H φίλη και συναγωνίστρια Αζίζ Ασλάν, μας έστειλε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για την ανάγκη έκφρασης αγωνιστικής αλληλεγγύης και υπεράσπισης του εγχειρήματος της Ροζάβα, μια περιοχή όπου από το 2014, έχει καθιερωθεί κοινοτική διακυβέρνηση με εφαρμογή της άμεσης δημοκρατίας που είναι γνωστή ως Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας,
(Η φωτογραφία είναι από εκδήλωση για τη Ροζάβα, που έγινε στα πλαίσια της 6ης Παγκόσμιας Συνάντησης για την Αυτοδιαχείριση, που έγινε στο Μπουένος Άιρες και ομιλήτρια ήταν η Αζίζ).
Η Αζίζ Ασλάν, κατάγεται από το Κουρδιστάν και σήμερα είναι διδάκτωρ και ερευνήτρια καθηγήτρια στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Δρ. Χοσέ Μαρία Λουίς Μόρα. στο Μεξικό. Έχουμε συναντηθεί σε πολλές διεθνείς συναντήσεις για την Αυτοδιαχείριση στη Λατινική Αμερική και έχουμε συζητήσει για την ανάγκη ισχυροποίησης και διεύρυνσης των κινημάτων αυτοδιαχείρισης αυτοοργάνωσης και αυτονομίας.
Κοινή μας ανησυχία σήμερα, ιδιαίτερα μετά την άνοδο του Τραμπ στην ηγεσία της Αμερικής, είναι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και οι σφαγές του ιμπεριαλισμού ιδιαίτερα στα κινήματα αυτοδιαχείρισης και αυτονομίας, όπως η επίθεση στις αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις στην Αργεντινή, που πρωτοστατεί ο Μιλέι, στενός φίλος του Τραμπ, οι κομμούνες στη Βενεζουέλα και τελευταία, η Ροζάβα στη Συρία. Περιμένουμε να δούμε ποιος έχει σειρά
Το αισιόδοξο όμως μήνυμα που στέλνει η ιστορία είναι ότι σε όλες τις εποχές τα αυταρχικά και απολυταρχικά καθεστώτα ανατράπηκαν από τις αντιστάσεις και της επαναστάσεις των λαών . Και το ίδιο θα γίνει και στη δική μας εποχή.
Είναι σίγουρο ότι με την αλληλεγγύη των λαών και η Ροζάβα και τα άλλα κινήματα στο τέλος θα είμαστε νικητές
Μάκης Σταύρου Ιστορικός
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΡΟΖΑΒΑ
Azize Aslan
Azize Aslan (Αζίζ Ασλάν) είναι διδάκτωρ κοινωνιολόγος
Στις 6 Ιανουαρίου, ο στρατός της συριακής μεταβατικής κυβέρνησης του Αλ-Τζολανί, (πρώην ηγετικό στέλεχος της Αλ Κάιντα) επιτέθηκε σε δύο κουρδικές κοινότητες στο Χαλέπι, στην Ashrafieh και την Sheikh Maqsoud,, εξαναγκάζοντας σε διωγμό και εκτόπιση περισσότερους από 200.000 πρόσφυγες από το Αφρίν.
Έκτοτε, έχει εξαπολύσει όλες τις τζιχαντιστικές της δυνάμεις εναντίον της Ροζάβα και της βόρειας και ανατολικής Συρίας, περιοχή που υπάγεται στην Αυτόνομη Δημοκρατική Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, (AADNES), με στόχο την εξαφάνιση της
αντιπατριαρχικής και αντικαπιταλιστικής επανάστασης που άρχισε να οικοδομείται εκεί πριν από 14 χρόνια, επιδιώκοντας να καταστρέψει ολοκληρωτικά την αυτόνομη οργάνωση της περιοχής.
Γράφω αυτό το κείμενο με το συλλογικό συναίσθημα και την κοινή σκέψη όλων των Κούρδων των οποίων οι καρδιές σήμερα σπαράζουν, για μια ακόμη φορά, από αγανάκτηση για τις βάναυσες επιθέσεις που γίνονται στη Ροζάβα. Είναι ένα επείγον κάλεσμα προς όλους, όσοι εξακολουθούν να κρατούν στην καρδιά και το μυαλό τους το όνειρο και το όραμα ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Τους καλούμε να υπερασπιστούν τη Ροζάβα, γιατί η Επανάσταση της Ροζάβα δεν ανήκει αποκλειστικά στους Κούρδους ή στους λαούς της βόρειας και ανατολικής Συρίας, Ανήκει σε όλους τους λαούς. Ανήκει σε όλους μας.
Ο Αλ-Τζολανί από το Ισλαμικό Κράτος στο Συριακό Κράτος
Στις 7 Οκτωβρίου 2023, όταν ξεκίνησε η ολοκληρωτική γενοκτονία στη Γάζα, το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό μου ήταν ότι αν δεν σταματήσουμε αυτή τη γενοκτονία, η επόμενη περιοχή θα είναι το Κουρδιστάν. Το πίστευα αυτό γνωρίζοντας τη χαρακτηριστική σκληρότητα της Μέσης Ανατολής και την
επαναλαμβανόμενη προδοσία της Δύσης προς τους λαούς της περιοχής.
Μόλις ένα χρόνο μετά τη γενοκτονία στη Γάζα, στις 5 Δεκεμβρίου 2024, ξαφνικά, ο Αλ-Τζολανί βγήκε από το κρησφύγετό του, στο Ιντλίμπ και βάδισε προς τη Δαμασκό, (υποτίθεται) νικώντας τον Μπασάρ αλ-Άσαντ και, χωρίς να συναντήσει αντίσταση, στις 8 Δεκεμβρίου, έφτασε στην πρωτεύουσα.
Ο Αλ-Τζολανί, ο οποίος αργότερα έγινε πρόεδρος της Συρίας με το επίσημο όνομά του, Άχμαντ Αλ-Σάρα ήταν όπως ανέφερα ήδη ηγετικό στέλεχος της Αλ Κάϊντα και στη συνέχεια του Ισλαμικού Κράτους, όπως και ηγέτης της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ
(HTS) 1. Από τον Δεκέμβριο του 2024, με το νέο του όνομα, Άχμαντ Αλ-Σάρα, έβγαλε τη στρατιωτική του στολή και φόρεσε κοστούμι για να παρουσιαστεί στους ξένους διπλωμάτες και τις δυτικές κυβερνήσεις.
Όμως, υπάρχει ένα πράγμα που εμείς οι Κούρδοι γνωρίζουμε πολύ καλά: ένα άτομο που έχει ενσωματωθεί και δραστηριοποιηθεί σε αυτές τις τζιχαντιστικές ομάδες δεν αλλάζει εύκολα και δεν εγκαταλείπει αυτό που πιστεύει, δηλαδή την τζιχάντ και τον νόμο της Σαρία. Παρόλα αυτά, στην αρχή οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και στη συνέχεια οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες μέχρι τότε κατήγγειλαν την Αλ Κάϊντα ως τρομοκρατική οργάνωση. παρουσίασαν τον Αλ-Τζολανί ως ένα άτομο μεταμορφωμένο, και σύγχρονο, που ανησυχεί για τα δικαιώματα όλων των λαών της Συρίας και είναι αφοσιωμένος στην οικοδόμηση της ειρήνης.
Δεν πέρασαν όμως ούτε τρεις μήνες και τον Μάρτιο του 2025, ο συριακός στρατός διέπραξε σφαγές εναντίον των Αλαουιτών στη Λατάκια, ενώ έξι μήνες αργότερα, τον Ιούλιο του 2025, το ίδιο έπαθαν και οι Δρούζοι στη Σουγουάιντα, ενώ ένα χρόνο αργότερα, δηλαδή, τον Ιανουάριο του 2026, ξεκίνησαν οι επιθέσεις εναντίον των Κούρδων.
Συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας για εξόντωση της Ροζάβα
Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Αλ-Τζολανί προσκλήθηκε επίσημα στην Τουρκία, την Ευρώπη και την Ουάσινγκτον.
Επίσης, στις 5 Ιανουαρίου 2026, συναντήθηκε με Ισραηλινούς εκπροσώπους στο Παρίσι, με εγγυήσεις των ΗΠΑ. Την ίδια ημέρα, τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών ήταν επίσης παρών στο Παρίσι. Αυτό που διαπραγματεύτηκαν το Ισραήλ και ο Αλ-Τζολανί ήταν η εξάλειψη κάθε ιρανικής επιρροής στη Συρία, η εγγύηση της ασφάλειας των συνόρων του Ισραήλ, αφού του παραδοθεί η Νότια Συρία, η απέλαση όλων των Παλαιστινίων από τη Συρία και μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός μεταξύ των δύο πλευρών. Οι διαπραγματεύσεις αναφέρθηκαν ως επιτυχείς, ενώ συμφώνησαν επίσης να δημιουργήσουν μια «πλατφόρμα κοινής επικοινωνίας» με ενσωματωμένο κέντρο πληροφοριών. Την επόμενη μέρα, ισραηλινές σημαίες κυμάτισαν σε όλη τη νότια Συρία και ο συριακός στρατός αναπτύχθηκε σε όλη την περιοχή.
Αυτή η συμφωνία σφραγίστηκε με την παράδοση της Ροζάβα και της βόρειας και ανατολικής Συρίας – όπου οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) και οι Στρατιωτικές Μονάδες Γυναικών (YPJ) διατηρούν τον έλεγχο- στην Τουρκία. Και φυσικά, ο ίδιος Τούρκος
υπουργός, Χακάν Φιντάν, έγινε ενεργός παράγοντας στην ανοικοδόμηση της Γάζας, συμμετέχοντας, ως άμεσος συνεργάτης στο σχέδιο του Τραμπ στη Γάζα.
Με άλλα λόγια, αυτοί που σφαγίασαν τους αυτόνομους λαούς (Αλαουίτες, Δρούζους και Κούρδους) στο όνομα μιας υποτιθέμενης ενοποιημένης Συρίας συμφώνησαν να κατακερματίσουν και να παραδώσουν τη χώρα, εδαφικά στο Ισραήλ και την Τουρκία,
πολιτικά και στους δύο, και οικονομικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στις 9 Ιανουαρίου, ενώ συνεχίζονταν οι βομβαρδισμοί των δύο κουρδικών συνοικιών του Χαλεπίου (Ashrafieh και Sheikh Maqsoud) και αφού είχε ήδη σφραγιστεί αυτή η συμφωνία με το Ισραήλ, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν συναντήθηκε με τον Αλ-Τζολανί στη Δαμασκό και ανακοίνωσε ένα πακέτο βοήθειας ύψους 620 εκατομμυρίων ευρώ για την «ανάκαμψη και την ανοικοδόμηση» της Συρίας κατά τη διάρκεια του 2026 και του 2027, καθώς και την ανανέωση της συμφωνίας οικονομικής συνεργασίας με τη χώρα.
Ο στόχος ήταν σαφής: να συγκαλύψει μια τόσο αιματηρή συμφωνία με τη συνήθη ευρωπαϊκή ρητορική περί δικαιωμάτων των μειονοτήτων και της δημοκρατίας.
Στην πραγματικότητα, μετά τη σφαγή και την γυναικοκτονία στο Χαλέπι στις 16 Ιανουαρίου, καθώς ομάδες του Συριακού Στρατού -υπό την καθοδήγηση του τουρκικού κράτους- εισέβαλαν στις περισσότερες περιοχές στο ανατολικό Χαλέπι προς τον ποταμό Ευφράτη, ο Αλ-Τζολανί, ως προσωρινός πρόεδρος πλέον,
εμφανίστηκε στα μέσα ενημέρωσης και δήλωσε ότι είχε υπογράψει διάταγμα που αναγνώριζε τα πολιτικά δικαιώματα της συριακής κουρδικής μειονότητας, νομιμοποιώντας επίσημα τη γλώσσα της και αποκαθιστώντας τη συριακή υπηκοότητα σε όλους τους Κούρδους που παρέμειναν χωρίς ιθαγένεια από την
απογραφή του 1962 (για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση των Κούρδων στη Συρία,
δείτε: https://desinformemonos.org/rojava-la-revolucion-de-
invisibles/).
Αν και τα πολιτιστικά δικαιώματα ήταν ιστορική διεκδίκηση του κουρδικού αγώνα, εμείς οι Κούρδοι έχουμε ξεπεράσει πλέον αυτό το αίτημα εδώ και περισσότερα από είκοσι χρόνια.
Σήμερα ο αγώνας μας δεν γίνεται για συμβολική αναγνώριση μας, αλλά για να οικοδομήσουμε μια ζωή ελεύθερη πραγματοποιώντας αυτό που ονομάζουμε δημοκρατικό συνομοσπονδισμό,
ένα σύστημα, δηλαδή, όπου ασκούμε την πολιτική και εδαφική μας βούληση για να οικοδομήσουμε μια χειραφετητική κοινωνική οργάνωση για τον λαό, τις γυναίκες και τη φύση.
Ωστόσο, το διάταγμα της μεταβατικής κυβέρνησης προβλήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης σαν ο Αλ-Τζολανί να αναγνωρίζει τα δικαιώματα των Κούρδων, ακριβώς τη στιγμή που ο Συριακός στρατός εισέβαλε στα εδάφη των Κούρδων διαιωνίζοντας τη σύγκρουση μεταξύ των Αράβων και του Κουρδικού λαού και
απειλώντας τη Ροζάβα με εθνοκάθαρση. Αυτά τα ψέματα αναπαράχθηκαν άκριτα από όλα τα μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του Al Jazeera, το οποίο για μεγάλο μέρος της λατινοαμερικανικής αριστεράς αποτελεί αξιόπιστη πηγή ειδήσεων από τη Μέση Ανατολή. Η τελευταία φάρσα ήρθε τη νύχτα της 18ης Ιανουαρίου, όταν ο Αλ-Τζολανί ανακοίνωσε ξανά ότι είχε συμφωνήσει σε 14 σημεία με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) και κήρυξε κατάπαυση του πυρός. Το επόμενο πρωί, ο
Συριακός Στρατός απελευθέρωσε περισσότερους από 5.000 μαχητές του Ισλαμικού Κράτους από φυλακές που κρατούσε ο Διεθνής Συνασπισμός, ο οποίος δεν παρενέβη παρά το γεγονός ότι αποφυλακίστηκαν χιλιάδες βιαστές, δολοφόνοι και
δράστες εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Παράλληλα, το Συριακό Υπουργείο Θρησκευτικών Υποθέσεων και Ιδρυμάτων, σε επιστολή που έστειλε στους ιμάμηδες των συριακών τζαμιών, περιέγραψε τις επιθέσεις εναντίον των Κούρδων και της
Ροζάβα ως «Futuhāt» (κατακτήσεις), έναν όρο στο Ισλάμ που αναφέρεται σε πράξεις που διαπράττονται εναντίον απίστων.
Προς καθολική αντίσταση
Όλη αυτή την περίοδο (συμπεριλαμβανομένης και της αλλαγής κυβέρνησης στη Συρία), οι Κούρδοι αναζητούσαν απεγνωσμένα μια γνήσια συμφωνία που θα σταματούσε τη σύγκρουση και θα αναγνώριζε την αυτονομία της Ροζάβα και της βόρειας και ανατολικής Συρίας, εδάφη που οι Κούρδοι απελευθέρωσαν από το
Ισλαμικό Κράτος με αίμα και θυσίες. Αλλά το μοναδικό συμφέρον του συριακού κράτους ήταν και παραμένει η εξόντωση: των Κούρδων, προκειμένου να καταλάβει τα εδάφη τους, να τους αφοπλίσει και να τους εξαναγκάσει σε υποταγή, όπως επιδίωκε
και ο προκάτοχός του Αλ-Τζολανί, ο Μπασάρ αλ Άσαντ.
Η 19η Ιανουαρίου ήταν η τελευταία φορά που οι ηγέτες της Αυτόνομης Διοίκησης της Ροζάβα κάθισαν για διαπραγματεύσεις. Σύμφωνα με τη διοίκηση των Στρατιωτικών Μονάδων Γυναικών (YPJ), στις διαπραγματεύσεις τους προσφέρθηκαν ατομικές δωροδοκίες, θέσεις και προνόμια για προδοσία και παράδοση της περιοχής. δηλαδή, του λαού.
Αλλά οι ηγέτες των SDF και των YPJ δεν είναι μισθοφόροι ή πληρωμένοι στρατιώτες.
Είναι επαναστάτες που έχουν αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή τους στον αγώνα του λαού τους και έχουν μεταφέρει τα σώματα χιλιάδων νεκρών συντρόφων τους από τα πεδία των μαχών. Απέρριψαν την προδοσία της λεγόμενης «συμφωνίας» και επέστρεψαν στη Ροζάβα και κήρυξαν καθολική αντίσταση και κινητοποίηση σε όλο το Κουρδιστάν.
Η Ροζάβα θα αμυνθεί. Εμείς οι Κούρδοι θα υπερασπιστούμε τη Ροζάβα. Οι γυναίκες θα υπερασπιστούν την αξιοπρέπειά τους ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και της γυναικοκτονίας. Θα αγωνιστούμε στις κοινότητές μας, στις γειτονιές μας, σε κάθε
σπιθαμή γης που καταλάβαμε σε αυτόν τον πλανήτη.
Επειδή αυτό που διακυβεύεται δεν είναι μόνο η Επανάσταση της Ροζάβα και η ύπαρξη των Κούρδων.
Οι επιθέσεις που ξεκίνησαν με τη γενοκτονία στη Γάζα και τώρα εξαπολύονται στη Ροζάβα και το Κουρδιστάν και, πολύ πιθανόν, στη συνέχεια, στο Ιράν, δεν οφείλονται στο «χάος», που προκαλούν οι αυθόρμητες αντιδράσεις των λαών. Είναι επιλεγμένες στρατηγικές που εκτελούνται σύμφωνα με τα συμφέροντα και τα σχέδια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, γι αυτό δεν υπάρχει βούληση να τις σταματήσουν. Αυτό που κάνουν είναι να παίζουν διπλωματικό θέατρο και με κούφια λόγια να μας κρατούν παγιδευμένους στην αγωνία του & ποιος είπε τι Αλλά αυτό που είναι πραγματικά μακάβριο είναι το ότι μας σέρνουν προς την άβυσσο που σχεδίασαν σχολαστικά και κυνικά την αποκαλούν νέα παγκόσμια τάξη.
Μας καταδικάζουν, ως ανθρωπότητα, να ζούμε στο σκοτάδι, να βυθιζόμαστε στην απελπισία, να νιώθουμε μίσος, να παίρνουμε θέση σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός μας, να πανηγυρίζουμε για ξένες νίκες και εμείς να θάβουμε τους νεκρούς που δεν έπρεπε να είχαν πεθάνει.
Παράλληλα,, η ίδια η συνέχιση αυτής της σφαγής της ελπίδας είναι η πιο ολέθρια απόδειξη ότι στον κόσμο τους δεν έχουμε άλλη επιλογή: είμαστε υλικά μιας χρήσης στην πολεμική μηχανή του κεφαλαίου, η αναγκαία, αναλώσιμη πρώτη ύλη για τα κέρδη των εμπόρων όπλων, τα ιερά σφάγια που θυσιαζόμαστε για την κατασκευή νέων παγκόσμιων τάξεων μεταξύ κρατών. Δεν χτίσαμε εμείς αυτό το σύστημα, δεν το ελέγχουμε, όμως τα γρανάζια του γυρνούν με
το αίμα μας.
Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, η υπεράσπιση της Ροζάβα είναι υπόθεση όλων μας.
Από τότε που έφτασα στη Λατινική Αμερική, έχω συναντηθεί με χιλιάδες ανθρώπους για να μοιραστώ αυτό που χτίζεται στη Ροζάβα, ελπίζοντας να το ενισχύσω. Έχω καθήκον να υπερασπιστώ την αυτονομία της Ροζάβα, και το κάνω παρά τις απειλές που δέχομαι και τους κινδύνους που διατρέχω, όπως η φυλάκιση, ο οριστικός χωρισμός από την οικογένειά μου, ο αποχωρισμός από τη γη μου και τον λαό μου και άλλους κινδύνους.
Όμως, παρά την τρομοκρατία, τον πόνο και τον ξεριζωμό, πάντα καταλήγω με την ίδια ακλόνητη βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι είναι επείγον και ζωτικής σημασίας πρόταγμα να πολλαπλασιαστούν οι αγώνες και οι επαναστάσεις ενάντια στο κεφάλαιο, το Κράτος και την πατριαρχία. Όταν κάνω αυτές τις σκέψεις και τις μοιράζομαι με συντρόφους και συναγωνιστές, στο μυαλό μου έρχεται συχνά μια εικόνα που είδα στην πατρίδα μου και δε θα την ξεχάσω ποτέ: είδα χιλιάδες μικρά πουλιά να πετούν με τον ίδιο άνεμο. Κανένα δεν συγκρούεται με το άλλο, το καθένα
χαράζει τη δική του πορεία, αλλά όλα συνοδεύουν το ένα το άλλο, όλα αποτελούν μέρος του ίδιου αόρατου ρεύματος που τα συντηρεί και τα ωθεί.
Σας καλούμε να ενταχθείτε στον άνεμο της αντίστασης της Ροζάβα και να υπερασπιστούμε όλοι μαζί τη ζωή.
