ΕΛ.ΛΑ.Σ: Ο Άγγλος ιστορικός Edward Gibbon έγραψε: «Η διαφθορά είναι το πιο αλάνθαστο σύμπτωμα συνταγματικής ελευθερίας»… ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ; ΠΟΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ;- Θερμή παράκλησης: Εάν κάποιος  εκ των αναγνωστών μπορεί να προσφέρει τις γνώσεις του, επί της κατωτέρω μελέτης, θα είμαστε υπόχρεοι

Θερμή παράκλησης: Εάν κάποιος  εκ των αναγνωστών μπορεί να προσφέρει τις γνώσεις του, επί της κατωτέρω μελέτης, θα είμαστε υπόχρεοι

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ; ΠΟΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ;

Ο Άγγλος ιστορικός Edward Gibbon έγραψε: «Η διαφθορά είναι το πιο αλάνθαστο σύμπτωμα συνταγματικής ελευθερίας» και ο Frederic Bastiat, Γάλλος οικονομολόγος συμπληρώνει: «Δεν μπορεί να επιβληθεί σε μια κοινωνία μεγαλύτερο κακό από την χρησιμοποίηση του νόμου σαν μέσο αρπαγής».

******************

1^ον Σύμφωνα με το σύνταγμα άρθρο 87 παρ. 2  «….οι δικαστές κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους και σε καμμία περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος».

2^ον Σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρο 93 παρ. 3) « ..κάθε δικαστική απόφαση πρέπει να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη….» και με το άρθρο 93 παρ. 4 «Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο, που το περιεχόμενο του είναι αντίθετο με το Σύνταγμα».

3^ον Σύμφωνα με τον Νόμο 4354/2015 (άρθρο 2 παρ. 4) «….ιδρύεται μία κατ’ εξαίρεση νομιμοποίηση, βάσει της οποίας οι ΕΔΑΠΔ νομιμοποιούνται να ενεργούν διαδικαστικές πράξεις αντί του δικαιούχου της απαίτησης ΕΑΑΔΠ οι οποίες (ΕΑΑΔΠ) απέκτησαν τις δανειακές απαιτήσεις από την αντίστοιχη εκχωρήτρια τράπεζα, βάσει πάλι του ανωτέρω Νόμου 4354/2015 (άρθρο 3), και καθίστανται ειδικοί διάδοχοι της τράπεζας». Όμως ο ανωτέρω νόμος εκδόθηκε προς εφαρμογή του Νόμου 4336/2015 (3^ο μνημόνιο), όπως ρητά αναφέρεται στην προμετωπίδα του.

4^ον Το ελληνικό υβριδικό μοντέλο που επιτρέπει στους servicers να λειτουργούν ταυτόχρονα εντός δύο διαφορετικών νομοθετικών πλαισίων αποτελεί μία από τις πιό χαρακτηριστικές περιπτώσεις θεσμικής κατασκευής, μίας αλληλουχίας συσσωρευμένων ερμηνευτικών παρακάμψεων χωρίς θεσμικό θεμέλιο, που δημιούργησαν μία νέα πραγματικότητα με αποτέλεσμα οι servicers να χρησιμοποιούν τον Νόμο 3156/2003 για να απολαμβάνουν τα φορολογικά και δικονομικά προνόμια της τιτλοποίησης, αλλά και χρησιμοποιούν τον Νόμο 4354/2015 για να εμφανίζονται ενώπιον των δικαστηρίων ως νομιμοποιούμενοι διαχειριστές. Πρόκειται για μία διπλή ένταξη που δεν προβλέπεται από κανέναν νόμο. Ούτε ο Νόμος 3156/2003 επιτρέπει την ανάθεση διαχείρισης σε εταιρείες διαχείρισης, ούτε ο Νόμος 4354/2015 επιτρέπει την εφαρμογή των προνομίων του Νόμου 3156/2003 σε όσους λειτουργούν υπό το δικό του καθεστώς.

Αυτό το σχήμα δεν είναι ερμηνεία. Είναι επιλογή νόμου κατά το δοκούν. Είναι μία μορφή θεσμικής αυτοσχέδιας αρχιτεκτονικής, όπου η εξουσία που θέλει τα προνόμια χωρίς τις υποχρεώσεις, επιλέγει από κάθε νόμο ό,τι την συμφέρει και απορρίπτει ό,τι την δεσμεύει. Είναι η κλασική περίπτωση της  χρήσης του νόμου ως εργαλείο για την αποφυγή του νόμου κατά την οποία η εξουσία δεν παραβιάζει τον νόμο ευθέως, αλλά τον παρακάμπτει μέσω μιας τεχνητής κατασκευής που διατηρεί την εξωτερική νομιμοφάνεια, ενώ καταλύει την ουσία της νομιμότητας.

Στην περίπτωση των servicers, η καταστρατήγηση είναι διπλή: αφ’ ενός παρακάμπτεται το άρθρο 10 §14 του Νόμου 3156/2003, που επιτρέπει την διαχείριση μόνο σε πιστωτικά ιδρύματα, αφ’ ετέρου παρακάμπτεται η πρόθεση του Νόμου 4354/2015, που δεν σχεδιάστηκε για τιτλοποιήσεις αλλά για μη εξυπηρετούμενα δάνεια εκτός τιτλοποίησης.

Το αποτέλεσμα είναι ένα θεσμικό υβρίδιο που δεν υπάγεται σε κανένα πλήρες πλαίσιο εποπτείας. Οι servicers δεν είναι πιστωτικά ιδρύματα, άρα δεν υπόκεινται στις αυστηρές απαιτήσεις κεφαλαιακής επάρκειας, ρευστότητας και εποπτικού ελέγχου που επιβάλλονται στις τράπεζες. Ταυτόχρονα όμως ασκούν εξουσία αντίστοιχη με αυτή των τραπεζών: διαχειρίζονται απαιτήσεις, επιβάλλουν μέτρα εκτέλεσης, προχωρούν σε πλειστηριασμούς, καθορίζουν την τύχη της περιουσίας των πολιτών.

Η εξουσία αυτή που επιτρέπει στους servicers την άσκηση εξουσίας χωρίς την αντίστοιχη θεσμική ευθύνη, να απολαμβάνουν τα προνόμια των τραπεζών χωρίς να φέρουν τις υποχρεώσεις των τραπεζών, να επιτρέπει την επιβολή μέτρων εκτέλεσης χωρίς την ύπαρξη έγκυρης πηγής νομιμοποίησης, όχι επειδή το επέτρεψε ο νομοθέτης, αλλά επειδή το επέβαλαν οι servicers που επιζητούν το υψηλότερο κέρδος με τις λιγότερες δαπάνες και τις επίσης λιγότερες ευθύνες και η Δικαιοσύνη, αρνούμενη τον ρόλο και την αποστολή της, ανέχθηκε μία θεσμική παραμόρφωση οι δύο νόμοι που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους να χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα για να παραγάγουν ένα αποτέλεσμα που κανένας από τους δύο δεν επιτρέπει, μία πρακτική που διαβρώνει τους θεσμούς και το κράτος δικαίου. Η πρακτική αυτή υποκατέστησε τον νόμο όπου η εξουσία των servicers αποφάσισε ότι μπορεί να λειτουργεί χωρίς όρια, χωρίς θεμέλιο. Όθεν, η νομική τάξη έπαψε να λειτουργεί ως σύστημα κανόνων και μετατράπηκε σε σύστημα εξυπηρέτησης που απειλεί να γίνει κανονικότης, κάτι το οποίο είναι ασύμβατο με την ίδια την ιδέα της νομιμότητας. Υπό τα δεδομένα αυτά δεν μπορεί να υπάρξει κράτος δικαίου όταν η εξουσία επιλέγει τον νόμο που την συμφέρει και απορρίπτει τον νόμο που την δεσμεύει.

Και οι δύο ανωτέρω Νόμοι, ο Νόμος 4336/2015 που ψηφίστηκε την 22-08-2015 και ο Νόμος 4354/2015 που ψηφίστηκε την 16-12-2015, είναι νόμοι που έρχονται σε πλήρη αντίθεση ως προς το περιεχόμενό τους και παραβιάζουν το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος της 05-07-2015, και ειδικότερα τα άρθρα 1 παρ. 2 και 3 και το άρθρο 44 παρ. 2 του Συντάγματος καθιστάμενοι αυτοδίκαια ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΙ.

5^ον Ειδικότερα το Νομικό ιστορικό της διενέργειας του Δημοψηφίσματος της 5^ης Ιουλίου 2015 έχει ως ακολούθως. Κατά τις συζητήσεις του Eurogroup του Ιουνίου 2015 με την ελληνική κυβέρνηση, η οποία προέκυψε από τις εθνικές εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου 2015, τέθηκε από μέρους των επονομαζόμενων «θεσμών» δέσμη προτάσεων για λήψη προαπαιτουμένων μέτρων, με στόχο κοινή συμφωνία με την Ελλάδα, που θα κάλυπτε, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, τις μελλοντικές χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας μας, όπως και την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Η ολοκλήρωση της διαδικασίας αποδοχής από την χώρα μας στο Eurogroup των τελικών προτάσεων, όπως αυτές διαμορφώθηκαν, δεν κατέστη εφικτή, καθώς οι εκπρόσωποι της ελληνικής πλευράς αποχώρησαν από την διαδικασία το βράδυ της 26^ης Ιουνίου 2015, το δε Υπουργικό Συμβούλιο, κατά την συνεδρίασή του της 26^ης Ιουνίου 2015, αποφάσισε να προτείνει την προκήρυξη δημοψηφίσματος για την Κυριακή 05-07-2015 για κρίσιμο εθνικό θέμα, σύμφωνα με το άρθρο 44 παρ. 2 εδ. α΄ του Συντάγματος. Το ερώτημα που προτάθηκε ήταν το εξής: «Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της  25-06-2015 και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους;

Το πρώτο έγγραφο τιτλοφορείται «Reforms for the completion of the Current Program and beyond» (Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού) και το δεύτερο «Preliminary Debt Sustainability Analysis» (Προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους). Όσοι από τους πολίτες της χώρας απορρίπτουν την πρόταση των τριών θεσμών ψηφίζουν: Δεν εγκρίνεται/ΟΧΙ. Όσοι από τους πολίτες της χώρας συμφωνούν με την πρόταση των τριών θεσμών ψηφίζουν: Εγκρίνεται/ΝΑΙ».

Στην συνέχεια, κατά την συνεδρίαση ΞΕ΄ της 27^ης Ιουνίου 2015, η Ολομέλεια της Βουλής, με απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, και, ειδικότερα, με 178 θετικές ψήφους, έκανε δεκτή την ως άνω πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου (βλ. απόφαση της Προέδρου της Βουλής από 28–06–2015, ΦΕΚ Α 62/28–06–2015). Κατόπιν τούτου, σύμφωνα με τον Νόμο 4023/2011 (ΦΕΚ Α 220/24–10–2011, «Διερεύνηση της άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας με την διενέργεια δημοψηφίσματος»), εξεδόθη το Προεδρικό Διάταγμα 38/2015 (ΦΕΚ 63/Α/28–06–2015), με το οποίο προκηρύχθηκε η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για την Κυριακή, 05-07-2015, με το ως άνω ερώτημα. Η προκήρυξη του δημοψηφίσματος έγινε για αυστηρώς εθνικό λόγο.

Το δημοψήφισμα προκηρύχθηκε, σύμφωνα με το άρθρο 44 παρ. 2 εδάφιο α΄ του Συντάγματος, το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου». Ο Νόμος, ο οποίος εξειδικεύει την διαδικασία διενέργειας ενός δημοψηφίσματος, είναι ο Νόμος 4023/2011 στο άρθρο 16 παρ. 3 του οποίου ρητώς προβλέπονται τα ακόλουθα: «Το αποτέλεσμα δημοψηφίσματος για κρίσιμο εθνικό θέμα είναι δεσμευτικό, όταν στην ψηφοφορία λάβει μέρος τουλάχιστον το σαράντα τοις εκατό (40%) όσων έχουν εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους».

Το δημοψήφισμα της 05^ης Ιουλίου 2015 διενεργήθηκε, όπως ρητώς προβλέπει και το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα που υπέγραψε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (αριθμ. 38–ΦΕΚ Α 63/28–06–2015), για εθνικούς λόγους. Στο ίδιο Προεδρικό Διάταγμα αναφέρεται και το ερώτημα του δημοψηφίσματος: «Προκηρύσσουμε δημοψήφισμα για την 05^η Ιουλίου 2015, ημέρα Κυριακή, προκειμένου ο Ελληνικός Λαός να αποφανθεί δια της άμεσης και ελεύθερης έκφρασης της βούλησής του επί του ακόλουθου ερωτήματος: «Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25–06–2015 και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους;».

Στο Δημοψήφισμα της 05^ης Ιουλίου 2015 η συμμετοχή των ψηφοφόρων υπερέβη το ποσοστό του 60%, καταφανώς πολύ μεγαλύτερο από το αντίστοιχο ποσοστό συμμετοχής σε εθνικές βουλευτικές εκλογές και κατά πολύ υπέρτερο του ελάχιστου ποσοστού 40% που απαιτεί ο εφαρμοστικός Νόμος του άρθρου 44 παρ. 2 του Συντάγματος (Νόμος 4023/2011) περί διεξαγωγής Δημοψηφισμάτων, ώστε να καθιστά τα αποτελέσματα του Δημοψηφίσματος δεσμευτικά για τον κοινό νομοθέτη. Το τεθέν στην κρίση του ελληνικού λαού ζήτημα ήταν κρίσιμο και ο Ελληνικός Λαός κλήθηκε να αποφασίσει υπό τις ασφυκτικές πιέσεις, εκβιασμούς των δανειστών της χώρας και μάλιστα με «κλειστές» τις τράπεζες.

Σε πείσμα όλων των αντιξοοτήτων ο Ελληνικός Λαός αποφάσισε κυρίαρχα, αρνούμενος τα προτεινόμενα προαπαιτούμενα μέτρα με τον πλέον εμφαντικό τρόπο, και μάλιστα σε ποσοστό 61,3%. Κατ’ αυτόν τον τρόπο κατέγραψε την διαφωνία του, τόσο προς τις επαχθέστατες για τον ίδιο γενικότερες δεσμεύσεις των ελληνικών κυβερνήσεων της τελευταίας πενταετίας, όσο και ειδικότερα την κατηγορηματική διαφωνία του στο προταθέν από τους «θεσμούς»-δανειστές της χώρας μας σχέδιο συμφωνίας.

Ειδικότερα, στο Δημοψήφισμα της 05^ης Ιουλίου 2015 το 61,31% των ψηφισάντων, ήτοι η συντριπτική πλειοψηφία των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, επέλεξε το «ΟΧΙ» έναντι του 38,69% των ψηφισάντων, που επέλεξε το «ΝΑΙ» στην προτεινόμενη συμφωνία. Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ξεπέρασε το 40% του εκλογικού σώματος, ήτοι έφθασε στο 62,50%.

Συνεπώς, εξασφαλίστηκε η απόλυτη δεσμευτικότητα του αποτελέσματός του. Αυτή η δεσμευτικότητα συνεπαγόταν την υποχρέωση της κυβερνήσεως, αλλά και όλων των υπολοίπων κομμάτων, να το σεβαστούν. Ειδικότερα, η κυβέρνηση όφειλε να φέρει στην Βουλή συμφωνία, η οποία θα είχε την προηγούμενη έγκριση του Ελληνικού Λαού και θα ήταν ευνοϊκότερη αυτής που τέθηκε στην κρίση του στο δημοψήφισμα της 05^ης Ιουλίου 2015. Οποιαδήποτε αντίστοιχη συμφωνία ή οποιαδήποτε συμφωνία με δυσμενέστερο περιεχόμενο θα έπρεπε να αποκλεισθεί, το ορθό δε και σύννομο θα ήταν, η όποια νέα συμφωνία να τεθεί εκ νέου στην κρίση του Ελληνικού Λαού, πριν εισαχθεί προς ψήφιση στη Βουλή. Μόνο με αντίθετο αποτέλεσμα ενός νέου Δημοψηφίσματος ήταν νομικά-συνταγματικά δυνατό να ανατραπεί το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος της 05^ης Ιουλίου 2015.

Οι πολιτικοί προδότες όμως των κομμάτων της χώρας ερμήνευσαν όπως αυτοί ήθελαν το ΟΧΙ και το μετέτρεψαν σε ΝΑΙ. Το νέο τρισχειρότερο μνημόνιο και οι νέες προδοτικές και καταστροφικές συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η «τρόϊκα» που έγινε «θεσμοί», με τους όρους των προγραμμάτων διάσωσης που επέβαλαν, δεν σεβάστηκαν τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και παραβιάζοντας την Ευρωπαϊκή νομοθεσία, κατά την άσκηση των καθηκόντων των και των αρμοδιοτήτων των ως προς την δημοσιονομική και νομισματική εποπτεία της εθνικής οικονομίας της Ελλάδος, οδήγησαν τους συνανθρώπους μας βορρά στο αδηφάγο στόμα των τοκογλύφων με αποτέλεσμα οι πολίτες να καταστρέφονται και να αυτοκτονούν…. 

Τέλος με την απόφαση 2787/2015 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν έγινε δεκτή προσφυγή για την ακυρότητα του Π.Δ που προκήρυξε το δημοψήφισμα και δεν προσέφυγε κανείς πολίτης εμπροθέσμως, σύμφωνα με το άρθρο 100 παρ. 1β του Συντάγματος στο ΑΕΔ (Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο) για  τον έλεγχο του κύρους του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος που διενεργήθηκε ως ανωτέρω εξιστόρησα (βάσει του άρθρου 44 παρ. 2 του Συντάγματος) και κρίθηκε αυτό αυτοδίκαια έγκυρο.

Επί του θέματος του ανυπόστατου και της αντισυνταγματικότητος των ανωτέρω Νόμων, αποτελεί καταλυτική εφαρμογή η υπ’ αριθμό Γνωμοδότηση 14/22-10-2020 του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου κυρίου Βασίλειου Χαλντούπη, κατά την οποία: «…με τον τρόπο δε αυτό αποσκοπείται η διασφάλιση της προστασίας των εννόμων αγαθών του ανθρώπου, που προστατεύονται από τις ανωτέρω διατάξεις, αφού ο τυπικός νόμος που έχει ως αποτέλεσμα να πλήττεται ακόμη και η ανθρώπινη αξία στο πρόσωπο του απροστάτευτου θύματος αξιοποίνων πράξεων, τα συνταγματικά δικαιώματα-έννομα αγαθά, δεν μπορεί να κατισχύσει του Συντάγματος. Κάθε εξαίρεση, εισαγόμενη τυχόν με διάταξη κοινού νόμου…., είναι ανίσχυρη κατά το μέτρο που υπερβαίνει το κριτήριο της προστασίας συνταγματικά υπέρτερου έννομου αγαθού…».

Εξ όλων των ανωτέρω, σαφώς προκύπτει ότι οι ανωτέρω Νόμοι 4336/2015 και 4354/2015, ως πρός το περιεχόμενό τους, κατά παράβαση του 25^ου άρθρου του Συντάγματος, είναι ανυπόστατοι και πλήρως αντισυνταγματικοί και αυτό σημαίνει ότι πραγματοποιήθηκε Πραξικόπημα με αποτέλεσμα την βίαιη μεταβολή του Πολιτεύματος σε Δικτατορία και η εφαρμογή αυτών συνιστά ευθεία προσβολή του Πολιτεύματος και του Συντάγματος και διώκεται με το αδίκημα της «Εσχάτης Προδοσίας» του άρθρου 134 παρ. 2 του ΠΚ.

6^ον Το σύνολο των Ελληνικών χρηματοπιστωτικών Ιδρυμάτων, κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 106 παρ. 2 του Συντάγματος κατά το οποίο: «Η ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται σε βάρος της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή προς βλάβη της εθνικής οικονομίας», πράττει, έγραψε και γράφει εις τα παλαιότερα των υποδημάτων του τις αποφάσεις των ελληνικών Δικαστηρίων, των Υπουργικών αποφάσεων και των Νόμων αμφισβητώντας ευθέως και τις διατάξεις του Συντάγματος, προς βλάβη του κοινωνικού συνόλου.

Αντικειμενικά, λόγω των εκτάκτων κοινωνικοοικονομικών συνθηκών που συνέβησαν το 2010 και εντεύθεν, στην Ελλάδα διαμορφώθηκαν συνθήκες που εμπεριέχονται στην νομική διάταξη των άρθρων 288 και 388 του ΑΚ (Απρόοπτη μεταβολή συνθηκών)

Σύμφωνα με το άρθρο 388 του ΑΚ, η μεταβολή των συνθηκών πρέπει να έλαβε χώρα μετά την κατάρτιση της σύμβασης. Η μεταγενέστερη μεταβολή των συνθηκών πρέπει να οφείλεται σε «λόγους που ήταν έκτακτοι και δεν μπορούσαν να προβλεφθούν».

Δυνάμει της ανωτέρω διατάξεως, το περιστατικό πρέπει να είναι αντικειμενικά, με βάση την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη, ουσιώδες, εν όψει του είδους, του περιεχομένου και του σκοπού της σύμβασης (αντικειμενικό κριτήριο). Τα θεμελιώδη περιστατικά μπορεί να είναι γενικά, δηλαδή να αφορούν κάθε όμοια σύμβαση (π.χ. νομοθετική και νομισματική σταθερότητα (ΑΠ 598/1992-ΑΠ 678/1996), ο τιμάριθμος, η ειρήνη, οι συνήθεις καιρικές συνθήκες, οι συνθήκες της αγοράς. Η μεταβολή των συνθηκών εκδηλώνεται στην πράξη υπό δυο κυρίως μορφές: Είτε α) ως αύξηση των προϋπολογισθέντων εξόδων παραγωγής ή προμήθειας ή εκτέλεσης της παροχής για τον οφειλέτη (π.χ λόγω αύξησης της αξίας των πρώτων υλών για την κατασκευή του πωλούμενου πράγματος), είτε β) ως μείωση της πραγματικής αξίας της προσδοκώμενης προσόδου από τον δανειστή, δηλαδή συνήθως της χρηματικής αντιπαροχής. Έκτακτοι νέοι λόγοι που δεν επέρχονται κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, αλλά προκαλούνται από ασυνήθιστα γεγονότα, φυσικά, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και λοιπά (ΑΠ 1171/2004-ΑΠ 678/1097-ΑΠ 1138/1990) και ενδεικτικά αναφερόμενες περιστάσεις είναι πόλεμοι, επαναστάσεις, θεομηνίες, επιδημίες, αιφνίδια αύξηση του τιμαρίθμου, απαγόρευση εξαγωγών, προφανώς τα Μνημόνια και οι συνακόλουθες Δανειακές Συμβάσεις κ.λ.π. Το έκτακτο κρίνεται αντικειμενικά. Τα γεγονότα αυτά πρέπει να είναι, επί πλέον, απρόβλεπτα για τους συμβαλλόμενους κατά τον χρόνο σύναψης της σύμβασης, σύμφωνα με τους κανόνες της συνήθους επιμέλειας, δηλαδή, δεν απαιτείται τα γεγονότα να χαρακτηριστούν ως ανωτέρα βία.

Η επέμβαση του Δικαστή στην σύμβαση κατά το άρθρο 388 του ΑΚ προϋποθέτει, ότι η απρόοπτη μεταβολή των συνθηκών προκάλεσε αιτιωδώς την υπέρμετρη επάχθεια της παροχής του οφειλέτη, εν όψει και της αντιπαροχής.

Αυτό από πολιτικοοικονομικής πλευράς, εκφράστηκε κατά τον καλύτερο τρόπο από την παραδοχή του τέως πρωθυπουργού της Ελλάδος κυρίου Κωνσταντίνου Καραμανλή που δήλωσε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία (28-10-2023) τα εξής: «Η Ελλάδα στοχοποιήθηκε και συκοφαντήθηκε συστηματικά, ενώ της επιβλήθηκαν προγράμματα τιμωρητικού περιεχομένου, με τεράστιο κοινωνικό κόστος, που οδήγησαν την απώλεια του 30% του Α.Ε.Π. κάτι που μπορεί να συμβεί μόνο έπειτα από παρατεταμένο πόλεμο».

Για την απρόοπτη μεταβολή συνθηκών ο τραπεζικός τομέας είναι ο αποκλειστικά υπαίτιος για την υπαγωγή της χώρας στα Μνημόνια. Γιατί παρ’ όλες τις διαβεβαιώσεις περί φερεγγυότητας των τραπεζών που παρείχαν ο Πρόεδρος και ο Γραμματέας της Ενώσεως Ελληνικών Τραπεζών στην Βουλή των Ελλήνων, τόσο πριν την κρίση (2008) όσο και κατά την οικονομική κρίση της εποχής των Μνημονίων, είναι πλέον αποδεδειγμένο πλήρως, ότι οι Τράπεζες ήταν η αχίλλειος πτέρνα της Ελλάδος. Οι τράπεζες, σύμφωνα με την τοποθέτηση του Φίλιππου Σαχινίδη (Υπ. Οικονομικών) την 27-06-2013 στην Βουλή, λειτουργούσαν χωρίς κρατική εποπτεία από την πρώτη στιγμή που η χώρα έγινε μέλος της Οικονομικής Νομισματικής Ένωσης. Η ανεξέλεγκτη αυτή λειτουργία σε συνδυασμό με την παράνομη χρήση ρευστότητας που απέκτησαν μέσω των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου, ήταν οι αποκλειστικές αιτίες που οδήγησαν στην ανακεφαλαιοποίησή τους με δημόσιους χρηματοδοτικούς πόρους, οι οποίοι επιβάρυναν τους Έλληνες πολίτες.

Η Ελλάδα ήταν φερέγγυα χώρα γιατί για να καλύψει τις δικές της ανάγκες από τον Οκτώβριο του 2009 έως τον Απρίλιο του 2010 άντλησε από τις αγορές, μέσω μακροπρόθεσμου και βραχυπρόθεσμου δανεισμού, κεφάλαια ύψους 29.180 δις ευρώ, που είχε ανάγκη και απέρριψε καίτοι της προσφέρθηκε πλεονάζουσα προσφορά δανεισμού ύψους 59,254 δις ευρώ. Άρα δεν είχε ανάγκη να αυξήσει το Δημόσιο Χρέος της με πλεονάζοντα ποσά. Αντίθετα, οι Τράπεζες είχαν πρόβλημα ρευστότητας και μέσω του Νόμου 3723/2008 αρχικά πήραν δάνεια σε Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου μεγίστης διάρκειας τριών (3) χρόνων, ύψους 23 δις ευρώ με σκοπό να τα ρίξουν στην Αγορά για ενίσχυση της Οικονομίας με στεγαστικά και επιχειρηματικά δάνεια σε κεφάλαια κινήσεως των επιχειρήσεων. Όμως οι Τράπεζες, τόσο τα 23 δις ευρώ όσο και τα 70 δις ευρώ που πήραν κατά το 2010 και 2011 (Σύνολο δηλ. 93 δις) με υπουργικές αποφάσεις και εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου, δεν χρησιμοποίησαν το προϊόν των ρευστοποιήσεων των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου που έκαναν μέσω ΕΚΤΕ και με επιτόκια από 0,75-2,5% (Αρ. πρωτ. 2/64855/0023/24–09–2012 του Υπ. Οικονομικών) για την παροχή δανείων που προέβλεπε ο Νόμος 3723/2008, αλλά αντίθετα χρησιμοποίησαν τα χρήματα αυτά για να καλύψουν τις «κόκκινες θέσεις» στις οποίες είχαν οι ίδιες περιέλθει λόγω της παράνομης δραστηριότητάς τους και κινδύνευαν τόσο αυτές όσο και οι Ευρωπαϊκές (Γαλλικές και Γερμανικές) Τράπεζες, με άμεση χρεοκοπία.

Κάθε πολίτης αυτής της χώρας, πλην των ενόχων, αγνοούσε ότι λόγω δολίων μεθοδεύσεων οι (4) συστημικές Τράπεζες, όταν κατά τον Ηλία Λεκκό, Διευθυντή Μονάδας Οικονομικής Ανάλυσης Αγορών της Τράπεζας Πειραιώς και Μέλους του Επιστημονικού Συμβουλίου της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, κατηγορηματικά προσδιορίζεται ότι «…παραγωγή αέρα κοπανιστού, ο οποίος στη συνέχεια βαφτίζεται χρήμα…», κατήρτιζαν δανειακές συμβάσεις πέραν των ορίων δανεισμού που ανέρχονταν στο 80% των καταθέσεων και αυτό από το 2005 έως το 2009. Ο καθένας μας νόμιζε ότι συναλλασσόταν με ένα αξιόπιστο και αξιόχρεο αντισυμβαλλόμενο. Τα όρια που καταχώριζε η Πράξη του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε (ΠΔ/ΤΕ 2560/01–04–2005, ΦΕΚ 88Α/18–04–2005) και ήταν ο δεσμευτικός νόμος του Κράτους καθόριζε τον δείκτη ρευστών διαθεσίμων στο 20% και επέτρεπε στις Τράπεζες να δανείζουν μόνο μέχρι το 80% των καταθέσεων σε αυτές.

Όμως οι Τράπεζες δάνειζαν πέραν αυτού του ορίου και έφθασαν μέχρι 160% – 170% και επάνω με αποτέλεσμα την 16-02-2009, ημερομηνία ίδρυσης του Ταμείου Εγγύησης Καταθέσεων και Εγγυήσεων (ΤΕΚΕ), ήτοι νομικού προσώπου που ιδρύθηκε με τον Νόμο 3746/2009 (ΦΕΚ 27Α΄ 16-02-2009) ως φορέας διαχείρισης του συστήματος εγγύησης των τραπεζικών καταθέσεων και επενδυτικών υπηρεσιών, να επέλθει στην Ελλάδα ο συστημικός κίνδυνος της χρηματοπιστωτικής αστάθειας. Αυτή η δόλια και παράνομη δράση των Τραπεζών είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας παράνομος μηχανισμός Δημοσίου χρέους μέσω των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου, που επιβάρυνε και επιβαρύνει ακόμη όλους τους Έλληνες πολίτες με φόρους και η ευθύνη για όλα τα κακά έπεσε στους δανειολήπτες, (που μειώθηκε–χάθηκε η δουλειά τους από την ύφεση), και όχι στους τραπεζίτες που δρούσαν ανεξέλεγκτα από το 2005, αφού δάνειζαν δολίως (Άμεσος Δόλος) μη νόμιμο χρήμα, που δεν υφίστατο ως κατάθεση. Η άμεση αυτή ανάγκη, που αφορούσε το Τραπεζικό Σύστημα να καλύψει τις τρύπες του, για να μην επέλθει η κατάρρευσή του και χάσουν οι καταθέτες τις καταθέσεις τους, οδήγησε το πολιτικό σύστημα με την συνευθύνη των ανέλεγκτων απατεώνων χρυσοκάνθαρων τραπεζιτών, στην επαίσχυντη Διάταξη του Άρθρου 14 παρ. 5 του Νόμου 3845/6-5-2010/Φ.Ε.Κ 65^Α η οποία ορίζει ότι: «Εκχωρεί κάθε Εξουσία λόγω Ασυλίας που υπάρχει η που στο Μέλλον θα υπάρξει», και έκτοτε δεν τελούμε μόνο υπό δικτατορικό και de facto κατοχικό καθεστώς αλλά υπό επίσημη (de jure) κατοχή και να σύρουν την Χώρα στα παράνομα μνημόνια εκχώρησης της εθνικής και οικονομικής ανεξαρτησίας στους διεθνείς κερδοσκόπους–τοκογλύφους, υπό το πρόσχημα της αδυναμίας δανεισμού της Χώρας από τις αγορές. Έτσι, ενώ η χώρα έως τον Απρίλιο του 2010 είχε πλεόνασμα προσφοράς δανεισμού, από την στιγμή που έφτασε η λήξη των Ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου, που είχαν δοθεί στις τράπεζες και αυτές είχαν ρευστοποιήσει για την κάλυψη των «κόκκινων θέσεών τους» και όχι επενδύσει για να αποπληρώνουν αυτά τα Ομόλογα και να βγάζουν νόμιμο κέρδος, τότε οδηγήθηκε η Χώρα στην «κατασκευασμένη χρεοκοπία», για να κλέψουν τον Δημόσιο Πλούτο της. Όμως δεν  έφθανε μόνο η κάλυψη των χρεών των τραπεζιτών σε βάρος του Δημόσιου Πλούτου, αλλά το πολιτικό Σύστημα συνεπικουρούμενο από το Διεθνές ληστρικό τοκογλυφικό κεφάλαιο, έβαλε στόχο και την κλοπή του Ιδιωτικού Πλούτου των Ελλήνων προσδίδοντας επί πλέον κέρδος στους τραπεζίτες μέσω των εγγυήσεων ομολογιών του κράτους.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επιβαρυνθούμε υπέρμετρα οικονομικά μέσω της αλλαγής του φορολογικού συστήματος και να καταβάλλουμε περισσότερους φόρους με αποτέλεσμα, λιμάνια–αεροδρόμια–τρένα–βιομηχανίες–εθνικό οδικό δίκτυο–ενέργεια–επικοινωνίες κ.λ.π. ξεπουλήθηκαν ενώ ταυτόχρονα και αυτό το απεχθές «χρέος» διαρκώς αυξάνεται δικαιώνοντας τις αναφορές της Βίβλου «…ο οφειλέτης να είναι πάντα υπηρέτης του δανειστή…» και κατά τον Πλούταρχο «…οι οφειλέτες να είναι δούλοι όλων των δανειστών τους…».

Εξ’ άλλου αυτό έχει αποδειχθεί και με την τελεσίδικη απόφαση 2343/2016 ΜΠρΑθ ότι όλο το τραπεζικό σύστημα «Έπραξε δε όλα τα ανωτέρω ενώ γνώριζε την οικονομική κρίση που βίωνε ο κλάδος του συνόλου των επιχειρήσεων ήδη από το έτος 2008 και για το λόγο αυτό, μάλιστα, δημιουργήθηκαν τα ανωτέρω προγράμματα προς οικονομική τους ενίσχυση και ενώ το Δεκέμβριο του έτους 2011 οι τράπεζες είχαν λάβει συνολικά 163.000.000.000 ευρώ εγγυήσεις του Ελληνικού Δημόσιου από τα οποία το ποσό των 93.000.000.000,00 ευρώ προορίζονταν για την χορήγηση στεγαστικών δανείων και δανείων προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με ανταγωνιστικούς όρους σύμφωνα με το Ν. 3723/09.12.2008 σε συνδυασμό με τους Ν. 3845/2010, 3872/2010 και 3965/2011».

Όμως το τραπεζικό σύστημα από την αρχή της κρίσης στηρίχθηκε εις τον Ελληνικό Λαό, όπως είπε και ο ίδιος ο Πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Νταϊσεμπλούμ ενώπιον της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων της Ευρωβουλής, απαντώντας στην ερώτηση του Ευρωβουλευτή Νίκου Χουντή, κατά πόσο συμφωνεί με τον Ολι Ρεν ότι: «το πρώτο πρόγραμμα της Ελλάδος έγινε για να στηριχθούν οι Τράπεζες», απαντώντας την 09-11-2017 με τα εξής: «Στην αρχή της κρίσης σε όλες τις χώρες το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν οι Τράπεζες. Ο κόσμος που λέει ότι όλα έγιναν για τις τράπεζες έχει κάποιο δίκιο. Είχαμε τραπεζική κρίση, δημοσιονομική κρίση και χρησιμοποιήσαμε πολλά από τα χρήματα του φορολογούμενου, με λάθος τρόπο κατά την γνώμη μου, για να σώσουμε τις Τράπεζες και ο κόσμος που επέκρινε τα πρώτα χρόνια λέγοντας, πως όλα έγιναν για τις Τράπεζες έχει κάποιο δίκιο».

Όμως, παρ’ ότι οι τράπεζες έχουν εξοφληθεί ΟΛΟΣΧΕΡΩΣ για όλα τα κόκκινα δάνειά τους από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, και επομένως ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ, να ζητούν να εισπραχθεί, για δεύτερη φορά, η ίδια οφειλή, αφού το δικαίωμα αυτό το έχει μόνο το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας το οποίο έχει και την ενεργητική νομιμοποίηση να ζητήσει το ποσό της οφειλής αφού σε αυτό οφείλονται τα αποπληρωθέντα δάνεια και όχι στις Τράπεζες και στην κάθε αλλοδαπή εταιρεία, δεδομένου ότι, κατά το ισχύον νομοθετικό καθεστώς, στους σκοπούς του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας εντάσσονται:

α)  η παροχή κεφαλαιακής ενίσχυσης στα «πιστωτικά ιδρύματα,

β) η παρακολούθηση και αξιολόγηση αυτών διασφαλίζοντας την επιχειρησιακή τους αυτονομία και

γ) η διευκόλυνση διαχείρισης των μη εξυπηρετούμενων δανείων των πιστωτικών ιδρυμάτων.

Όθεν, την στιγμή κατά την οποία το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας παρέσχε κεφαλαιακή ενίσχυση στα «πιστωτικά ιδρύματα» καλύπτοντας τα ποσά των κόκκινων δανείων που έλειπαν από τις τράπεζες, ΤΕΚΜΑΙΡΕΤΑΙ ότι τα κόκκινα δάνεια εξοφλήθηκαν ολοσχερώς υπ’ αυτού και αυτό και μόνον αυτό δικαιούται να τα απαιτήσει, από τους δανειολήπτες.

Πέραν των ανωτέρω ιστορουμένων, επί της παροχής της κεφαλαιακής ενίσχυσης των 303.638.100.00 δις ευρώ που εγγυήθηκε το Ελληνικό Δημόσιο για λογαριασμό των Τραπεζών, οι πολίτες αυτής της χώρας, έχουν απαράγραπτο ατομικό δικαίωμα, ως επί της δημόσιας περιουσίας (ορυκτός πλούτος, υποδομές κ.λ.π), της οποίας ερήμην των παραχωρήθηκε το δικαίωμά τους αυτό προς τις Τράπεζες και σαφώς προκύπτει ότι έχουν καταβάλλει υπέρμετρα και δυσανάλογα ποσά για την εξόφληση της παραπάνω απαίτησης, ήτοι δηλαδή:

α. διά της παροχής της κεφαλαιακής ενίσχυσης προς τις Τράπεζες, έχουν καταβάλλει όλο το αρχικό κεφάλαιο.

β. έχουν υπέρμετρους άμεσους και έμμεσους φόρους από το 2010 και μετά.

γ. έχουν παραχωρηθεί ατομικά, εμπράγματα, περιουσιακά δικαιώματά τους επί της δημόσιας περιουσίας, ερήμην των, που η οικονομική τους αποτίμηση κατ’ έτος και κατ’ Έλληνα πολίτη, ξεπερνά τα 200.000 ευρώ και ως εκ τούτου, δικαιούνται να αξιώνουν την απαλλαγή τους από τα εκζητούμενα ποσά της οφειλής τους προς τις τράπεζες, το οποίο έχουν ήδη καταβάλει ως Έλληνες φορολογούμενοι, προς το σύνολο των πιστωτικών ιδρυμάτων επί σκοπώ της διασώσεώς τους από την χρεοκοπία τους και την κατάρρευσή τους.

Η απαίτηση των Τραπεζών είναι παράνομη, καταχρηστική και τοκογλυφική γιατί έχουν λάβει επί πλέον, εκ των καταβληθέντων κατωτέρω και από τους Έλληνες, δια μέσου Νόμων και Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, τα αναλογούντα ποσά:

Νόμος 3723 9/12/2008 (άρθρα 2, 3, 4, 5) ΦΕΚ 250^Α/9–12-2008                   23 δις

Νόμος 3845/6–5–2010 (άρθρο 4 # 8) ΦΕΚ 65^Α/6–5–2–2010                           15 δις

Νόμος 3864/21–7–2010 (άρθρο 3 # 1)                                                           10 δις

Νόμος 3872/3–9–2010 (άρθρο 7) ΦΕΚ 148^Α/3–9–2010                                  25 δις

Νόμος 3965/18–5–2011 (άρθρο 19 # 1) ΦΕΚ 113^Α/18–5–2011                      30 δις

Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου ΦΕΚ 203^Α/14–9–2011                             30 δις

Νόμος 4031/9–12–2011 (άρθρα 1 , 2) ΦΕΚ 256^Α/9–12–2011                         60 δις

Νόμος 4056/12–3–2012 (άρθρο 21 # 1) ΦΕΚ 52^Α/12–3–2012                        30 δις

Νόμος 4079/19–9–2012 (άρθρο 1 # 1) ΦΕΚ 94^Α/14–9–2012                          40 δις

Νόμος 3297/24-12-2013 ΦΕΚ Β εδόθησαν στην Τράπεζα Πειραιώς       3.572.100.000

Νόμος 3319/27–12–2013 ΦΕΚ Β εδόθησαν στην Τράπεζα Alpha Bank   3.609.000.000

Νόμος 3356/30–12–2013 ΦΕΚ Β εδόθησαν στην Εθνική Τρ. Ελλάδος    4.107.700.000

Με τον αυτό νόμο εδόθησαν ως δανεισμό στην Ε. Τ. Ε.                              70.000.000

Νόμος 3379/31–12–2013 ΦΕΚ Β εδόθησαν στην Eurobank                     4.280.000.000

Νόμος 4334 ΦΕΚ 80^Α/16–07–2015                                                                25 δις

=============================================
ΣΥΝΟΛΟΝ           303.638.100.000

Τα δισεκατομμύρια των ανακεφαλαιοποιήσεων από το αίμα του Ελληνικού Λαού που ενθυλακώθηκαν από τους ημέτερους της εκάστοτε κυβέρνησης, εις βάρος του γενικού συμφέροντος, του δημοσίου χρέους και του ελλείματος, ήτοι προς βλάβη της εθνικής οικονομίας της Ελλάδος και της περιουσίας των Ελλήνων πολιτών, διαπράχθηκε το, κατά του έθνους έγκλημα της εσχάτης προδοσίας.

Αυταπόδεικτη καθίσταται πλέον η, εκ μέρους των κατ’ επίφαση «Πιστωτικών Ιδρυμάτων», σύσταση συμμορίας και εγκληματικής οργανώσεως εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και του Ελληνικού κράτους, τα οποία  δρουν ανεξέλεγκτα ως κερδοσκόποι και ως τοκογλύφοι, κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 404 του ΠΚ, αλλά και σε νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες, Νόμος 4557/2018 όπως ο τελευταίος ισχύει (κατόπιν τροποποίησης με τον Νόμο 4816/2021, ο οποίος ενσωμάτωσε την οδηγία ΕΕ 1673/2018).

Βάσει των ανωτέρω λεπτομερώς παρατιθέμενων στοιχείων, προκύπτει με μαθηματικό βέβαιο τρόπο, ότι οι συστημικές τράπεζες, έχουν υπεξαιρέσει τα χρήματα από την Εθνική Οικονομία και από τους Έλληνες πολίτες. Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν, κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, το οικονομικό έγκλημα, γνωστό και ως «έγκλημα του λευκού κολάρου» όπως το ονόμαζε η Εισαγγελεύς του Οικονομικού Εγκλήματος κυρία Πόπη Παπανδρέου, που διέπραξαν οι τράπεζες εις βάρος της Εθνικής Οικονομίας αλλά και προσωπικά σε κάθε πολίτη και βαρέως φορολογούμενου.

Από την ύφεση και την κακή οικονομική κατάσταση μειώθηκαν τα εισοδήματα των πολιτών που δεν αρκούν πλέον ούτε για την διατροφή τους, με την πληρωμή δε των πάσης φύσεως άδικων φόρων που επιβλήθηκαν περαιτέρω (αύξηση ΦΠΑ 24%)‚ χαράτσι ΔΕΗ, Εισφορά επαγγελματιών, φόρος αλληλεγγύης κ.λ.π, την μείωση του Δημόσιου τομέα, κ.λ.π, συγκεντρώθηκαν τα χρήματα που δόθηκαν στις Τράπεζες, και ενώ οι Τράπεζες έλαβαν αυτά τα χρηματικά ποσά, αν και η μετοχική τους αξία δεν ξεπερνά το 8 δις, όταν την Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015, οι μετοχές των τραπεζών άξιζαν: της Eurobank (0,159 ευρώ), της Alpha Bank (0,415 ευρώ), της Πειραιώς (0,877 ευρώ) και της Εθνικής (1,320 ευρώ),  άρα θα έπρεπε το Δημόσιο να έχει τον έλεγχό τους, τα κεφάλαια διασπαθίστηκαν ενώ μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), κύριος μέτοχος όλων των ελληνικών συστημικών τραπεζών είναι το Ελληνικό κράτος, το οποίο όμως ενώ έχει δανειστεί για να βάλει αυτά τα λεφτά στις συστημικές τράπεζες, δεν ασκεί τα δικαιώματά του και έχει αφήσει τις τράπεζες στα χέρια των ιδιωτικών διοικήσεών τους.

Η συνταγματική όμως επιταγή της Κοινωνικής Δικαιοσύνης επιβάλλει να γίνει αναγκαίος έλεγχος προκειμένου να διερευνηθεί γιατί δημιουργήθηκαν ελλείμματα σε αυτές και σε ποιούς δόθηκαν θαλασσοδάνεια.

Επί πλέον τονίζεται ότι, αποκλειστικός υπεύθυνος της οικονομικής αδυναμίας όλων των Ελλήνων πολιτών, είναι οι ίδιες οι Τράπεζες και τους διαχειριστές της εξουσίας, που έθεσαν σε εφαρμογή την απάτη να φορτώσουν με ένα τεράστιο ψευδές χρέος ολόκληρο τον Ελληνικό Λαό, ώστε μη δυνάμενοι όλοι να αποπληρώσουν πλέον αυτό το ψευδές χρέος, να αρπάξουν τόσο την κρατική περιουσία, της οποίας όλοι τους εξ αδιαιρέτου είναι ιδιοκτήτες, όσο και την ιδιωτική τους τοιαύτη, δηλαδή τα κινητά και ακίνητά τους, ούτως ώστε να οδηγήσουν έναν έκαστον των πολιτών στην σημερινή οδυνηρή οικονομική κατάσταση και τούτο διότι:

Επί ανώνυμης εταιρίας, τα μέλη του Δ.Σ. δεν έχουν μεν προσωπική ευθύνη για τις υποχρεώσεις της εταιρίας, είναι όμως δυνατή η ευθύνη των μελών του Δ.Σ. της Α.Ε. προσωπικά από αδικοπραξία κατά το άρθρο 914 του ΑΚ, δηλαδή η αρχή της μη ευθύνης των διοικούντων Α.Ε. δεν ισχύει όταν υπάρχει πταίσμα αυτών από αδικοπραξία, βάσει των γενικών αρχών (914 του ΑΚ), οπότε στοιχειοθετείται σχετική ευθύνη τους, όπως εν προκειμένω, (ΕφΠατρών 769/2007-ΕφΠειρ 375/2003-ΠΠρΣύρου 94/2003-ΕφΑθ 6286/2000-ΕφΑθ 5365/1992).

Βάσει των ανωτέρω δεδομένων, ευλόγως δίδεται το δικαίωμα σε κάθε πολίτη να στραφεί, τόσο ποινικώς όσο και αστικώς, εναντίον οιουδήποτε του προξένησε, προξενεί και θα του προξενήσει μελλοντικώς βλάβη ή και ζημία, με την άμεση ή και την έμμεση συμμετοχή του, στην εις βάρος του συντελούμενη απάτη η οποία ενισχύεται με την παράβαση του άρθρου 106 παράγραφο 2 του Συντάγματος το οποίο ορίζει ότι: «Η ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται σε βάρος της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή προς βλάβη της εθνικής οικονομίας» ως και κατά παράβαση του άρθρου 259 του ΠΚ το οποίο ορίζει ότι: «Υπάλληλος που με πρόθεση παραβαίνει τα καθήκοντα της υπηρεσίας του με σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο όφελος ή για να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών, εάν η πράξη αυτή δεν τιμωρείται με άλλη ποινική διάταξη», αφού εξ αιτίας της απάτης με την οποία δημιουργείται ψεύτικο χρέος και με δικαιολογία αυτό, μεταβιβάζεται η κρατική περιουσία σε τρίτους βλάπτοντας έτσι το κράτος και τον φορολογούμενο πολίτη.

1^ον Ο Νόμος 4354/2015, εκδοθείς εν τω μέσω μείζονος οικονομικής ύφεσης και σε εκπλήρωση υποχρέωσης, την οποία είχε αναλάβει η τότε κυβέρνηση με το από 19/8/2015 Μνημόνιο Κατανόησης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενεργούσας για λογαριασμό του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας και της Ελληνικής Δημοκρατίας (Memorandum of understanding between the European commission acting on behalf of the European stability mechanism and the Hellenic republic and the bank of Greece), αποσκοπούσε, σύμφωνα με την Αιτιολογική του Έκθεση, στην άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος των µη εξυπηρετούμενων δανείων με σκοπό την εξυγίανση των χαρτοφυλακίων των ελληνικών «πιστωτικών ιδρυμάτων», την απομόχλευση των ισολογισμών τους, την βελτίωση των κεφαλαιακών δυνατοτήτων τους και της εν γένει ρευστότητάς τους. Δημιούργησε έτσι το νομοθετικό πλαίσιο μίας δευτερογενούς αγοράς των μη εξυπηρετούμενων δανείων, το οποίο θα διευκόλυνε την γενικευμένη μεταβίβαση από τα πιστωτικά «ιδρύματα» των ληξιπρόθεσμων απαιτήσεών τους από προβληματικά και μη εξυπηρετούμενα δάνεια και πιστώσεις προς φορείς που θα επεδίωκαν την είσπραξη των απαιτήσεων αυτών, εκκαθαρίζοντας το προβληματικό δανειακό χαρτοφυλάκιο των πιστωτικών «ιδρυμάτων».

2^ον Το νομοθετικό αυτό πλαίσιο, προκειμένου να διευκολύνει την λειτουργία των ιδρυομένων Εταιρειών Διαχείρισης και να προσελκύσει επενδυτές στην εν λόγω δευτερογενή αγορά, παρέσχε σε αυτές δια του άρθρου 2 παράγραφος 4 του Νόμου εξαιρετική νομιμοποίηση, δίνοντάς τους την προνομιούχο θέση του «μη δικαιούχου διαδίκου». Ταυτόχρονα όμως προκειμένου να προστατεύσει τους καταναλωτές δανειολήπτες από την αυθαιρεσία και να αποτρέψει την μετατροπή των Εταιρειών Διαχείρισης σε σύγχρονους publicani (φοροεισπράκτορες), οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι την οικονομική ύφεση, θα επιχειρούσαν το μέγιστο και το πιο σύντομο δυνατό κέρδος δια της επίσπευσης αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος των δανειοληπτών, προέβλεψε με το άρθρο 3 παράγραφος 2 του Νόμου ως αναγκαία προϋπόθεση για την προσφορά προς πώληση των απαιτήσεων των πιστωτικών «ιδρυμάτων» από μη εξυπηρετούμενα δάνεια την προηγούμενη εξώδικη πρόσκληση των δανειοληπτών σε διακανονισμό των οφειλών τους βάσει γραπτής πρότασης κατάλληλης ρύθμισης με συγκεκριμένους όρους αποπληρωμής σύμφωνα και με τις διατάξεις του Κώδικα Δεοντολογίας, δηλαδή του Νόμου 4224/2013.

3^ον Αντίθετα ο Νόμος 3156/2003, ο οποίος εκδόθηκε υπό συνθήκες οικονομικής ανάπτυξης, εισήγαγε τον θεσμό της τιτλοποίησης απαιτήσεων ως μέσο πώλησης ληξιπρόθεσμων ή μη, υφισταμένων ή μελλοντικών επιχειρηματικών απαιτήσεων ή απαιτήσεων από ακίνητα σε εταιρείες με ειδικό σκοπό την μετατροπή των τιτλοποιημένων απαιτήσεων σε ομολογίες και την ιδιωτική τοποθέτησή τους, όπως αυτή ορίζεται από τον Νόμο.

Επρόκειτο συνεπώς περί νομοθετήματος το οποίο είχε ως σκοπό την διεύρυνση της αγοράς και την δημιουργία νέων παραγώγων. Στο πλαίσιο αυτό και προκειμένου να διευκολύνει την είσοδο στην αγορά των παραγώγων αυτών εταιρειών ειδικού σκοπού, οι οποίες από την φύση τους κατά κανόνα δεν διαθέτουν τις απαραίτητες εγκαταστάσεις, τους μηχανισμούς και το προσωπικό προκειμένου να παρακολουθούν την είσπραξη των απαιτήσεων και να βρίσκονται σε άμεση συναλλακτική επαφή με τους δανειολήπτες, ιδίως όταν τα δάνεια έχουν καταρτιστεί σε διαφορετικό κράτος από αυτό της καταστατικής τους έδρας, ο Νόμος προέβλεψε δυνητικά με το άρθρο 10 παράγραφος 14 την δυνατότητα ανάθεσης με γραπτή σύμβαση της είσπραξης και της εν γένει διαχείρισης των μεταβιβαζομένων απαιτήσεων σε πιστωτικά ή χρηματοδοτικά «ιδρύματα». Ούτε όμως προσέδωσε σε αυτά την οποιαδήποτε νομιμοποίηση προς άσκηση δικαστικών διαδικαστικών ενεργειών, ούτε βεβαίως έθεσε την οποιαδήποτε προϋπόθεση για την μεταβίβαση και την τιτλοποίηση των εν λόγω απαιτήσεων.

4^ον Από τα ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι οι σκοποί και τα μέσα των δύο αυτών νομοθετημάτων διακρίνονται σαφώς και αποκλείουν εντελώς τόσο τον κατ’ επιλογή και δήθεν αναλογικό συνδυασμό των διατάξεών τους, όσο και την ταύτιση των θέσεων των διαχειριστών απαιτήσεων του άρθρο 10 παράγραφος 14 του Νόμου 3156/2003 και των Εταιρειών Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις (Ε.Δ.Α.Δ.Π.) του Νόμου 4354/2015, γεγονός άλλωστε το οποίο και ρητά επισημαίνει το ίδιο το Υπουργείο Οικονομικών στην ιστοσελίδα του ως απάντηση σε συχνές ερωτήσεις για τον Νόμο 4354/2015 την διευκρίνιση ότι: «Οι διατάξεις των άρθρων 1 έως και 3 Α του Νόμου 4354/2015 δεν εφαρμόζονται στις μεταβιβάσεις απαιτήσεων μεταξύ πιστωτικών και χρηματοδοτικών ιδρυμάτων και στις συναλλαγές που διέπονται από τους Νόμους 3156/2003, 1905/1990, 1664/1986, 4261/2014 και 4514/2018. Υπό αυτή την έννοια, τα πιστωτικά και χρηματοδοτικά ιδρύματα μπορούν να πωλούν μεταξύ τους απαιτήσεις ή να αναλαμβάνουν την διαχείριση τους χωρίς να απαιτείται να τηρήσουν τις διαδικασίες που προβλέπει ο Νόμος 4354/2015 είτε για την αδειοδότηση των εταιρειών διαχείρισης είτε για τις προϋποθέσεις πώλησης απαιτήσεων προς μη αδειοδοτημένες οντότητες. Ειδικότερα ως προς την μεταβίβαση απαιτήσεων με σκοπό την τιτλοποίηση διευκρινίζεται ότι αυτή διέπεται αποκλειστικά από τις διατάξεις του Νόμου 3156/2003, ανεξαρτήτως αν στα προς τιτλοποίηση χαρτοφυλάκια συμπεριλαμβάνονται ληξιπρόθεσμες ή μη απαιτήσεις. Κατά συνέπεια, ειδικότερες διαδικαστικές προϋποθέσεις που προβλέπει ο Νόμος 4354/2015 στα άρθρα 1-3 Α για την εγκυρότητα της μεταβίβασης απαιτήσεων λόγω πώλησης σε εταιρείες της περίπτ. β της παραγράφου 1 του άρθρου 1, δεν εφαρμόζονται στην περίπτωση που η μεταβίβαση των απαιτήσεων πραγματοποιείται με σκοπό την τιτλοποίηση σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου 3156/2003». Η δε αιτιολογική έκθεση του Νόμου 4389/2016, η οποία τροποποίησε τον Νόμο 4354/2015, αναφέρει ότι: «παρέχονται στα πιστωτικά ιδρύματα τα θεσμικά εργαλεία αξιοποίησης του χαρτοφυλακίου τους, καθώς θα έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν είτε την εφαρμογή του νόμου περί τιτλοποίησης απαιτήσεων (Νόμος 3156/2003) όπου επιτρέπεται η τιτλοποίηση απαιτήσεων που εξυπηρετούνται, είτε το θεσμικό πλαίσιο που παρέχεται με το παρόν σχέδιο νόμου».

5^ον Εν τούτοις παρατηρείται το φαινόμενο οι Εταιρείες Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις, ανύπαρκτες οντότητες σφραγίδες, που έχουν ξεκληρίσει τον Λαό και οι οποίες λειτουργούν στην χώρα, μεταξύ των οποίων και η εδώ δεύτερη καθ’ ης, να πράττουν ακριβώς αυτό, ακόμα και όταν έχουν αναλάβει την διαχείριση τιτλοποιημένων απαιτήσεων στο πλαίσιο του άρθρου 10 παράγραφος 14 του Νόμου 3156/2003 και όχι στο πλαίσιο του Νόμου 4354/2015, να ενεργούν ως έχουσες δήθεν και σε αυτήν την περίπτωση την εξαιρετική νομιμοποίηση του άρθρου 2 παράγραφος 4 του Νόμου 4354/2015 και να προβαίνουν οι ίδιες, αντί των πραγματικών δικαιούχων, στην διενέργεια δικαστικών διαδικαστικών πράξεων.

6^ον Τούτο όμως επιτρέπει στα πιστωτικά «ιδρύματα» και τις συνεργαζόμενες μαζί τους Εταιρείες Διαχείρισης να μεθοδεύουν, κατά παράβαση του νόμου, την παράκαμψη της εξώδικης πρόσκλησης των δανειοληπτών σε διακανονισμό των οφειλών τους, ως προϋπόθεση για την μεταβίβαση των μη εξυπηρετούμενων απαιτήσεών τους βάσει του Νόμου 4354/2015, δια της τιτλοποίησης των απαιτήσεων αυτών στο πλαίσιο του Νόμου 3156/2003 μέσω εταιρειών ειδικού σκοπού, τις οποίες κατά κανόνα τα ίδια τα «πιστωτικά ιδρύματα» ιδρύουν ως θυγατρικές τους επιχειρήσεις, και την εν συνεχεία ανάθεση της είσπραξης των εν λόγω απαιτήσεων σε Εταιρείες Διαχείρισης, οι οποίες κάνοντας παράνομα χρήση της εξαιρετικής νομιμοποίησης που τους δίνει ο Νόμος 4354/2015, επιχειρούν οι ίδιες την επιδίκαση των εν λόγω απαιτήσεων ή την αναγκαστική εκτέλεση των σχετικών καταψηφιστικών αποφάσεων.

Πρόκειται περί μεθόδευσης η οποία εμφανώς καταστρατηγεί τα δικαιώματα των δανειοληπτών και η οποία κάνει χρήση α λα καρτ εκείνων των διατάξεων του κάθε ενός από τους δύο νόμους, οι οποίες εξυπηρετούν τα πιστωτικά «ιδρύματα» και τις Εταιρείες Διαχείρισης. Απλά διατυπωμένο: ένας νόμος για την δικονομία και ένας άλλος νόμος για τις ουσιαστικές προϋποθέσεις. Κατ’ επιλογήν.

7^ον Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 10 παράγραφο 1 του Νόμου 3156/2003, τιτλοποίηση απαιτήσεων είναι η μεταβίβαση επιχειρηματικών απαιτήσεων λόγω πώλησης με σύμβαση που καταρτίζεται εγγράφως μεταξύ του μεταβιβάζοντος και του αποκτώντος, σε συνδυασμό με την έκδοση και διάθεση, με ιδιωτική τοποθέτηση μόνου, ομολογιών οποιοσδήποτε είδους ή μορφής.

Η πώληση των μεταβιβαζόμενων απαιτήσεων διέπεται από τις διατάξεις των άρθρων 513 επ. ΑΚ, η δε μεταβίβαση από τις διατάξεις των άρθρων 455 επ. ΑΚ, εφ’ όσον οι διατάξεις αυτές δεν αντίκεινται στις διατάξεις του νόμου αυτού (παράγραφος 6). Η σύμβαση μεταβίβασης των υλοποιούμενων απαιτήσεων καταχωρίζεται σε περίληψη που περιέχει τα ουσιώδη στοιχεία αυτής, σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου 2844/2000 (παράγραφος 8). Από την καταχώριση της σχετικής σύμβασης κατά τα ανωτέρω επέρχεται η μεταβίβαση των τιτλοποιούμενων απαιτήσεων, εκτός αν άλλως ορίζεται στους όρους της σύμβασης, η δε μεταβίβαση αναγγέλλεται εγγράφως από τον μεταβιβάζοντα ή την εταιρεία ειδικού σκοπού στον οφειλέτη (παράγραφος 9). Ως αναγγελία λογίζεται η καταχώριση της σύμβασης στο δημόσιο βιβλίο του άρθρου 3 του Νόμου 2844/2000, σύμφωνα με την διάταξη της παραγράφου 8 του ιδίου άρθρου. Πριν από την αναγγελία δεν αποκτώνται έναντι τρίτων δικαιώματα που απορρέουν από την μεταβίβαση (εκχώρηση) λόγω πώλησης της παραγράφου 1. Η ανωτέρω καταχώριση γίνεται με δημοσίευση (κατάθεση εντύπου, η μορφή του οποίου καθορίστηκε με την 161337/30–10–2003, ΦΕΚ Β` 1688/2003 υπουργική απόφαση και ήδη με την 20783/09–11–2020, ΦΕΚ Β` 4944/09–11–2020, απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης) στο ενεχυροφυλακείο του τόπου της κατοικίας ή της έδρας του μεταβιβάζοντος, ως ενεχυροφυλακεία δε έως την ίδρυσή τους με π.δ. ορίζονται τα κατά τόπους λειτουργούντα σήμερα υποθηκοφυλακεία ή κτηματολογικά γραφεία της έδρας των Πρωτοδικείων. Συνοπτικώς, τα στοιχεία που περιέχονται στο άνω έντυπο με την προκαθορισμένη μορφή είναι: α) τα στοιχεία των συμβαλλόμενων, β) οι όροι της σύμβασης (λ.χ. νόμισμα και ποσό του τιμήματος της αγοράς), γ) ο τύπος των επιχειρηματικών απαιτήσεων, δ) το οφειλόμενο κεφάλαιο ανά επιχειρηματική απαίτηση και ανά σύνολο, ε) τα στοιχεία των οφειλετών και οι παρεπόμενες εμπράγματες και ενοχικές απαιτήσεις.

Περαιτέρω, ο ως άνω νόμος προβλέπει ότι επί μίας τέτοιας μεταβιβάσεως επιχειρηματικών απαιτήσεων από Τράπεζα σε μία εταιρεία ειδικού σκοπού είναι δυνατό να ανατεθεί με έγγραφη σύμβαση, η οποία σημειώνεται στο δημόσιο βιβλίο του άρθρου 3 του Νόμου 2844/2000 (παράγραφος 16), η διαχείριση των μεταβιβαζόμενων απαιτήσεων σε πιστωτικό ή χρηματοδοτικό «ίδρυμα», το οποίο στην περίπτωση που η εταιρεία ειδικού σκοπού (αποκτήσεως) δεν εδρεύει στην Ελλάδα, πρέπει να είναι εγκατεστημένο στην Ελλάδα.

Ειδικότερα, για την ως άνω σύμβαση διαχειρίσεως, η οποία κατά τα εννοιολογικά της στοιχεία ταυτίζεται με την σύμβαση εντολής (713 επ. ΑΚ) και αντιπροσωπεύσεως (211 επ. ΑΚ), η παράγραφος 14 του ως άνω άρθρου 10, ορίζει τα ακόλουθα: «Με σύμβαση που συνάπτεται εγγράφως η είσπραξη και εν γένει διαχείριση των μεταβιβαζόμενων απαιτήσεων μπορεί να ανατίθεται σε πιστωτικό ή χρηματοδοτικό ίδρυμα που παρέχει νομίμως υπηρεσίες σύμφωνα με το σκοπό του στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, στον μεταβιβάζοντα ή και σε τρίτο, εφ’ όσον ο τελευταίος είτε είναι εγγυητής των μεταβιβαζόμενων απαιτήσεων είτε ήταν επιφορτισμένος με την διαχείριση ή την είσπραξη των απαιτήσεων πριν την μεταβίβασή τους στον αποκτώντα. Αν η εταιρεία ειδικού σκοπού δεν εδρεύει στην Ελλάδα και οι μεταβιβαζόμενες απαιτήσεις είναι απαιτήσεις κατά καταναλωτών πληρωτέες στην Ελλάδα, τα πρόσωπα στα οποία ανατίθεται η διαχείριση πρέπει να έχουν εγκατάσταση στην Ελλάδα. Σε περίπτωση υποκατάστασης του διαχειριστή, ο υποκατάστατος ευθύνεται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον με τον διαχειριστή».

Από τα παραπάνω, είναι σαφές ότι η ως άνω εταιρεία διαχειρίσεως ενεργεί πράξεις διαχειρίσεως ως αντιπρόσωπος και για λογαριασμό της εταιρείας ειδικού σκοπού (αποκτήσεως).

Ο νόμος, στην περίπτωση της μεταβίβασης απαιτήσεων με σκοπό την τιτλοποίηση κατά τους ορισμούς του Νόμου 3156/2003, δεν απονέμει στην εταιρεία διαχειρίσεως (με την οποία συμβάλλεται η εταιρεία αποκτήσεως) την ιδιότητα του μη δικαιούχου ή μη υπόχρεου διαδίκου, έστω και έμμεσα χωρίς πανηγυρική διατύπωση ώστε η τελευταία να ασκεί ως μη δικαιούχος διάδικος, κατά παραχώρηση του νομοθέτη, αγωγές και άλλα ένδικα βοηθήματα ενώπιον των δικαστηρίων για τα δικαιώματα της εταιρείας αποκτήσεως, αιτούμενος έννομη προστασία στο όνομά του, όπως ρητά πράττει για τις εταιρίες διαχειρίσεως του Νόμου 4354/2015 στο άρθρο 2 παράγραφος 4 αυτού. Με άλλα λόγια δεν της απονέμει ενεργητική κατ’ εξαίρεση νομιμοποίηση. Ρυθμίζει απλά τους όρους και το πλαίσιο της εκτελέσεως εξώδικων διαχειριστικών (νομικών ή υλικών) πράξεων με σκοπό την είσπραξη (για λογαριασμό της εντολέως της δικαιούχου) των απαιτήσεων από τους οφειλέτες. Εξ άλλου η ανάγκη αποσυμφορήσεως και απαλλαγής των ελληνικών συστημικών τραπεζών από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια πελατών τους υπήρξε πιεστική, κι έτσι εισήχθη στην ελληνική έννομη τάξη με τον Νόμο 4354/2015 (άρθρα 1-3) μία νέα, εντελώς διάφορη από την προηγούμενη, διαδικασία μεταβιβάσεως, αποκτήσεως και διαχειρίσεως μη εξυπηρετούμενων και αργότερα και εξυπηρετούμενων τραπεζικών δανείων και πιστώσεων. Ωστόσο, με τον Νόμο 4904/2015 δεν καταργήθηκε η καθιερωθείσα με τον Νόμο 3156/2003 δυνατότητα αποκτήσεως και διαχειρίσεως επιχειρηματικών δανείων κ.λ.π. με τιτλοποίηση, εξακολούθησε και εξακολουθεί να ισχύει για τις μεταβιβάσεις απαιτήσεων που γίνονται με τους δικούς του όρους και διαδικασία. Μάλιστα, για να μην υπάρξει σύγχυση για τις εφαρμοζόμενες σε κάθε περίπτωση νομοθετικές ρυθμίσεις, ρητά ορίσθηκε στο άρθρο 1 παράγραφος 1 περ. δ’ του Νόμου 4354/2015 ότι «Οι διατάξεις του παρόντος δεν επηρεάζουν την εφαρμογή των διατάξεων των νόμων 3106/2003, 1905/1990, 1665/1986, 3606/2007 και 4261/2014» (βλ. και ΑΠ 822/2022 Antimolia–ΑΠ 909/2021 ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ–ΜονΕφΑΘ 1858/2022 ΝΟΜΟΣ–ΜΕφΠειρ 467/2022–ΜΕφΛαρ 250/2022 sakkoulaς on line-Contra ΑΠ 1102/2022 Antimolia και σχ. 402 και 883/2021, χωρίς ιδιαίτερη αιτιολογία, καθώς και ΜΠρΑθ 842/2022 ΝΟΜΟΣ και Γ. Ορφανίδη (Γνωμ.), Το κανονιστικό περιεχόμενο του Νόμου 4354/2015, ΕφΑΔ 2021.1283, με την σκέψη ότι το νομοθετικό πλαίσιο του Νόμου 4354/2015 εφαρμόζεται ανεξαρτήτως του δικαίου, που διέπει την ουσιαστική έννομη σχέση. Αρκεί το γεγονός ότι ο αντισυμβαλλόμενος–δανειολήπτης έχει την έδρα ή την κατοικία του στην Ελλάδα).

Περαιτέρω, από την σύγκριση των προπαρατιθέμενων διατάξεων προκύπτει ότι αμφότεροι οι ως άνω Νόμοι 3156/2003 και 4354/2015 έχουν παραπλήσιο αντικειμενικό πεδίο εφαρμογής καθώς και οι δύο καθορίζουν τις προϋποθέσεις για την μεταβίβαση–πώληση των απαιτήσεων (ειδικά δε στην περίπτωση του Νόμου 4354/2015 των τραπεζικών) από τους φορείς τους προς τρίτους με την διαφοροποίηση ότι στην περίπτωση του Νόμου 3156/2003, μετά την πώληση ακολουθεί το στάδιο της έκδοσης ομολογιών (της τιτλοποίησης) και ρυθμίζουν την διαχείριση και είσπραξη των απαιτήσεων αυτών από εταιρίες διαχείρισης. Ωστόσο ο Νόμος 4354/2015 περιέχει πληρέστερο ρυθμιστικό πλαίσιο για το καθεστώς λειτουργίας των εταιριών διαχείρισης τόσο στο πεδίο του ουσιαστικού, όσο και στο πεδίο του δικονομικού δικαίου. Όπως προεκτέθηκε, στην περίπτωση της μεταβίβασης απαιτήσεων με σκοπό την τιτλοποίηση σύμφωνα με τον Νόμο 3156/2003, στο άρθρο 10 παράγραφος 14 αυτού ορίζεται ότι η είσπραξη και εν γένει διαχείριση των τιτλοποιημένων απαιτήσεων μπορεί να ανατίθεται συμβατικά σε πιστωτικό ή χρηματοδοτικό ίδρυμα, στον ίδιο τον μεταβιβάζοντα ή σε τρίτον–εγγυητή με τις προϋποθέσεις που ειδικότερα ορίζονται σε αυτή. Με την διάταξη αυτή δεν παρέχεται ρητά στην εταιρία διαχείρισης η οποία συμβαλλόμενη με την εταιρία απόκτησης αποκτά κατά το ουσιαστικό δίκαιο την εξουσία είσπραξης αλλότριας απαίτησης (της απαίτησης της εταιρίας απόκτησης), και η δικονομική εξουσία να εγείρει αγωγή και κάθε άλλο ένδικο βοήθημα για την είσπραξή της με την ιδιότητα του μη δικαιούχου διαδίκου, αιτούμενη έννομη προστασία στο όνομά της όπως ρητά προβλέπεται τούτο για τις εταιρίες διαχείρισης στην προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 2 παράγραφος 4 του Νόμου 4354/2015, δυνάμει της οποίας ο νομοθέτης εξόπλισε τις εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, στις οποίες ανατίθεται η διαχείριση απαιτήσεων, με βάση τον νόμο αυτόν, και με την δικονομική εξουσία να ενεργούν, ως μη δικαιούχοι διάδικοι στο όνομά τους το σύνολο των αναγκαίων δικαστικών, αλλά και εξώδικων ενεργειών, προς είσπραξη των υπό την διαχείρισή τους απαιτήσεων. Ωστόσο, οι εταιρίες διαχείρισης που προβλέπονται στο άρθρο 2 του Νόμου 4354/2015 υπάγονται σε μία ευρύτερη κατηγορία εταιριών διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις όπως είναι και εκείνες του Νόμου 3156/2003.

Επομένως, η διαφορετική αντιμετώπιση των εταιριών διαχείρισης του Νόμου 3156/2003 από εκείνες του Νόμου 4354/2015 θα έχει ως συνέπεια λογική ανακολουθία στο εσωτερικό σύστημα του νόμου. Αυτό, άλλωστε, συνάγεται και από την συστηματική ερμηνεία των ως άνω κανόνων δικαίου, οι οποίοι παρουσιάζουν νοηματική και λειτουργική συνοχή μεταξύ τους αφού και οι δύο ρυθμίζουν την διαχείριση και είσπραξη απαιτήσεων τρίτων. Επί πλέον, στην διάταξη του άρθρου 1 παράγραφος 1 δ` του Νόμου 4354/2015 ορίζεται ότι οι διατάξεις του δεν επηρεάζουν την εφαρμογή των διατάξεων του Νόμου 3156/2003, ενώ και στην αιτιολογική έκθεση αυτού σημειώνεται ότι «παρέχονται στα πιστωτικά ιδρύματα τα θεσμικά εργαλεία αξιοποίησης του χαρτοφυλακίου τους καθώς θα έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν είτε την εφαρμογή του νόμου περί τιτλοποίησης απαιτήσεων (Νόμος 3156/2003) είτε το θεσμικό πλαίσιο που προκρίνεται με τον Νόμο 4354/2015». Κατόπιν των ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι οι ανωτέρω δύο νόμοι θα πρέπει να ερμηνεύονται και να εφαρμόζονται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να βρίσκονται σε αρμονία μεταξύ τους ανεξαρτήτως αν η απόκτηση των απαιτήσεων από τις εταιρείες ειδικού σκοπού έγινε με την διαδικασία της τιτλοποίησης και εκχώρησης βάσει του Νόμου 3156/2003 ή με την διαδικασία της πώλησης βάσει του Νόμου 4354/2015. Επομένως επιβάλλεται μία ενιαία εφαρμογή του άρθρου 2 του Νόμου 4354/2015, τόσο στις περιπτώσεις που η διαχείριση των απαιτήσεων έχει αναληφθεί με βάση τις διατάξεις του άρθρου 10 παράγραφος 14 του Νόμου 3156/2003, όσο και όταν έχει αναληφθεί με βάση τις διατάξεις του Νόμου 4354/2015, αφού έτσι εξυπηρετείται ο νομοθετικός σκοπός της διευκόλυνσης της διαχείρισης των απαιτήσεων και επιλύεται κατά τρόπο ενιαίο το ζήτημα της δικονομικής υπόστασης των εταιριών διαχείρισης απαιτήσεων, επιτυγχάνοντας έτσι την αρμονική ένταξη του ερμηνευόμενου Νόμου 3154/2003 στο σύστημα, χωρίς η προσέγγιση αυτή να επηρεάζεται από τις διαφορετικές συνθήκες κάτω από τις οποίες θεσπίστηκαν τα ως άνω δύο νομοθετήματα. Διαφορετική αντιμετώπιση των εταιριών διαχείρισης των δύο νομοθετημάτων θα ήταν αντίθετη προς την αρχή της ενότητας και ασφάλειας του δικαίου, η οποία απορρέει από τις διατάξεις των άρθρων 2 παράγραφος 1 και 25 παράγραφος 1 εδάφιο α΄ του Συντάγματος και επιβάλλει την σαφήνεια και την προβλέψιμη εφαρμογή των εκάστοτε νομοθετικών ρυθμίσεων, η οποία πρέπει να τηρείται, ιδίως όταν πρόκειται για διατάξεις που μπορούν να έχουν σοβαρές οικονομικές συνέπειες για τους ενδιαφερομένους όπως οι προαναφερόμενες διατάξεις (βλ ΟλΑΠ 1/2023 ΝΟΜΟΣ για το επί μέρους ζήτημα της εφαρμογής της παρ. 4 του άρθρου 2 Νόμου 4354/2015 σε περίπτωση μεταβίβασης δανειακής απαίτησης λόγω τιτλοποίησης).

Συνεπώς, η διαχειρίστρια εταιρεία φέρει την ιδιότητα της αντιπροσώπου της δικαιούχου εταιρείας και δεν έχει αποκτήσει την ιδιότητα του κατ’ εξαίρεση νομιμοποιούμενου διαδίκου (μη δικαιούχου), αφού ο εν λόγω νόμος δεν απονέμει σε αυτήν τέτοια ιδιότητα και η εξουσιοδότηση προς είσπραξη, που έχει χορηγηθεί στις Εταιρείες Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις, από την δικαιούχο της απαίτησης, δεν δύναται να θεμελιώσει νομιμοποίησή των και επομένως με αυτή την ιδιότητα που απέκτησαν στο πλαίσιο του ως άνω Νόμου 3156/2003, δεν νομιμοποιούνται ενεργητικά (δηλαδή δεν δικαιούνται) ούτε να διαχειρίζονται ούτε να εισπράξουν αλλά και ούτε να ενεργούν διαδικαστικές πράξεις για λογαριασμό της εντολέως των εταιρίας, ούτε η μεταξύ τους σύμβαση και η παροχή πληρεξουσιότητας μπορεί να καθιδρύσει κατ’ εξαίρεση νομιμοποίηση για να συνεχίζουν τις διαδικασίες είσπραξης των απαιτήσεων διότι ο νόμος δεν τους παρέχει το δικαίωμα παράστασης ως μη δικαιούχοι διάδικοι, ούτε η σύμβαση μπορεί να καθιδρύει κατ’ εξαίρεση νομιμοποίηση.

Κατά τις εκδοθείσες αποφάσεις (ΕφΑθ 1858/2022- ΕφΑθ 3577/2022- ΕφΘεσ 494/2022 και ΕφΠειρ 467/2022), κρίθηκε ότι οι Servicers που διαχειρίζονται δάνεια για λογαριασμό των Εταιριών Απόκτησης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις και των Πιστωτικών Ιδρυμάτων που μεταβιβάστηκαν μέσω τιτλοποίησης βάσει του Νόμου 3156/2003, δεν νομιμοποιούνται να προβαίνουν σε δικαστικές ενέργειες πολλώ δε μάλλον να προχωρήσουν σε πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης (κατασχέσεις, πλειστηριασμούς κ.ο.κ) αλλά ούτε και σε έκδοση διαταγών πληρωμής ή άσκηση αγωγών.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται και στην υπ’ αριθμό 494/2022 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης: «Ο νόμος, στην περίπτωση της μεταβίβασης απαιτήσεων με σκοπό την τιτλοποίηση κατά τους ορισμούς του νόμου 3156/2003, δεν απονέμει στην εταιρεία διαχειρίσεως (με την οποία συμβάλλεται η εταιρεία αποκτήσεως) την ιδιότητα του μη δικαιούχου ή μη υπόχρεου διαδίκου, έστω και έμμεσα χωρίς πανηγυρική διατύπωση ώστε η τελευταία να ασκεί ως μη δικαιούχος διάδικος, κατά παραχώρηση του νομοθέτη, αγωγές και άλλα ένδικα βοηθήματα ενώπιον των δικαστηρίων για τα δικαιώματα της εταιρείας αποκτήσεως, αιτούμενη έννομη προστασία στο όνομά του, όπως ρητά πράττει για τις εταιρίες διαχειρίσεως του νόμου 4354/2015 στο άρθρο 2 § 4 αυτό».

Σύμφωνη με τα ανωτέρω είναι και η επικαλούμενη υπ’ αριθμό 822/2022 απόφαση του  Αρείου Πάγου, αφού «ο Άρειος Πάγος ίσταται διά την ταυτότητα και την ορθότητα της απονομής του δικαίου εις ένα έκαστον το προσήκον» (Κώστας Τριανταφυλλόπουλος Ενοχικόν Δίκαιον).

Ένεκα της ολιγωρίας των θεσμικών οργάνων της Πολιτείας, που δεν διασφαλίζουν την προς τον κυρίαρχο Λαό εκπλήρωση των υποχρεώσεών των, το δημόσιο συμφέρον και την Λαϊκή θέληση που ως κυρίαρχα όργανα υποχρεούνται εγγυώμενα άπαντα να υπηρετούν και με τον εκ μέρους των σφετερισμό του Καταστατικού Χάρτου της χώρας καταλύουν αυτόν και δολοφονούν την Δημοκρατία και τον Ελληνικό Λαό, και κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 120 του Συντάγματος, αλλοιώνουν το Πολίτευμα της Χώρας επιβάλλοντας στην πατρίδα μας καθεστώς κατοχής από τα funds και τους Servicers ή τους οίκους αξιολόγησης.

Οι ανώτατοι δικαστές μας όμως, οι οποίοι απαιτούν από τους πολίτες την εφαρμογή των νόμων που οι ίδιοι παραβιάζουν κατάφορα, ξέχασαν ότι, δεν έδωσαν όρκο στα funds και στους Servicers ή στους οίκους αξιολόγησης αλλά στο όνομα του ελληνικού Λαού.

Ουδεμία λοιπόν έννομη εξουσία εδράζεται σε αυτήν την προσβολή της έκφανσης της Δημοκρατίας. Το έγκλημα έχει ολοκληρωθεί με σφετερισμό της ιδιότητος των οργάνων του κράτους τα οποία ενήργησαν υπηρετώντας αλλότριους σκοπούς. Και το έγκλημα είναι διαρκές και ενεστώς, διότι:

Το πρωταρχικό για την κρατική οργάνωση της πολιτείας άρθρο 26 καθιερώνει την βασική διαρθρωτική αρχή του Συντάγματος, την αρχή της διάκρισης των εξουσιών που θέτει το ζήτημα της εννοιολογικής τους οριοθέτησης και τούτο για να μειωθούν οι ρίζες της αυθαιρεσίας. Υπέρ των εξουσιών αυτών λειτουργεί η συγκεκριμένη κατανομή των αρμοδιοτήτων τους που καθορίζει το περιεχόμενο των συγκεκριμένων πράξεών των που δεσμεύονται να υλοποιήσουν. Η περιφρόνηση αυτής της δέσμευσης στερεί την εξουσία από την νομιμοποιητική της δύναμη που οδηγεί στην πολιτειακή αποσύνθεση, την αποδυνάμωση της συνταγματικής τάξης και τελικά, την κατάλυσή της.

Το Σύνταγμα περιλαμβάνει, expressis verbis, κανόνες δικαίου που δεν μπορούν να αγνοηθούν ή να παρακαμφθούν, όπως τούτο διέπραξαν οι εκδώσαντες την υπ’ αριθμό 1/16 Φεβρουαρίου 2023 απόφαση Αεροπαγίτες δεχόμενοι ότι: «Στην ελληνική έννομη τάξη η κατ’ εξαίρεση νομιμοποίηση προϋποθέτει ειδική νομοθετική ρύθμιση, η οποία απονέμει στο πρόσωπο την ιδιότητα του μη δικαιούχου ή μη υπόχρεου διαδίκου, όπως λχ συμβαίνει με το σύνδικο της πτώχευσης, τον εκτελεστή διαθήκης, τον εκκαθαριστή κληρονομίας, τον αναγκαστικό διαχειριστή, τον Εισαγγελέα στη δίκη ακύρωσης του γάμου κλπ…..».

Σύμφωνα με τον νόμο και όχι με την αυθαίρετη επέκταση του νόμου, κατά παράβαση των διατάξεων του 26^ου άρθρου του Συντάγματος, η Νομοθετική λειτουργία, ως όργανο λειτουργίας της πολιτείας, παραχώρησε παρανόμως την αποκλειστική εξουσία της στην Δικαστική λειτουργία η οποία σφετεριζόμενη την Λαϊκή κυριαρχία προβαίνει σε πράξεις κατάχρησης που προκαλούν ή σκοπεύουν να προκαλέσουν τον εγκληματικό τραυματισμό ή την ζημία στον, κατά το Σύνταγμα, κυρίαρχο Λαό και στην περιουσία αυτού καταλύοντες με την βία τον υπέρτατο νόμο του Κράτους αφού τα, κατά το Σύνταγμα, δικαστικά όργανα δεν επιτρέπεται να εμπλέκονται σε πολιτικές αντιπαραθέσεις και δεν επιτρέπεται να λαμβάνουν πολιτικές ουσιαστικά κρίσεις.

Ο Δικαστής είναι φύλακας του ορίου. Είναι ο θεσμικός φρουρός που υπενθυμίζει στην εξουσία ότι δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς θεμέλιο. Είναι η φωνή που λέει «μέχρι εδώ». Όταν όμως ο Δικαστής έχει ξεχάσει αυτή την αποστολή, εγκαταλείπει τον ρόλο του ως ελεγκτή και υιοθετεί τον ρόλο του διαμεσολαβητή συμφερόντων, η Δικαιοσύνη παύει να είναι ανεξάρτητη. Γίνεται εργαλείο εξουσίας και υποκαθιστώντας την νομιμότητα λειτουργεί ως θεσμικός προστάτης ενός συστήματος που έχει ανάγκη από έλεγχο, όχι από προστασία.

Η Δικαιοσύνη, αδυνατώντας να αυτοκαθαρθεί και να εξυπηρετήσει την κοινωνία, αντί να ελέγχει την εξουσία, άρχισε να την διευκολύνει. Αντί να υπερασπίζεται το όριο, άρχισε να το μετακινεί. Αντί να προστατεύει τον πολίτη, άρχισε να προστατεύει το σύστη.