Κριτική στις ρυθμίσεις που προωθούνται από την κυβέρνηση για την «Ενεργή μάχη», διότι αφήνει εκτός την οικολογικά βιώσιμη διαχείριση των δασών με ενεργό ρόλο της Δασικής Υπηρεσίας και των τοπικών κοινωνιών, ασκούν οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ -Οικολογία.
Και προτείνουν μια σειρά κρίσιμων αλλαγών σε πολιτικές και ρυθμίσεις ώστε να παίζει το δάσος τον αναντικατάστατο οικολογικό ρόλο του και στον μετριασμό της κλιματικής κρίσης και στην αποτροπή πλημμυρών αλλά και για να μπει φρένο στη συνεχή απώλεια βιοποικιλότητας και φυσικών πόρων.
Η νομοθετική πρωτοβουλία που βρίσκεται σε δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση υπό τον τίτλο «Ενεργή Μάχη», συνεχίζει τον δρόμο της απαξίωσης της Δασικής Υπηρεσίας και του κεντρικού ρόλου που της έχει ανατεθεί με βάση το ελληνικό Σύνταγμα και την υπάρχουσα νομοθεσία. Με τα άρθρα 32-39 να περιλαμβάνουν μέριμνα για την προδιαγεγραμμένη καύση, την ελεγχόμενη χρήση πυρός, την ελεγχόμενη βόσκηση, τον καθαρισμό οικοπεδικών και ακάλυπτων χώρων, αλλάζει δραματικά η πολιτική για την πρόληψη των δασικών πυρκαγιών, αλλά με τρόπο εξαιρετικά αντιεπιστημονικό και εν τέλει βλαπτικό για τη δασική οικολογία.
Είναι άξιο απορίας πώς είναι δυνατόν ένα πλέγμα αποσπασματικών επεμβάσεων σε δάση και δασικές εκτάσεις, κυρίως τις δημόσιες, να σχεδιάζεται από «κοινού» με την Πυροσβεστική Υπηρεσία, με επισπεύδον για την υλοποίησή του το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, ενώ την καθ’ ύλην αρμόδια Δασική Υπηρεσία, που είναι δική της επιστημονική αρμοδιότητα, τη θέτει σε ρόλο κομπάρσου! Αλλά βέβαια η χρόνια υποβάθμιση και υποστελέχωσή της, έχει ανοίξει τον δρόμο σε ιδιώτες να υλοποιούν ανεξέλεγκτα τέτοια έργα, κατάσταση που βιώνουν τα ελληνικά δάση και με το επίσης βλαπτικό πρόγραμμα AntiNERO.
Οι προτεινόμενες στη διαβούλευση μέθοδοι εφαρμόζονταν παραδοσιακά σε όλο τον πλανήτη και στη χώρα μας από τις τοπικές κοινωνίες στο πλαίσιο της κάθε οικονομίας τους. Όμως πλέον σε πολλές χώρες αποτελούν μέρος μιας πολυλειτουργικής διαχείρισης για την εύφλεκτη βλάστηση. Στη χώρα μας δυστυχώς είναι φανερό ότι ακόμα σχεδιάζονται χωρίς την απαιτούμενη στελέχωση-ενδυνάμωση των αρμόδιων τοπικών δασικών υπηρεσιών με παράλληλο σχεδιασμό μιας κεντρικής Δασικής Υπηρεσίας, όπως επιτάσσει η εφαρμογή της 25ετούς Εθνικής Στρατηγικής για τα Δάση, που έχει εγκαταλειφθεί.
Απαιτούμενο είναι η αειφορική παραγωγή δασικών και μη προϊόντων μέσω της πρόληψης των δασικών πυρκαγιών. Αντί για παράδειγμα οι κτηνοτρόφοι να αποτελούν δομικό στοιχείο μιας «έξυπνης διαχείρισης» για την εύφλεκτη βλάστηση, εφαρμόζοντας τα Διαχειριστικά Σχέδια Βόσκησης (που εκκρεμούν από το 2019!) βλέπουμε να διώχνονται ουσιαστικά από την ύπαιθρο και ο πακτωλός χρημάτων να καταλήγει στις τσέπες διαφόρων «φραπέδων», αντί να κατευθύνεται σε αυτούς που δουλεύουν στην ύπαιθρο για να ζήσουν και να μας διαθέσουν τα υγιεινά, παραδοσιακά τοπικά γαλακτοκομικά προϊόντα τους!
Ταυτόχρονα, με παράλληλες ενέργειες της κυβέρνησης εκδιώκονται από την ύπαιθρο και την απασχόληση με τη δασική οικονομία οι Δασικοί Συνεταιρισμοί, που είναι οι πλέον έμπειροι προστάτες του δασικού κεφαλαίου, και ανοίγει ο δρόμος για τους ιδιώτες στη διαχείριση της δασικής βιομάζας και πάλι ως μέσο πρόληψης των δασικών πυρκαγιών.
Η συμπρόεδρος των ΠΡΑΣΙΝΩΝ -Οικολογία, Βάσω Νάκου, δήλωσε:
«Η υποκρισία της κυβέρνησης έχει ξεπεράσει πλέον κάθε όριο. Την ώρα που ζητωκραυγάζει για τις υπογραφές εξορύξεων υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και στην Κρήτη, η καύση των οποίων είναι επιστημονικά αποδεδειγμένα ο λόγος καταστροφής του κλίματος, ταυτόχρονα κομπάζει για την «Ενεργή μάχη» ενάντια στην κλιματική κρίση! Κανένας στρατός πυροσβεστών, πουθενά στον κόσμο δεν μπορεί να μετριάσει τις επιπτώσεις της περαιτέρω καύσης των υδρογονανθράκων.
Η χώρα χρειάζεται ολοκληρωμένο σχεδιασμό προσαρμογής με ενδυνάμωση της Δημόσιας Δασικής Υπηρεσίας και των Δασικών Συνεταιρισμών, που ο χρόνιος παραγκωνισμός τους έχει στοιχίσει ήδη πολλά. Εκατομμύρια στρέμματα πολύτιμων δασών, όπως στη Βόρεια Εύβοια, στη Χίο, στη Δαδιά έχουν γίνει στάχτη και εκατοντάδες ανθρώπινα θύματα και ζώων σε Πελοπόννησο, Μάτι, Έβρο έχουν χαθεί. Τέτοιου είδους δραματικές εξελίξεις σε άλλες χώρες οδήγησαν στον επανασχεδιασμό της πυρόσβεσης, με αλλαγή του μοντέλου από την «μάχη» στην πρόληψη και από την σπατάλη κονδυλίων στην παραγωγή δασικών προϊόντων μέσω της αειφορικής διαχείρισης των δασών».
