Η Κινηματογραφική Λέσχη της Εναλλακτικής Δράσης παρουσιάζει την αριστουργηματική ταινία του Μιχαήλ Καλατόζοφ Είμαι η Κούβα – Soy Cuba (1964) – Μια από τις πιο σημαντικές ταινίες του 20ου αιώνα, ένα πραγματικά παρ’ ολίγο «χαμένο”» αριστούργημα που ακόμα προκαλεί ίλιγγο στους σπουδαστές εικονοληψίας

Όπως έχει απερίφραστα δηλωθεί από τον Τράμπ, ένας από τους βασικούς στόχους του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού είναι συντριβή της επανάστασης στην Κούβα. Δυστυχώς, όμως, για αυτόν θα είναι αναγκασμένος να πιει για άλλη μια φορά το πικρό ποτήρι της αποτυχίας.

Γιατί τα λαϊκά κινήματα και στην Λατινική Αμερική και σε όλο τον κόσμο έχουν αποδειχθεί “σκληρά καρύδια”. Και ο Τραμπ το γνωρίζει πολύ καλά  αυτό, γιατί ξέρει τι έπαθε “ο φίλος του”, ο Χίτλερ, πριν από  80 χρόνια, παρά το γεγονός ότι και εκείνος έμοιαζε παντοδύναμος πίσω από τα κανόνια, τα αεροπλάνα, τα τανκς και πρωτίστως την προπαγάνδα του Γκαίμπελς,. που διέθετε.

Η Κινηματογραφική Λέσχη της Εναλλακτικής Δράσης, για να δείξει, για μια ακόμη φορά τη δύναμη των λαϊκών κινημάτων θα προβάλει την ταινία “Είμαι η Κούβα”, του σκηνοθέτη του “Όταν Περνούν οι Γερανοί”, .Μιχαήλ Καλατόζοφ. Μια ταινία που θυμίζει τη δύναμη της αντίστασης του κουβανικού λαού στο τότε τυραννικό καθεστώς του Μπατίστα, ιδεολογικού συγγενή  του Τραμπ, και την επανάσταση που επικράτησε στο νησί το 1959.

Η προβολή θα αρχίσει στις 8μμ, στο εναλλακτικό στέκι «Alternativa», Τζώρτζ 12, 6ος όροφος, Πλατεία Κάνιγγος

Στις 6μμ,στον ίδιο χώρο θα συνεχιστεί  το  σεμινάριο εναλλακτικής θεώρησης της ιστορίας, με εισήγηση του ιστορικού, Μάκη Σταύρου,  που αναφέρεται στην μεταβατική περίοδο, της Αρχαίας Αθήνας, από τον πολιτικό αυταρχισμό του Δράκοντα στην Άμεση Δημοκρατία,  του Κλεισθένη. Μια ιστορική περίοδος δυο αιώνων (7^ος-5^ος π.Χ) με πολύ έντονους συμβολισμούς για την πολιτική κατάσταση που βιώνουμε στην εποχή μας

Είμαι η Κούβα – Soy Cuba (1964)

ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 1964
ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Σοβιετική Ένωση, Κούβα
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 141
ΧΡΩΜΑ: ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Καλατόζοφ
Πρωταγωνιστούν: Σέρτζιο Κοριέρι, Σαλβαδόρ Γουντ, Χοσέ Γκαλάρντο, Ραούλ
Γκαρσία
Σπονδυλωτή, αριστουργηματική ταινία του Μιχαήλ Καλατόζοφ (1903 – 1973). Μέσα από τέσσερις διαφορετικές ιστορίες που εκτυλίσσονται στην προεπαναστατική Κούβα, ο σκηνοθέτης συνθέτει ένα μοναδικό κινηματογραφικό ποίημα, μια
μεγαλοπρεπή χορογραφία πλάνων, για την αντίσταση του κουβανικού λαού στο δικτατορικό καθεστώς του Μπατίστα και την επανάσταση που επικράτησε στο νησί το 1959. Μία  ασπρόμαυρη κουβανο-σοβιετική πραγματεία από τον σκηνοθέτη, Μιχαήλ Καλατόζοφ.

ΠΛΟΚΗ

Τέσσερις ιστορίες στην Κούβα του Μπατίστα, στην Κούβα που διψά για επανάσταση. Στην Αβάνα, η Μαρία νιώθει ντροπή όταν ένας άντρας που ενδιαφέρεται γι αυτήν, ανακαλύπτει πώς η κοπέλα βγάζει το μεροκάματο. Ο Πέδρο, ένας γέρος αγρότης, μαθαίνει ότι η γη που καλλιεργεί, πωλείται σε μια εταιρεία. Ένας φοιτητής
αντιμετωπίζει ένα πλήθος Αμερικανών ναυτών και αντικρίζει φίλους του να πυροβολούνται από αστυνομικούς, στην προσπάθειά τους να διανείμουν ένα φυλλάδιο για τον Κάστρο. Ο πόλεμος χτυπά την πόρτα των χωρικών Μαριάνο, Αμέλια και των 4 παιδιών τους, όταν οι δυνάμεις του Μπατίστα βομβαρδίζουν τους λόφους της περιοχής.

ΣΧΟΛΙΟ

Έχοντας να σκηνοθετήσει μια ταινία για την επανάσταση η οποία μόλις είχε επικρατήσει στην Κούβα, ο Σοβιετικός σκηνοθέτης του Όταν Περνούν οι Γερανοί Μιχαήλ Καλατόζοφ παρέδωσε ένα οπτικό ποίημα το οποίο, όπως λέει και ο Μάρτιν Σκορσέζε, εφηύρε από την αρχή την κινηματογραφική γλώσσα. Με ελάχιστο
διάλογο και στοιχειώδη πλοκή – ένας νεαρός ανακαλύπτει ότι η κοπέλα που αγαπά είναι πόρνη, ένας αγρότης χάνει τη γη του, ένας φοιτητής σκοτώνεται σε διαδήλωση, ένας άντρας γίνεται αντάρτης – ο Καλατόζοφ αφήνει την εικόνα να πει τα πάντα και να τραγουδήσει με υπέροχο τρόπο ένα τραγούδι της γης, μια συγκινητική λάτιν μπαλάντα για ένα νησί της Καραϊβικής και τους ανθρώπους του. Μεγάλα σε διάρκεια τράβελινγκ, εξπρεσιονιστικά καδραρίσματα, ευρυγώνιοι φακοί, διπλοτυπίες, έντονα κοντράστα… Μια μεγαλοπρεπής χορογραφία πλάνων συλλαμβάνει τον πυρετό μιας εποχής (ο κουβανικός λαός συμμετείχε οικειοθελώς ως
κομπάρσος, ο Τσε Γκεβάρα ήταν παρών στα γυρίσματα) και μετατρέπει την αφέλεια και το διδακτισμό σε ενέργεια και επαναστατικό πάθος.

Από τις πιο σημαντικές ταινίες του 20ου αιώνα, το Είμαι η Κούβα είναι ένα πραγματικά παρ’ ολίγο «χαμένο» αριστούργημα. Ξεκινώντας με μια κατακόρυφη λήψη που ακόμα προκαλεί ίλιγγο στους σπουδαστές εικονοληψίας , η ταινία ακυρώνει τους αισθητικούς περιορισμούς της εποχής, φέρνοντας στην επιφάνεια
τέσσερις ιστορίες από την Κούβα του Μπατίστα, που διψά για επανάσταση.

Ο Kalatozov εμπιστεύτηκε δυο ποιητές για να του γράψουν το σενάριο και αφέθηκε στον οίστρο του Sergei Urusevsky (αυτή η ταινία τον κατατάσσει δικαιωματικά ανάμεσα στους τρεις – τέσσερις κορυφαίους διευθυντές φωτογραφίας από συστάσεως κινηματογράφου). Η επίσημη πρεμιέρα (1964) προκάλεσε σοκ.

Οι Κουβανοί, που περίμεναν ένα έργο ρεαλιστικό, πάγωσαν από τις χορευτικές κινήσεις της κάμερας και εν γένει από το οπτικό στυλ και τις πλαστικές συνθέσεις. Οι Σοβιετικοί τρόμαξαν με την ελευθερία και την άνεση με την οποία οι δυο λαμπροί εκπρόσωποί τους στα
διεθνή κινηματογραφικά σαλόνια αγνόησαν το σοσιαλιστικό ρεαλισμό και υιοθέτησαν ένα μοντέρνο στυλ.

Η ταινία δεν λογοκρίθηκε αλλά μπήκε στη ναφθαλίνη μέχρι τις αρχές του ’90 οπότε οι Francis Ford Coppola και Martin Scorsese την
αποκατέστησαν τεχνικά και την έφεραν στο προσκήνιο.
Το “Είμαι η Κούβα” είναι μια έκρηξη λυρισμού, ένας ύμνος στην ζωή και πέρα από το επικαιρικό στοιχείο που αφορά το περιεχόμενο, συνοψίζει όλο το σινεμά μέχρι τις αρχές του ’60.Ένα επικό κινηματογραφικό ποίημα!

Ένα αριστούργημα αντάξιο των ταινιών του Eisenstein και του Orson Welles!