Από το Πέραμα δεν έχει πέρασμα, μόνο φαρμάκι και χτικιό για κέρασμα !
Τον Σεπτέμβριο 2020 η Η/Δ της 25ης Συνεδρίασης του τότε Περιφερειακού Συμβουλίου είχε ως θέμα τη συζήτηση για το πρόβλημα της δυσοσμίας στην περιοχή των «Λιπασμάτων». Κατατέθηκαν στο τέλος 2 ψηφίσματα, ένα από το Δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας – που ανέλαβε να καταθέσει η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ – και ένα από την Περιφερειακή Διοίκηση.
Το ψήφισμα του Δήμου ζητούσε την απομάκρυνση των δεξαμενών καυσίμων – «καζανιών» – από τον οικιστικό ιστό του Περάματος μέσα σε 2 χρόνια ενώ εκείνο της Περιφερειακής Διοίκησης την απομάκρυνση δίχως κανένα χρονικό όριο. Πλειοψήφησε η Περιφερειακή Διοίκηση, τα χρόνια που πέρασαν από τότε είναι 5, τα «καζάνια» έμειναν στη θέση τους και το θέμα ξανάρχεται σήμερα στο Περιφερειακό Συμβούλιο για να ξαναπεράσουν πιθανά άλλα 5, ίσως και 15, ίσως και 105.
– Είναι περιττό να αναφερθούμε στη γνωστή πια ιστορία των επικίνδυνων δεξαμενών καυσίμων του Περάματος, από τις πρώτες εγκαταστάσεις του 1932 έως σήμερα, που απαριθμούν περίπου 150, ενεργές ή ανενεργές σε αναμονή ενεργοποίησης, για διάφορο περιεχόμενο, πάντοτε άκρως επικίνδυνο.
– Θα ήταν περιττή η αναφορά στα σοβαρά, πολύμορφα, ατυχήματα που συνόδεψαν την λειτουργία τους αμέσως μετά τις πρώτες εγκαταστάσεις – με περισσότερο γνωστά αυτά του 1957, του 1978, του 1983, του 1988, του 1995 και, πιο πρόσφατα, του Ιανουαρίου 2026.
– Θα ήταν περιττή η κάθε αναφορά στις δραματικές επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής των κατοίκων της περιοχής λόγω του διαρκούς κινδύνου μεγάλου βιομηχανικού ατυχήματος και της διαπιστωμένης σοβαρής, δηλητηριώδους, επιβάρυνσης του ατμοσφαιρικού αέρα της περιοχής.
– Θα ήταν επίσης περιττή και η αναφορά στην εικονική εφαρμογή των πρωτοκόλλων ασφάλειας, βάσει της Οδηγίας 2012/18/ΕΕ και της επακόλουθης Κ.Υ.Α 172058/2016 (εναρμόνιση με Seveso III) που ανάγουν την ιδιοκτησία των δεξαμενών σε αξιολογούσα τον εαυτό της, αλλά και στους σχεδόν ανύπαρκτους ελέγχους ασφάλειας.
«Η εγκατάσταση αποθήκευσης βιομηχανικών καυσίμων, μεγάλης χωρητικότητας, εντός αστικών περιοχών αποτελεί ιδιαίτερα σύνθετο ζήτημα, η αντιμετώπιση του οποίου απαιτεί τη δεξιότεχνη εξισορρόπηση μεταξύ συγκεκριμένων αναγκών αποθήκευσης και της υλικοτεχνικής τους υποστήριξης, της διασφάλισης υψηλού βαθμού πυρασφάλειας, της απόλυτης προστασίας του περιβάλλοντος και, κυρίως, την ικανοποίηση των δεδομένων και των στάνταρντ ενός ασφαλούς πολεοδομικού σχεδιασμού», λένε σε γενικές γραμμές τα νομοθετήματα των λοιπών ευρω-συνεταίρων μας. «Οι εγκαταστάσεις οφείλουν να εκσυγχρονίζονται τεχνολογικά – εάν εφικτό – ή, καλύτερα, να μεταφέρονται στις κατάλληλες βιομηχανικές περιοχές.»
Το δράμα του Περάματος είναι ξεκάθαρα το προϊόν των παρωχημένων πολιτικών και των καταστροφικών χωρικών επιλογών μιας πολιτικής τάξης εγκληματικά αδιάφορης ως προς κοινωνικό και περιβαλλοντικό ζήτημα. Η μαγευτική τοποθεσία, «που χαϊδεύεται από τους αφρούς των κυμάτων», με την αυθαίρετη μικρο-δόμηση τα καρνάγια, τις λαϊκές ταβέρνες και τα μικρο-ναυπηγεία του 1934, βρέθηκε γρήγορα εν μέσω της φρενήρους δημιουργίας ενός βιομηχανικού πόλου, στοιχειώδους τεχνολογίας, με τις δεξαμενές καυσίμων κάθε είδους και τύπου να πολλαπλασιάζονται με γοργούς ρυθμούς, όπως να’ναι και όπου να΄ναι, δεδομένου ότι οι χρήσεις γης αποτελούσαν έννοια εξωπραγματική και τα πολεοδομικά σχέδια περιττή πολυτέλεια.
Οι μαζικές διαμαρτυρίες που άρχισαν να λαμβάνουν χώρα από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 έθεσαν μεν το βαρύ πρόβλημα σε πρώτο πλάνο στον δημόσιο διάλογο αλλά δεν κατόρθωσαν να πετύχουν την απομάκρυνση των δολοφονικών δεξαμενών και της υλικοτεχνικής υποδομής τους από τον οικιστικό ιστό. Ήρθε έπειτα και ο ν.4549 του Ιουνίου 2018, που επιτρέπει σε δραστηριότητες που λειτουργούν σε περιοχές δίχως καθορισμένες χρήσεις γης να συνεχίσουν να λειτουργούν έως και 20 χρόνια μετά από τον καθορισμό των χρήσεων γης, για να παρατείνει την παραμονή των δεξαμενών στον οικιστικό ιστό επ’ αόριστο δεδομένου ότι το Πέραμα δεν έχει ακόμη Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο.
Τα παχιά τα λόγια και οι ατέρμονες συζητήσεις δεν έχουν πια νόημα. Αυτό το οποίο επείγει, δίχως καθυστέρηση, είναι η άμεση απομάκρυνση των δεξαμενών και όλων των σχετικών από τον οικιστικό ιστό :
1. Με την άμεση κατάργηση του άρθρου 70 του ν.4549/2018 που δίνει τη δυνατότητα 20ετούς διατήρησης των εγκαταστάσεων εταιρειών σε περιοχές μετά την αλλαγή των χρήσεων γης,
2. με την παράλληλη ταχεία ολοκλήρωση του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου του Περάματος και τον χαρακτηρισμό της περιοχής ως περιοχής αμιγούς κατοικίας και,
3. με τη σύνταξη ενός συνεκτικού χρονοδιαγράμματος μετεγκατάστασης των δεξαμενών εκτός οικιστικού ιστού και τον προγραμματισμό της ανακατασκευής τους με χρήση των πλέον ασφαλών σύγχρονων τεχνολογικών.
Στο μεταξύ :
4. Θα πρέπει να εκκινήσει η αυστηρή εφαρμογή των πρωτοκόλλων ασφάλειας, βάσει της Οδηγίας 2012/18/ΕΕ και της επακόλουθης Κ.Υ.Α 172058/2016, με τον επανέλεγχο των μελετών ασφαλείας και την πραγματοποίηση συστηματικών, ενδελεχών, επιθεωρήσεων των εγκαταστάσεων.
5. Θα πρέπει διακοπεί η οιαδήποτε έγκριση ή και ανανέωση περιβαλλοντικών όρων για τη λειτουργία εγκαταστάσεων αυτού του είδους στην περιοχή.
6. Θα πρέπει να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός συνεχούς παρακολούθησης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από την λειτουργία των εγκαταστάσεων στην περιοχή, για την προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας.
Για την ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ το Πέραμα και το κάθε Πέραμα δεν αντέχουν να αναπνέουν δηλητήρια, δεν αξίζουν και δεν αντέχουν άλλο την τραγική υποβάθμιση της καθημερινότητας, την διαρκή ανασφάλεια και τον συνεχή φόβο σοβαρής προσβολής της υγείας. Οι πολιτικοί και η πολιτική ασχολούνται εδώ και χρόνια με την «Αθηναϊκή Ριβιέρα» και ξέχασαν ότι έχουν στήσει ενσυνείδητα από την άλλη μεριά τη «Ριβιέρα των Κολασμένων»!
