο. Κάποιοι επενδύουν στον θόρυβο, γιατί φοβούνται τη σιωπή της ουσίας. Άλλοι παίζουν το παιχνίδι του διχασμού, γιατί δεν μπορούν να παίξουν το παιχνίδι της πρότασης.
Η καρέκλα, βλέπετε, είναι πιο σημαντική από την κοινωνία.
Προπαγάνδα ντυμένη με τον μανδύα της ενημέρωσης και παραπλάνηση με κορδέλα «δημοσίου συμφέροντος». Όλα για το καλό μας… πάντα για το καλό μας… μέχρι να κλείσουν οι κάλπες. Μετά… βλέπουμε.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που τους διαφεύγει… ο κόσμος δεν είναι θεατής στο έργο τους. Δεν τρώει πια κουτόχορτο. Δεν χειροκροτεί με το σύνθημα. Βλέπει. Συγκρίνει. Κρίνει. Και τελικά αποφασίζει.
Ο κόσμος πλέον βλέπει ποιος στήνει παιχνίδια, ποιος ψιθυρίζει σενάρια και ποιος μοιράζει ρόλους σε μια αριβίστικη πολιτική συμμορία που παίζεται κάθε τέσσερα χρόνια με τους “ίδιους” παίχτες και διαφορετικό εικονογράφημα.
Είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα κάποιοι μεταμορφώνονται σε υπερδραστήριους υπερασπιστές του λαού
Οι πολίτες δεν ψάχνουν «μεσσίες» ούτε επαγγελματίες υποψήφιους. Το κοινό δεν χειροκροτεί μηχανικά. Παρακολουθεί, συγκρίνει, ζυγίζει. Και όταν έρθει η ώρα, αποφασίζει. Οι πολίτες ψάχνουν σοβαρότητα, διαφάνεια, λογοδοσία. Ψάχνουν ανθρώπους που να υπηρετούν και όχι να εξυπηρετούνται.
Γιατί, όσο κι αν κάποιοι νομίζουν ότι παίζουν σκάκι με την κοινωνία, ο κόσμος έχει μάθει πια να παίζει… σκάκι μόνος του. Και το ματ δεν το κάνει ο πιο θορυβώδης, αλλά ο πιο αληθινός.
Και όσο οι γύπες της αρπαγής στήνουν πολιτικά παιχνίδια στα παρασκήνια, τόσο η κοινωνία ωριμάζει μπροστά τους.
