Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται τρία χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη που στοίχισε τη ζωή σε 57 συνανθρώπους μας.
Η πόλη μας στις 26.2.2026 αποκτά ένα σημείο μνήμης των αδικοχαμένων θυμάτων, κάνοντας πράξη το σύνθημα των μεγάλων κινητοποιήσεων «όλων των νεκρών θα γίνουμε φωνή».
Δεν ξεχνάμε! Δεν συγχωρούμε!
Γιατί δεν είναι «η κακιά στιγμή» όταν δύο τρένα κινούνται για 12 ολόκληρα λεπτά στις ίδιες ράγες και συγκρούονται. Είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων και της ΕΕ που προχώρησε την κατάτμηση και απελευθέρωση των σιδηροδρομικών γραμμών και των μεταφορών για να εξασφαλίζεται το κέρδος των επιχειρηματικών ομίλων.
Γιατί δεν τελειώσαμε με την εγκληματική πολιτική που κοστίζει ανθρώπινες ζωές: «Τα μικρά και τα μεγάλα Τέμπη» συνεχίζονται στα σχολεία και τις γειτονιές, μέσα στους χώρους δουλειάς που μετατρέπονται σε «αρρένες θανάτου», με πιο πρόσφατο το εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο «Βιολάντα».
Η «ανάπτυξή» τους απαιτεί εξαντλητικά 13ωρα, θεωρεί κόστος τα μέτρα ασφάλειας, την στελέχωση των Επιθεωρήσεων Εργασίας, ενώ η έλλειψη ουσιαστικών κρατικών ελέγχων αυξάνει τον κίνδυνο μεγάλων βιομηχανικών ατυχημάτων.
Είναι η ίδια πολιτική που οδηγεί τους δήμους σε οικονομικό στραγγαλισμό και υποστελέχωση. Αναγκαία έργα αντιπλημμυρικής, αντιπυρικής θωράκισης δεν είναι «επιλέξιμα», αφού οι λαϊκές ανάγκες θεωρούνται εμπόδιο στην κερδοφορία.
Αυτός ο κόσμος δεν μας αξίζει. Τα όνειρα της νέας γενιάς δεν χωράνε σε έναν κόσμο που φλέγεται, δαπανώντας δισ. ευρώ σε πολεμικούς εξοπλισμούς για τις ανάγκες των ΝΑΤΟ – ΕΕ, αλλά ούτε ευρώ για μόρφωση, υγεία, για σύγχρονες ασφαλείς υποδομές.
Δεν μπορεί πια κανείς να μένει σιωπηλός. Υπάρχει ελπίδα στον
συλλογικό αγώνα που βάζει στο επίκεντρο το πραγματικό δίλημμα:
«ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
Ενώνουμε τις φωνές μας με τα σωματεία και το εργατικό λαϊκό κίνημα στο απεργιακό συλλαλητήριο το Σάββατο 28 Φλεβάρη στις 12μ. στο Σύνταγμα.
