Για εμάς, ο Δεκαπενταύγουστος δεν είναι απλώς μια μεγάλη γιορτή της Εκκλησίας, είναι μια μέρα που χτυπά κατευθείαν στην καρδιά μας.
Είναι η μέρα που μικροί και μεγάλοι θυμόμαστε ότι έχουμε Μάνα στον Ουρανό, μια Μητέρα που μας σκεπάζει όταν φοβόμαστε, που μας σκουπίζει τα δάκρυα όταν πονάμε, που χαίρεται μαζί μας στις μικρές και μεγάλες μας χαρές.
Από παιδιά, αυτή η μέρα σήμαινε εκκλησιά από το πρωί, λιβάνι που μοσχοβολούσε, φωνές που αντηχούσαν στα χωριά και στα νησιά μας, τραπέζια γεμάτα μετά τη νηστεία, και κυρίως προσευχή… «Παναγιά μου, βοήθα με» που λέγεται με ψυχή.
Ο Δεκαπενταύγουστος είναι ένα κομμάτι της ταυτότητάς μας. Είναι η στιγμή που ο καθένας μας, όπου κι αν βρίσκεται, στρέφει το βλέμμα προς την εικόνα της Παναγίας και ξέρει ότι δεν είναι μόνος. Γιατί η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι αποχωρισμός, είναι υπόσχεση πως η Μητέρα θα προστατεύει πάντοτε για τα παιδιά της.
Κι έτσι, κάθε χρόνο, όταν ξημερώνει αυτή η μέρα, νιώθουμε την ίδια σιγουριά, ότι έχουμε μια σκέπη από αγάπη που μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή.
Καθώς πλησιάζει ο Δεκαπενταύγουστος, η Ελλάδα φορά τα γιορτινά της και οι καμπάνες σε κάθε γωνιά της χώρας χτυπούν χαρμόσυνα. Είναι η ημέρα που η καρδιά του Ορθόδοξου λαού μας στρέφεται στην Υπεραγία Θεοτόκο, τη μάνα που σκύβει πάνω από τον κόσμο, ακούει τον πόνο του και σκεπάζει τους ανθρώπους με τη χάρη της.
Από τα βουνά της Πίνδου μέχρι τα νησιά του Αιγαίου, οι εικόνες της Παναγίας έχουν ποτίσει την ιστορία και την ψυχή του τόπου μας με αγάπη. Άλλοτε δακρυσμένες, άλλοτε θαυματουργές, πάντοτε ζωντανές, στέκονται φρουροί της πίστης και παρηγοριά στις δυσκολίες. Στις χαρές, την ευχαριστούμε στις θλίψεις, την επικαλούμαστε και σε κάθε δοκιμασία, νιώθουμε το απαλό άγγιγμα της σκέπης Της.
Ο ρόλος της στη ζωή μας δεν είναι απλώς θρησκευτικός, είναι βαθιά ανθρώπινος, είναι η Μητέρα που δεν ξεχωρίζει κανέναν, που σκύβει στο κλάμα του παιδιού, που ακούει την αγωνία του αρρώστου, που στέκει δίπλα στον ξενιτεμένο, που δυναμώνει την ελπίδα του φτωχού. Δεν είναι τυχαίο ότι σε κάθε γειτονιά υπάρχει ένα εικονοστάσι Της και σε κάθε σπίτι μια εικόνα Της.
Ο Δεκαπενταύγουστος είναι γιορτή της ψυχής, αλλά και υπόμνηση ότι η Παναγία δεν είναι μακριά. Είναι στην καθημερινότητά μας, στην προσευχή μας, στον αναστεναγμό μας, στο «Βοήθα μας, Παναγιά μου» που βγαίνει αυθόρμητα από τα χείλη κάθε Έλληνα.
Κι έτσι, κάθε Αύγουστο, μαζευόμαστε όλοι μαζί, είτε στο πανηγύρι του χωριού, είτε σε ένα μοναστήρι, είτε σιωπηλά στο σπίτι, για να της πούμε:
«Παναγιά μας, φύλαγε τον τόπο μας και τα παιδιά του, σκέπασε με τη χάρη Σου τις οικογένειές μας και δείξε μας τον δρόμο που οδηγεί στο Φως»
Γιατί η Παναγία δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο της πίστης μας, είναι η Μητέρα που μας κρατά στην αγκαλιά της εδώ και αιώνες.
Απολυτίκιο Κοιμήσεως της Θεοτόκου – 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – Apolitikia
Η Κοίμηση της Θεοτόκου – Μια Ζωντανή Αγάπη Αιώνων
Στην καρδιά του καλοκαιριού, η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει το πιο τρυφερό και συνάμα μεγαλοπρεπές γεγονός “την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου”. Είναι η μέρα που η Μητέρα του Χριστού αφήνει τον επίγειο κόσμο και ανέρχεται στην αγκαλιά του Υιού της, χωρίς πόνο και φθορά, μέσα σε φως και δόξα.
Λίγες μέρες πριν το τέλος της επίγειας ζωής της, η Παναγία προσευχόταν ακατάπαυστα στο Όρος των Ελαιών, ένας άγγελος του Κυρίου της ανήγγειλε πως πλησίαζε η ώρα να «μεταβεί» στον ουράνιο κόσμο. Με χαρά και ειρήνη στην καρδιά, ετοιμάστηκε αποχαιρέτησε τους τόπους που περπάτησε και κάλεσε κοντά της τους Αποστόλους. Με θαυμαστό τρόπο, όλοι, εκτός από τον Απόστολο Θωμά, βρέθηκαν στην Ιερουσαλήμ για να τη δουν για τελευταία φορά.
Στο σπίτι της, οι Απόστολοι στάθηκαν γύρω από την κλίνη της, ψάλλοντας ύμνους.
Η Παναγία παρέδωσε την ψυχή της στον Υιό και Θεό της, και ο Χριστός την υποδέχτηκε, όπως η μάνα υποδέχεται το παιδί της, το σώμα της τοποθετήθηκε στον τάφο στη Γεθσημανή, όμως την τρίτη μέρα ο τάφος βρέθηκε κενός, μια ένδειξη ότι η Θεοτόκος μετέστη ολοκληρωτικά στην αιώνια ζωή.
Η Κοίμηση δεν είναι θάνατος, αλλά μετάβαση. Η Παναγία δεν έφυγε για να μας αφήσει, έφυγε για να είναι πιο κοντά σε όλους. Από τότε, ολόκληρος ο ορθόδοξος κόσμος την τιμά ως Προστάτιδα και Μάνα. Στην Ελλάδα, ο Δεκαπενταύγουστος είναι δεύτερο Πάσχα, με πανηγύρια, λιτανείες, προσκυνήματα και καμπάνες που πλημμυρίζουν την επικράτεια. Από την Παναγιά της Τήνου ως την Παναγιά Σουμελά, και από την Εκατονταπυλιανή της Πάρου μέχρι τη Μεγαλόχαρη στην Κρήτη, χιλιάδες ψυχές προστρέχουν για να πουν στην Παναγιά την δακρυσμένη προσευχή τους.
https://www.youtube.com/@papagiannopoulosofficial
Η Παναγία είναι το καλύτερο που είχε να δώσει όλη η ανθρωπότητα στη θεότητα
Η Παναγία, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, τον μεγαλύτερο δογματικό πατέρα της Εκκλησίας μας, «κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος».
Δηλαδή εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί μετά την Αγία Τριάδα τιμάμε την Παναγία. Μεγάλη όντως τιμή. Στο πρόσωπο της Παναγίας τιμάται το γυναικείο φύλο. Ο πιστός ελληνικός λαός τιμά ιδιαίτερα κι ευλαβείται πολύ την Παναγία.
Αυτό φαίνεται και στο ότι από τις 30.000 εκκλησίες, παρεκκλήσια κι εξωκλήσια όλης της Ελλάδος οι 6.000 είναι αφιερωμένες σε εορτές της Παναγίας και οι περισσότερες στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μάλιστα από τα 1.000 μοναστήρια της Ελλάδος τα 300 τιμώνται σ’ εορτές της Παναγίας· Γέννηση, Ευαγγελισμός, Ζωοδόχος Πηγή, Τιμία Ζώνη, Κοίμηση. Τα στοιχεία αυτά λαμβάνουμε από τα επίσημα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος του 2008.
Στο Άγιον Όρος, τα ωραία προσωνυμούμενο «Περιβόλι της Παναγίας», από τον πολύπλαγκτο Σκοπελίτη Ξηροποταμηνό μοναχό Καισάριο Δαπόντε, ονομασία που επεκράτησε, η τιμή της Παναγίας πλησιάζει τα όρια της λατρείας. Από τις 20 μονές οι 5 τιμώνται στην Παναγία. Από τις 12 σκήτες οι 3 είναι αφιερωμένες στην Παναγία. Από τα 300 κελιά περίπου τα 50 πανηγυρίζουν σ’ εορτές της Παναγίας.
Κέντρο του θεομητορικού εορτασμού τον Αύγουστο στον ιερό Άθωνα είναι ο πάνσεπτος ναός του Πρωτάτου στις Καρυές. Αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Η πολυπρόσωπη και κατανυκτική μεγάλη εικόνα του τέμπλου παρουσιάζει κατά τη βυζαντινή παράδοση τη σύνταξη των αποστόλων και πρώτων επισκόπων γύρω από τη νεκρική κλίνη της Θεοτόκου. Ο Χριστός ψηλά μετά αγγέλων να παραλαμβάνει την ψυχή της. Η ίδια εικόνα σε μικρό μέγεθος στο προσκυνητάρι. Μεγάλη και ωραιότατη ίδια παράσταση σε τοιχογραφία από τον χρωστήρα του Θεσσαλονικέως Πανσέληνου και της συνοδείας του στα τέλη του 13ου αιώνος.
Η θαυματουργή εικόνα του Άξιον Εστί δεσπόζει και λάμπει στο προσκυνητάρι της, με την κεντητή ποδιά, τα’ ασημένια καντήλια, τα άνθη, τα θυμιάματα, τα’ αφιερώματα, τις λαμπάδες, τις μετάνοιες, τους μύριους ασπασμούς. 15 Αυγούστου 2008 και όλο το Άγιον Όρος αγρυπνεί εκ βαθέων ψάλλοντας: «Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν μη μου ελέγξη τας πράξεις ενώπιον των αγγέλων· παρακαλώ σε Παρθένε βοήθησόν μοι εν τάχει».
Η θεοτοκοφιλία μοναχών και λαϊκών είναι δικαιολογημένη, δίκαιη, πηγαία, αυθόρμητη και ειλικρινής. Η Παναγία είναι το καλύτερο που είχε να δώσει όλη η ανθρωπότητα στη θεότητα. Είναι η ωραιότερη, σεμνότερη, ταπεινότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου.
Γράφει ο Μοναχός Μωϋσής, αγιορείτης
megalipanagiathivon.gr
Η Κοίμηση της Θεοτόκου (παιδικό). Π. Γεώργιος Χριστοδούλου
