Το Cairo Station η διασημότερη ταινία του πατριάρχη του αιγυπτιακού κινηματογράφου,  Γιούσεφ Σαχίν στην σκηνή της Κινηματογραφικής λέσχης της Εναλλακτικής Δράσης – “Ο ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΪΡΟΥ” Bab.El.Hadid.aKa.Cairo.Station.1958 – Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου

Την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου η  Κινηματογραφική Λέσχη της Εναλλακτικής Δράσης θα προβάλλει την ταινία «Ο Σταθμός του Καϊρου». Πρόκειται για μια ταινία κοινωνικού σχολιασμού, στο αφήγημα της οποίας κρύβεται μια αλληγορία για την αιγυπτιακή κοινωνία που τώρα αρχίζει, δειλά – δειλά, να διεκδικεί καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας.

Η προβολή θα αρχίσει στις 8μμ, στο εναλλακτικό στέκι «Alternativa», Τζώρτζ 12, 6ος όροφος, Πλατεία Κάνιγγος.

Επισυνάπτεται ενημερωτικό κείμενο

 ΥΓ Υπενθυμίζουμε ότι την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου, 6μμ,στον ίδιο χώρο θα ξεκινήσουν και πάλι τα σεμινάρια εναλλακτικής θεώρησης της ιστορίας με εισήγηση που αναφερεται στην ιστορική περίοδο της αρχαιότητα (8^ος αιώνας π.Χ, που γίνεται η μετάβαση από την κοινωνία χωρίς κράτος στην κοινωνία με κράτος

Ο ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΪΡΟΥ –
Bab.El.Hadid.aKa.Cairo.Station.1958.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Youssef Chahine
ΗΘΟΠΟΙΟΙ : Farid Shawqi, Hind Rostom, Youssef Chahine, Hassan el Baroudi,
Abdulaziz Khalil, Naima Wasfy, Said Khalil, Abdel Ghani Nagdi, Loutfi El Hakim,
Abdel Hamid Bodaoha
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1h 17min
ΧΡΩΜΑ: Black and White
ΓΛΩΣΣΑ : Arabic
ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ : 1958
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Crime, Drama

Το Cairo Station είναι η διασημότερη ταινία του πατριάρχη του αιγυπτιακού κινηματογράφου,  Γιούσεφ Σαχίν, και μαζί η θεωρούμενη ως κορυφαία στιγμή της κινηματογραφικής παραγωγής της συγκεκριμένης χώρας. Πρόκειται για μια ταινία κοινωνικού σχολιασμού, που πατά στα μοτίβα του παραδοσιακού μελοδράματος, αξιοποιεί νουάρ επιρροές και επιδέχεται περισσότερες της μιας αναγνώσεις.
Η ταινία ξεκινά σαν ένα συμβατικό μελόδραμα, συστήνοντάς μας ένα πλήθος χαρακτήρων μέσα από μια σειρά από βινιέτες, οι οποίες μας τοποθετούν στο μικρόκοσμο της πλοκής. Μέσα στα πρώτα 15 λεπτά του έργου, έχουμε εξοικειωθεί με τις συνήθειες των εργαζομένων στον σιδηροδρομικό σταθμό που δίνει τον τίτλο της στην ταινία, κι έχουμε γνωρίσει τους τρεις βασικούς πρωταγωνιστές, οι οποίοι στη συνέχεια θα αποτελέσουν τις γωνίες του ερωτικού τριγώνου.

Ο Αμπού Σερί είναι ο γοητευτικός, δυναμικός άνδρας που διεκδικεί αυτά που θέλει και κερδίζει, ενώ ο Κινάουι είναι ο ντροπαλός, λιγομίλητος, κοινωνικά αδέξιος άνθρωπος που δεν μπορεί
να εκφράσει τις εσωτερικές του ανάγκες. Η Χανουμά καλείται να διαλέξει ανάμεσά τους και, όπως είναι φυσικό, θα προτιμήσει τον πρώτο, προκαλώντας έτσι την οργή του δεύτερου, η οποία θα εκδηλωθεί ως δολοφονική μανία.
Μέσα σε αυτό το φαινομενικά απλό story, όμως, κρύβεται μια αλληγορία για την αιγυπτιακή κοινωνία που τώρα αρχίζει, δειλά – δειλά, να διεκδικεί καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας. Ο Αμπού Σερί συμβολίζει την πρόοδο και τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, ενώ ο Κινάουι την προσκόλληση στις παραδόσεις και σε μια νοοτροπία που κρατούσε τη χώρα πίσω επί δεκαετίες. Η Χανουμά, εκπρόσωπος της ίδιας της αιγυπτιακής κοινωνίας, πρέπει να διαλέξει πού θα σταθεί, η επιλογή της όμως θα έχει σαν αποτέλεσμα τη σύγκρουση ανάμεσα στους δύο άνδρες που τη
διεκδικούν και την απώλεια αθώων ζωών.

Η σκηνοθεσία του Σαχίν είναι υποδειγματική. Αναμειγνύοντας την ακατέργαστη αισθητική του ιταλικού νεορεαλισμού με το στιλιζάρισμα του φιλμ – νουάρ, διατηρώντας από την αρχή μέχρι το τέλος την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στα δύο και τοποθετώντας τις σωστές δόσεις μελοδράματος, ο Αιγύπτιος δημιουργός καταφέρνει να φτιάξει μια ταινία που απευθύνεται τόσο στο ευρύ κοινό, όσο και στους πιο απαιτητικούς θεατές.
Το Cairo Station ήταν η ενδέκατη μεγάλου μήκους ταινία του μόλις 32χρονου, τότε, Σαχίν, αλλά η πρώτη που θα τον έκανε γνωστό στο εξωτερικό. Ωστόσο, η πορεία της προς την καταξίωση ήταν δύσκολη, καθώς όταν κυκλοφόρησε, το 1958, υπήρξε εμπορική αποτυχία στη χώρα παραγωγής της. Το αιγυπτιακό κοινό της εποχής δεν ήταν συνηθισμένο σε τόσο σύνθετα θεματολογικά και προκλητικά φορμαλιστικά θεάματα από την εγχώρια παραγωγή, κι έτσι γύρισε την πλάτη στο φιλμ. Θα έπρεπε να περιμένει ως τη δεκαετία του 1970 ο Σαχίν, προκειμένου να δει τη δημιουργία του να επανεκτιμάται από μια νεότερη γενιά θεατών, να προβάλλεται στο εξωτερικό και να βρίσκει τη θέση της σε λίστες με τις καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Σήμερα πλέον, θεωρείται η καλύτερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ από Αιγύπτιο δημιουργό και απολαμβάνει το status του κλασικού.