Ο Σολωμός Σολωμού, ο νέος που στάθηκε απέναντι στους κατακτητές και πλήρωσε με τη ζωή του την τόλμη να υπερασπιστεί τη σημαία και την ελευθερία, παραμένει ζωντανός στη μνήμη του Ελληνισμού. Με το τσιγάρο στα χείλη και το βλέμμα στραμμένο στην τιμή και την πατρίδα, έγινε σύμβολο αντίστασης και αυτοθυσίας.
Σήμερα, μέσα από την ποίηση του σπουδαίου δημοσιογράφου Ισίδωρου Καρδερίνη, η μορφή του υψώνεται ξανά, θυμίζοντάς μας ότι η λευτεριά θέλει καρδιά, αντοχές και θυσίες που δεν ξεχνιούνται…
Γράφει ο Δημοσιογράφος Ισίδωρος Καρδερίνης
Ωδή στον Σολωμό Σολωμού
Η πατρίδα μας η γλυκιά και λατρεμένη
Είναι η μισή απ’ την Τουρκία κατακτημένη
Με χώμα νοτισμένο από δάκρυα πικρά
Κι ένα μαχαίρι καρφωμένο στην καρδιά.
Στη μέση ατσάλινοι πάσσαλοι μπηγμένοι
Με μεγάλα συρματοπλέγματα αγκαθερά
Οι ουρανοί σκυθρωποί και σκοτεινιασμένοι
Και το γαλάζιο της κορμί πληγωμένο βαθιά.
Με κόκκινη ημισέληνο η κατοχική σημαία
Κυματίζει πίσω απ’ τους φράχτες ζοφερά
Κι αντίκρυ τα βουνά σπαράζουνε πηγαία
Χωρίς δέντρα, χωρίς χόρτα, χωρίς φτερά.
Με τσιγάρο στα χείλη ένας νέος γενναίος
Και μάτια γεμάτα με αυτοθυσία και θυμό
Περνά απ’ την άλλη πλευρά γερός, ακμαίος
Κι αναρριχάται στης αθανασίας τον ιστό.
Των κατακτητών οι απανωτές σφαίρες
Που πυροβολούν μ’ απύθμενη μαύρη λύσσα
Του τελειώνουν της ζωής του τις μέρες
Κι ο χρυσός ήλιος γίνεται ακαριαία πίσσα.
Το ηρωικό του αίμα που άφθονο κάτω ρέει
Γράφει στις πονεμένες μας τις ψυχές
Μα και στη μάνα γη που οδύρεται και κλαίει
«Η Λευτεριά θέλει καρδιά και αντοχές».
