Η σιωπή της εικόνας, η δύναμη της ανάμνησης….«MEMENTO»- Μια ξεχωριστή Έκθεση φωτογραφίας του Ιωάννη Χατζηγεωργίου στο Εκθεσιακό Κέντρο του Δήμου Ηλιούπολης – Tρίτη 23 έως Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου

Έκθεση φωτογραφίας του Ιωάννη Χατζηγεωργίου στο Εκθεσιακό Κέντρο του Δήμου Ηλιούπολης

O Δήμος Ηλιούπολης έχει την τιμή να σας προσκαλέσει στην Έκθεση φωτογραφίας του Ιωάννη Χατζηγεωργίου με τίτλο «MEMENTO».

Η έκθεση θα λάβει χώρα στο Εκθεσιακό Κέντρο του Δήμου Ηλιούπολης (Λεωφόρος Ειρήνης 14-16 & Αλκιβιάδου στην πλατεία Φλέμινγκ) από την Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου έως την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2025, καθημερινά 10:00 έως 13:00 το πρωί και 17:30 έως 20:30 το βράδυ. 

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 2025 στις 19:00 μ.μ. 

Για πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε στο τηλέφωνο 210 9969629.

Λίγα λόγια από τον Ιωάννη Χατζηγεωργίου:

Ο Ιωάννης Χατζηγεωργίου απόφοιτος της σχολής ΒΑΚΑΛΟ Art & Design παρουσιάζει το φωτογραφικό του έργο με τίτλο “MEMENTO” στο Εκθεσιακό Κέντρο Ηλιούπολης από 23 έως 26 Σεπτεμβρίου.

‘’Αν πράγματι είμαστε το άθροισμα των αναμνήσεών μας, τότε τι απομένει όταν αυτές αλλοιώνονται ή σβήνουν Πού τοποθετείται ο εαυτός όταν οι αναφορές του διαλύονται Μέσα από την εργασία μου, εστιάζω σε αυτή τη ρευστότητα και επιχειρώ να ανασυνθέσω την εμπειρία μέσα από το αποσπασματικό, το υπαινικτικό, το λανθάνον.

Ο χρόνος, όπως τον αντιλαμβάνομαι μέσα από την απώλεια ή τη σιωπή, παγώνει. Η μνήμη μετατρέπεται σε ασαφή εικόνα, όπως και η αλήθεια που φέρει. Κι όμως, μέσα από αυτή τη ρευστότητα, δημιουργείται χώρος για το φαντασιακό για μια νέα αφήγηση που δεν υπακούει στην ακρίβεια αλλά στην ειλικρίνεια του βιώματος.

Η απουσία μνήμης όντως μπορεί να δημιουργήσει ένα αίσθημα ρευστότητας στην προσωπική μας αφήγηση, αναγκάζοντάς μας να αναζητήσουμε νέους τρόπους να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Αφήνοντας πίσω αποδεικτικά στοιχεία όσων έχουν ξεχαστεί.

Όλοι χρειαζόμαστε καθρέφτες για να θυμόμαστε ποιοι είμαστε. Είναι σταθερή η ταυτότητα ή είναι τόσο εύπλαστη και αναξιόπιστη όσο η ίδια η μνήμη

Πρέπει να πιστεύω σε έναν κόσμο έξω από το μυαλό μου. Πρέπει να πιστεύω ότι οι πράξεις μου εξακολουθούν να έχουν νόημα, ακόμα κι αν δεν μπορώ να τις θυμηθώ. Γίνομαι συλλέκτης θραυσμάτων μνήμης προσπαθώντας να βρω ένα πέρασμα σ’ ένα κόσμο που δεν ξέρω από που ξεκίνησε.

Ο χρόνος παγώνει  σκοτώνοντας την μνήμη, μεταβλητή και εύθραυστη. Όπως κι η αλήθεια. Πρέπει να πιστεύω ότι όταν τα μάτια μου είναι κλειστά, ο κόσμος είναι ακόμα εκεί.’’