Ο νέος πολυετής δημοσιονομικός οδικός χάρτης και οι δεσμεύσεις για μισθούς, συντάξεις και προσλήψεις έως το 2029
Σύμφωνα με όσα περιγράφει το Πολυετές Δημοσιονομικό Πρόγραμμα 2026-2029, που παρουσιάστηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο από τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκο Πιερρακάκη και τον Υφυπουργό Θάνο Πετραλιά, αποτελεί το νέο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθεί η οικονομική στρατηγική της χώρας τα επόμενα χρόνια.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα στα tanea.gr, Πρόκειται για έναν σχεδιασμό που υπερβαίνει μια κυβερνητική θητεία, όμως επιβάλλεται θεσμικά από το ευρωπαϊκό πλαίσιο και συνδέεται άμεσα με τον ετήσιο κρατικό προϋπολογισμό.
Η Ελλάδα, όπως και όλα τα κράτη-μέλη, έχει πλέον την υποχρέωση κατάρτισης τετραετών προϋπολογισμών, οι οποίοι εγκρίνονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Έτσι, ο νέος προγραμματισμός δεν είναι απλώς ένα τεχνικό έγγραφο, αλλά η αφετηρία της οικονομικής πολιτικής, καθορίζει τις δυνατότητες για νέες προσλήψεις στο Δημόσιο, για τις αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις και για το εύρος των κοινωνικών παρεμβάσεων την επόμενη τετραετία.
Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση δεσμεύεται για:
-
Στοχευμένες προσλήψεις σε κρίσιμους τομείς του κράτους, με έμφαση στην Υγεία, την Παιδεία και την Ψηφιακή Διακυβέρνηση.
-
Σταδιακές αυξήσεις μισθών και συντάξεων, με βάση την πορεία της οικονομίας και τους δημοσιονομικούς περιορισμούς.
-
Τήρηση των νέων ευρωπαϊκών κανόνων, που απαιτούν ισορροπία ανάμεσα στη δημοσιονομική σταθερότητα και στην κοινωνική συνοχή.
Ωστόσο, ο οδικός αυτός χάρτης αναδεικνύει και τις μεγάλες προκλήσεις, την ανάγκη για πραγματική ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, ώστε οι αυξήσεις να μην είναι απλώς λογιστικές αλλά ουσιαστικές.
Την επιτακτική υποχρέωση το Δημόσιο να στελεχωθεί όχι με όρους «λογιστικού ταβανιού», αλλά με βάση τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Τη διασφάλιση ότι οι τετραετείς δεσμεύσεις δεν θα λειτουργήσουν ως εργαλείο παράκαμψης της δημοκρατικής λογοδοσίας, αλλά ως πεδίο διαφάνειας και μακροπρόθεσμου σχεδιασμού.
Ο Πολυετής Δημοσιονομικός Προγραμματισμός 2026-2029 μπορεί να αποτελέσει εργαλείο σταθερότητας, αλλά μόνο εφόσον συνδυαστεί με πολιτικές που ενισχύουν την καθημερινότητα των πολιτών και όχι μόνο τους δείκτες.
Η οικονομική πολιτική δεν κρίνεται στα έγγραφα των Βρυξελλών, αλλά στην ποιότητα ζωής της κοινωνίας που καλείται να την υπηρετήσει.












