Του Κώστα Ευσταθίου: Ο κίνδυνος παγκόσμιας πολεμικής σύγκρουσης αυξάνεται – Εξ ου οι τριγμοί και αντιπαραθέσεις μέσα στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, η αγνόηση του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου

Ο κίνδυνος παγκόσμιας πολεμικής σύγκρουσης αυξάνεται

Του Κώστα Ευσταθίου

Οι γιορτές πέρασαν, οι ευχές για το νέο έτος ανταλλάχτηκαν, το νέο έτος όμως ήρθε να ενισχύσει τις ανησυχίες μας για το κίνδυνο μιας παγκόσμιας πολεμικής σύγκρουσης…

Με το χάραμα του νέου έτους, οι κίνδυνοι μιας γενικευμένης πολεμικής σύγκρουσης πολλαπλασιάστηκαν. Η επέμβαση στη Βενεζουέλα με την απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου της από τους Αμερικάνους, οι ανοιχτές απειλές σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής, η διεκδίκηση της Γροιλανδίας κ.ά, καθιστούν εμφανή την επιλογή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, να «χαράξει» μια νέα παγκόσμια γεωπολιτική αρχιτεκτονική στη βάση της σημερινής ισχύος του.

Ευνόητο είναι πως η επιλογή αυτή συγκρούεται με το πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, όπως προσδιορίστηκε μετά το 2Ο παγκόσμιο πόλεμο και την τότε γεωπολιτική αρχιτεκτονική που καθορίστηκε από την «γραμμή αίματος» νικητών και ηττημένων. Αλλά και κυρίως, την ιδεολογική υπεροχή και αίγλη του τότε εργατικού κινήματος έναντι του ιμπεριαλισμού, αποτέλεσμα της Οκτωβριανής επανάστασης και της μεγάλης συνεισφοράς του κόκκινου στρατού και των αντιστασιακών κινημάτων στην αντιφασιστική νίκη.

Οι ραγδαίες αλλαγές των συσχετισμών μετά το 1990, η ιδεολογική και πολιτική υποχώρηση του εργατικού κινήματος μπροστά στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, η εμφάνιση νέων αναδυόμενων οικονομικών δυνάμεων στο προσκήνιο (BRICS), που απειλούν την μέχρι σήμερα θεσπισμένη «μονοκρατορία του δολαρίου» επιδιώκοντας ένα νέο πολυπολικό κόσμο, υποχρεώνουν σε αναδιάταξη ακόμα και στο εσωτερικό της λεγόμενης Δύσης.

Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της δημιουργίας νέων πολλαπλών δυνατοτήτων χειραφέτησης ή υποταγής, το δόγμα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», αποτελεί έκφραση της κατάστασης που επικρατεί όχι μόνο για τη διάλυση κάθε συλλογικής μορφής και δράσης στο εργατικό κίνημα, αλλά και σε θεσμικά μορφώματα και ολοκληρώσεις μιας άλλης περιόδου… Εξ ου οι τριγμοί και αντιπαραθέσεις μέσα στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, η αγνόηση του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου όπως αυτό είχε διαμορφωθεί μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Στη σημερινή φάση διαφορετικών αναγκών και συμμαχιών, τα μορφώματα αυτά τείνουν να καταστούν «άδεια πουκάμισα»…

Η επιλογή των οικονομικών ελίτ της Ε.Ε. και της Μεγάλης Βρετανίας, «που είδαν το δέντρο και όχι το δάσος» και αντί μιας Ευρώπης από τα Ουράλια έως το Γιβραλτάρ, επέλεξαν για τη διάσωσή τους τον πόλεμο δια αντιπροσώπου (Ουκρανία) που τους σέρβιραν οι «Αμερικάνοι παγκοσμιοποιητές», βλέπουν σήμερα πως η «ονείρωξή τους» όχι μόνο δεν οδήγησε στο στόχο της διάλυσης της Ρωσίας και της αρπαγής του πλούτου της, αλλά τους κατέστησε ανίσχυρους απέναντι στους σχεδιασμούς των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων.

Οι οικονομικές ελίτ της ΕΕ, βλέποντας ότι τελικά αυτή μένει έξω από μια νέα γεωπολιτική πολυπολική αρχιτεκτονική που εν πολλοίς καθορίζεται από τις αναδυόμενες οικονομίες και κυρίως της Αμερικής, Ρωσίας και Κίνας, επιδιώκουν την παράταση  του πολέμου στην Ουκρανία. Θεωρούν ότι μέσω αυτής και προετοιμάζοντας τις χώρες τους με εξοντωτικούς κοινωνικά στρατιωτικούς προϋπολογισμούς, θα μπορέσουν να διαπραγματευτούν από καλύτερες θέσεις ποντάροντας και στις υπαρκτές αντιθέσεις των τριών κέντρων. Για άλλη μια φορά η Ευρώπη τείνει να μεταβληθεί σε κεντρικό πεδίο πολεμικής σύγκρουσης παγκόσμιας κλίμακας και καταστροφών …

Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν και τίποτα να κερδίσουν από μια τέτοια πορεία. Το εργατικό κίνημα δεν μπορεί στο όνομα του στρατηγικού στόχου της παγκόσμιας κοινωνίας «της μελωδίας της ευτυχίας», να υποκλίνεται σήμερα στην ισχύ και να αποδέχεται ουσιαστικά στην πράξη, τις επιλογές της Αγγλοσαξονικής Δύσης για συνέχιση της κυριαρχίας της, σε ένα κόσμο που θέλει να αποδεσμευτεί από τους ληστρικούς όρους που αυτή έθεσε στη λειτουργία των παγκόσμιων αγορών, εργατικής δύναμης, χρήματος και εμπορευμάτων… Η δημιουργία ενός πολυπολικού συστήματος διαχείρισης γεωπολιτικά του σημερινού κόσμου, δεν είναι χωρίς νόημα και ενδιαφέρον για τους λαούς και το παγκόσμιο εργατικό κίνημα.

Το εργατικό κίνημα στη χώρα μας, πρέπει μαζί με τις άμεσες οικονομικές και πολιτικές διεκδικήσεις, να σταθεί αλληλέγγυο με τις χώρες που αντιστέκονται στην υποταγή τους στους στόχους της Αγγλοσαξονικής παγκόσμιας ηγεμονίας, να πρωτοστατήσει για ένα πολύχρωμο αντιπολεμικό κίνημα που θα ακυρώσει κάθε προσπάθεια πολεμικής εμπλοκής της χώρας μας και αποστολής στρατευμάτων εκτός συνόρων…

ΠΗΓΗ:kommon.gr

 . Το άρθρο  δεν απηχεί αναγκαστικά τις απόψεις μας. Η δημοσίευσή του έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε, αλλά με το αν το κρίνουμε ενδιαφέρον για τους αναγνώστες μας. 

Ρωγμή στην ενημέρωση – rogmistinenimerosi2.blogspot.com