Πατρινό Καρναβάλι: Έρωτας στο Καρναβάλι Οι μάσκες έκρυβαν πρόσωπα, αλλά όχι συναισθήματα – Κάπου εκεί, ανά­με­σα στα χρώ­μα­τα και τις φω­νές, ήξε­ρε ότι τον ανα­ζη­τού­σε…

Η μου­σι­κή αντη­χού­σε στους στε­νούς λι­θό­στρω­τους δρό­μους της πα­λιάς πό­λης. Πολύ­χρω­μα φώτα λα­μπύ­ρι­ζαν πάνω από τις πλα­τεί­ες, κα­θώς οι καρ­να­βα­λι­στές χό­ρευαν ανέ­με­λα, βυ­θι­σμέ­νοι στη μα­γεία της νύ­χτας.

Ο αέ­ρας μύ­ρι­ζε γλυ­κό κρα­σί και ζα­χα­ρω­μέ­να αμύ­γδα­λα, ενώ οι μά­σκες έκρυ­βαν πρό­σω­πα, αλλά όχι συ­ναι­σθή­μα­τα.

Μέσα στο πλή­θος, η Άννα στε­κό­ταν φο­ρώ­ντας μια βε­νε­τσιά­νι­κη μά­σκα στο­λι­σμέ­νη με χρυ­σά φύλ­λα. Η καρ­διά της χτυ­πού­σε δυ­να­τά, όχι μόνο από τον εν­θου­σια­σμό του καρ­να­βα­λιού, αλλά και από μια αδιό­ρα­τη ανυ­πο­μο­νη­σία. Κάπου εκεί, ανά­με­σα στα χρώ­μα­τα και τις φω­νές, ήξε­ρε ότι τον ανα­ζη­τού­σε.

Ο Λέανδρος φο­ρού­σε ένα κο­στού­μι 18ου αιώ­να, η μαύ­ρη του μά­σκα κά­λυ­πτε το μισό του πρό­σω­πο, αφή­νο­ντας μόνο τα εκ­φρα­στι­κά του μά­τια να δια­κρί­νο­νται. Από την πρώ­τη στιγ­μή που την είδε, κάτι μέσα του σκίρ­τη­σε.

Την πλη­σί­α­σε, άπλω­σε το χέρι του και με μια μι­κρή υπό­κλι­ση της ψι­θύ­ρι­σε:
— «Θα μου χα­ρί­σε­τε έναν χορό, δε­σποι­νίς;»

Η Άννα χα­μο­γέ­λα­σε, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας τη φωνή του, αν και δεν μπο­ρού­σε να θυ­μη­θεί από πού. Ίσως από κά­ποιο όνει­ρο, ίσως από κά­ποια προη­γού­με­νη ζωή. Το μόνο που ήξε­ρε ήταν πως τα χέ­ρια τους ενώ­θη­καν και το καρ­να­βά­λι έγι­νε το φό­ντο ενός πα­ρα­μυ­θιού.

Χόρευαν κάτω από τον ένα­στρο ου­ρα­νό, σαν να μην υπήρ­χε αύ­ριο. Οι μά­σκες έκρυ­βαν τα πρό­σω­πά τους, αλλά όχι τα βλέμ­μα­τά τους, που φα­νέ­ρω­ναν όλα όσα οι λέ­ξεις δεν μπο­ρού­σαν να πουν.

Όταν ο χο­ρός τε­λεί­ω­σε, ο Λέαν­δρος έσκυ­ψε και της ψι­θύ­ρι­σε:
— «Αν η μοί­ρα το θέ­λει, θα σε ξα­να­βρώ.»
— «Ή αν η καρ­διά το ζη­τή­σει, θα με ανα­ζη­τή­σεις.» του απά­ντη­σε η Άννα.

Και πριν προ­λά­βει να αντι­δρά­σει, εκεί­νος χά­θη­κε μέσα στο πλή­θος, αφή­νο­ντάς της μόνο μια μαύ­ρη κορ­δέ­λα από τη μά­σκα του. Η­ Άννα έμει­νε εκεί, κρα­τώ­ντας τη σαν πο­λύ­τι­μο φυ­λα­χτό.

Το καρ­να­βά­λι θα τε­λεί­ω­νε, αλλά ο έρω­τας που γεν­νή­θη­κε εκεί­νη τη νύ­χτα… ίσως κρα­τού­σε για πά­ντα.

Τέλος… ή αρχή;