Χριστίνα Γλυκού: Εταιρείες διαχείρισης, πλειστηριασμοί, επιτόκια και λοιπές «καυτές πατάτες» – Η απόφαση του Αρείου Πάγου δίνει οριστικό τέλος σε ένα ακανθώδες θέμα για τους δανειολήπτες του νόμου 3869/10 (γνωστού ως νόμου Κατσέλη), με τον τρόπο υπολογισμού του επιτοκίου επί της μηνιαίας δόσης

Ο οφειλέτης που δεν είναι στρατηγικός κακοπληρωτής είναι αδήριτη ανάγκη να προστατευτεί από την πολιτεία και να μην αγωνιά αναμένοντας κάθε φορά τη δικαστική απόφαση επί της ανακοπής της διαταγής πληρωμής ή του πλειστηριασμού

Διανύοντας πλέον το δεύτερο μήνα του νέου έτους και με τους δανειολήπτες να σφυροκοπούνται από τις εταιρείες διαχείρισης (γνωστές ως Funds) με διαταγές πληρωμής και κατασχετήριες εκθέσεις, ελπίδα σκόρπισε η απόφαση του Αρείου Πάγου που εκδόθηκε πριν λίγες μέρες και μέχρι τη στιγμή που γράφεται το παρόν δεν έχει καθαρογραφεί, με την οποία μπαίνει οριστικό τέλος σε ένα ακανθώδες θέμα για τους δανειολήπτες του νόμου 3869/10 (γνωστού ως νόμου Κατσέλη) αναφορικά με τον τρόπο υπολογισμού του επιτοκίου επί της μηνιαίας δόσης -όπως τονίζαμε τόσα χρόνια όσοι ασχολούμαστε με το δίκαιο της αστικής αφερεγγυότητας- και όχι επί του κεφαλαίου της οφειλής.

Αναμένεται δε το αμέσως επόμενο διάστημα -και αφού καθαρογραφεί η απόφαση- να δούμε εν τοις πράγμασι τις μειώσεις στις μηνιαίες δόσεις των οφειλετών του ανωτέρω νόμου.

Στον αντίποδα επί ξύλου κρεμάμενοι παραμένουν όσοι ρύθμισαν με τον Ν.4605/2019 (πλατφόρμα πρώτης κατοικίας), καθώς πολλές ρυθμίσεις καταγγέλλονται άκρως καταχρηστικώς από τις ανωτέρω εταιρείες είτε γιατί δεν έχει καταβάλει το ποσοστό της μηνιαίας δόσης το Δημόσιο (επιδότηση δόσης από το Δημόσιο), είτε γιατί η εταιρεία διαχείρισης δεν έχει ενημερώσει τα συστήματά της για τις καταβολές του εκάστοτε οφειλέτη, όπως και αρκετοί δανειολήπτες του εξωδικαστικού μηχανισμού που μονομερώς και αναιτιολόγητα οι servicers στα δοσολόγια που αποστέλλουν -μετά την αποδοχή της πρότασης του αλγορίθμου- εμφανίζουν διογκωμένα ποσά μηνιαίων δόσεων, οδηγώντας τους οφειλέτες σε αδυναμία εξυπηρέτησης.

Παράλληλα και μέχρι αυτή τη στιγμή, οι ανωτέρω εταιρείες –μη χρηματοδοτικά ιδρύματα σύμφωνα με τις  2260/25 και 2261/2025 αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας– συνεχίζουν τις καταχρηστικές και παράνομες συμπεριφορές απέναντι σε πληθώρα οφειλετών με κοινοποιήσεις back to back διαταγών πληρωμής, αλλά και κατασχετηρίων εκθέσεων ακόμα και στο διάστημα που ‘’τρέχει’’ η 15νθημερη προθεσμία κατάθεσης ανακοπής και αναστολής κατά των διαταγών πληρωμής.

Εκτός αυτού, οι προτάσεις που αναμένονταν έστω 3 μήνες πριν τον εκάστοτε πλειστηριασμό (υποχρέωση των funds σύμφωνα με τον πρόσφατο νόμο 5193/2025 ) καταλήγουν… νεκρό γράμμα καθώς είναι είτε μη βιώσιμες (ζητούνται υπέρογκες προκαταβολές), είτε δεν υποβάλλονται καν από εκείνες καθώς πολλοί δανειολήπτες δεν είναι εξοικειωμένοι με την ηλεκτρονική εγγραφή στην πλατφόρμα της κάθε εταιρείας διαχείρισης.

Σε επίπεδο δε διμερούς διαπραγμάτευσης (απουσία νομοθετικού πλαισίου προστασίας) συνεχίζεται η ίδια άτεγκτη στάση των ανωτέρω εταιρειών, οι οποίες εκφοβίζουν σε πολλές των περιπτώσεων τους οφειλέτες, αποφεύγουν σε αρκετές περιπτώσεις να συνομιλούν και να διαπραγματεύονται με τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους και παράλληλα τους ζητούν δυσθεώρητα ποσά προκαταβολών, που προφανώς  εκείνοι δεν διαθέτουν.

Είναι επιτακτική ανάγκη (τονίζουμε για πολλοστή φορά) να υπάρξει νομοθετική πράξη προστασίας όλων των δανειοληπτών που αποδεδειγμένα δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και επιθυμούν διακαώς βιώσιμη ρύθμιση.

Θα πρέπει με νομοθετική πράξη να μπει πλαφόν στις προκαταβολές που ζητούνται από τις ανωτέρω εταιρείες διαχείρισης ή ποσοστό επί του υπολοίπου του δανείου – το οποίο θα πρέπει να προσαρμόζεται στο προφίλ του εκάστοτε δανειολήπτη και στην χρηματοπιστωτική του ικανότητα και δυνατότητα.

Δεν νοείται να ζητούνται προκαταβολές 30-40% στηριζόμενες σε δήθεν πολιτικές του αλλοδαπού επενδυτή, να βρίσκεται ο δανειολήπτης σε τραπεζική διαπραγμάτευση και η εταιρεία διαχείρισης να κοινοποιεί διαταγή πληρωμής -που έχει εκδοθεί 5 ή 7 έτη νωρίτερα- και πριν καν προλάβει να αμυνθεί, να ορίσει πλειστηριασμό του ακινήτου του και συχνά της πρώτης του κατοικίας.

Ο οφειλέτης που δεν είναι στρατηγικός κακοπληρωτής είναι αδήριτη ανάγκη να προστατευτεί από την πολιτεία και να μην αγωνιά αναμένοντας κάθε φορά τη δικαστική απόφαση επί της ανακοπής της διαταγής πληρωμής ή του πλειστηριασμού.

Σημειωτέον ότι πολλές δικαστικές αποφάσεις δέχονται –εκτός από τους λοιπούς νομικούς λόγους– την καταχρηστική συμπεριφορά του fund και ακυρώνουν πληθώρα διαταγών πληρωμής, αλλά και προγραμματισμένων πλειστηριασμών.

Είναι δε τώρα η στιγμή αυτού οι είδους οι τακτικές των ανωτέρω εταιρειών να τιμωρούνται και να παύσουν για να μη χάσουν οι δανειολήπτες ό,τι με κόπο απέκτησαν, το βιός τους.

* Γράφει η Χριστίνα Β. Γλυκού, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω – Διαπ. Διαμεσολαβήτρια Υ.Δ.Δ.Α, Διαπραγματευτής ΚΕΚ ΟΠΑ, Εκπαιδεύτρια Διαμεσολαβητών ADR Hellenic Center, Εκπαιδευόμενη Διαιτητής Ciarb, Γενική Γραμματέας Ένωσης Διαπραγματευτών Ελλάδος

dikastiko.gr