Πέτρος Δελκούσης: Χτυπημένοι, Μαχαιρωμένοι, Νεκροί στους Δρόμους – κι ακόμα μας λένε βολεμένους. Τελικά…υπάρχει μονιμότητα; Ή απλώς μια ετικέτα για να μας στοχοποιούν;

Όταν ένας εργαζόμενος γράφει με ψυχή και οργή, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να του δώσουμε χώρο.
Στο παρακάτω κείμενο δεν υπάρχουν περιστροφές. Υπάρχει η σκληρή αλήθεια για τη ζωή (και τον θάνατο) των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα, ειδικά εκείνων που εργάζονται στον τομέα καθαριότητας, στους δρόμους, στα αόρατα μετερίζια της καθημερινότητας.

Τρεις εργαζόμενοι σε λίγες μέρες. Ένας νεκρός. Δύο τραυματίες. Δεν είναι απλά μια άποψη. Είναι μαρτυρία. Και είναι σπαρακτική. Το παρακάτω κείμενο μας το έστειλε ο Πέτρος Δελκούσης. Δεν είναι μια «γνώμη». Δεν είναι απλώς μια καταγγελία. Είναι η κραυγή ενός εργαζόμενου.
Κραυγή για όσα προσπερνάμε. Για τους εργαζόμενους που κινδυνεύουν, όχι επειδή έκαναν κάτι λάθος, αλλά απλώς επειδή έκαναν τη δουλειά τους.
Για όλους αυτούς που τους λένε «βολεμένους», ενώ ματώνουν στο πεζοδρόμιο.

Είναι η φωνή που δεν πρέπει και δεν θα επιτρέψουμε να σωπάσει.

Χτυπημένοι, Μαχαιρωμένοι, Νεκροί στους Δρόμους – κι ακόμα μας λένε βολεμένους.

Τελικά…υπάρχει μονιμότητα; Ή απλώς μια ετικέτα για να μας στοχοποιούν;

Μέσα σε λίγες μόνο μέρες, τρεις συνάδελφοί μας χτυπήθηκαν βάναυσα, ο ένας δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι του.

Μια εργαζόμενη στην καθαριότητα του Δήμου Αλίμου έχασε τη ζωή της εν ώρα υπηρεσίας.

Ένας υπάλληλος του Δήμου Αθηναίων ξυλοκοπήθηκε άγρια στην Κυψέλη από τρεις «αγανακτισμένους» πολίτες επειδή έκανε τη δουλειά του.

Και λίγες μέρες μετά, ένας άλλος εργαζόμενος μαχαιρώθηκε στο κεφάλι, πάλι στην Αθήνα. Γιατί; Γιατί απλώς φορούσε τη στολή του και σήκωσε έναν κάδο απορριμμάτων.

Μιλάμε για αίμα. Όχι για “εικόνες ντροπής”. Όχι για μεμονωμένα περιστατικά.

Δεν ζούμε απλώς την εγκατάλειψη. Ζούμε τη στοχοποίηση.

Και αυτή δεν είναι αθώα. Δεν είναι τυχαία. Είναι πολιτική. Είναι κυβερνητική.

Γιατί όταν η κυβέρνηση:

Παρουσιάζει τους δημοσίους υπαλλήλους ως «τεμπέληδες» και «βολεμένους»,

Όταν επαναλαμβάνει μονότονα λέξεις όπως «αξιολόγηση» και «παραγωγικότητα», διαχέει την υποτίμηση, σαν να πρέπει διαρκώς να αποδεικνύουμε ότι αξίζουμε τον μισθό μας,

Όταν αφήνει να εννοηθεί ότι η μονιμότητα είναι πρόβλημα και πρέπει να καταργηθεί,

Όταν σιωπά για την εργασιακή επισφάλεια, την υποστελέχωση, την έλλειψη προστασίας, την ψυχική και σωματική φθορά,

Τότε τρέφει και νομιμοποιεί την απαξίωση. Και αυτή, όταν φτάσει στους δρόμους, μετατρέπεται σε γροθιές, σε κλωτσιές, σε μαχαιριές.

Η Πολιτεία οφείλει να μας προστατεύσει.

Όχι να μας σπρώχνει στα χέρια της κοινωνικής οργής.

Όχι να μας δείχνει ως αποδιοπομπαίους τράγους για τη δική της ανικανότητα.

Οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, και ειδικά στην καθαριότητα, δίνουν μάχη κάθε μέρα με τα απορρίμματα, με τον κίνδυνο, με τη σωματική εξάντληση, με την έκθεση στον δρόμο, μέρα και νύχτα.

Και δεν είναι οι μόνοι.

Σε κάθε υπηρεσία, σε κάθε δήμο, σε κάθε εφορία, σχολείο, νοσοκομείο, κοινωνική δομή, χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι σηκώνουν την καθημερινότητα αυτής της χώρας στα χέρια τους και την κρατούν όρθια.

Δεν είναι προνομιούχοι. Είναι εκτεθειμένοι, συχνά μόνοι, πολλές φορές στο όριο.

Προς την κυβέρνηση:

Δεν σας χρωστάμε τίποτα.

Εσείς μας χρωστάτε προστασία, ασφάλεια, σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Όχι λόγια στις επετείους και τυπικά συλλυπητήρια.

Πράξεις. Πολιτικές. Ευθύνη.

Τώρα. Όχι στον επόμενο θάνατο. Όχι μετά το επόμενο μαχαίρι.

Δεν σιωπούμε. Δεν λυγίζουμε. Δεν ξεχνάμε.

Γιατί όσο η εργασιακή επισφάλεια γίνεται κανονικότητα, όσο το κράτος κρύβεται πίσω από επικοινωνία και αδιαφορία, όσο οι εργαζόμενοι, όχι μόνο στην καθαριότητα, αλλά σε κάθε δομή του Δημοσίου, κινδυνεύουν, όχι για κάτι που έκαναν, αλλά επειδή απλώς φορούν τη στολή, κρατούν ένα εργαλείο ή στέκονται στη θέση τους, τόσο η φωνή μας θα γίνεται ασπίδα, θα γίνεται ανάχωμα απέναντι στη σιωπή και την αδικία.

Και απαιτούμε το αυτονόητο:

να Ζούμε, να Εργαζόμαστε και να Επιστρέφουμε σπίτι μας με Ασφάλεια και Αξιοπρέπεια.