Γιατί ο ελατιάς τρέμει την φωτιά!
Άρθρο – παρέμβαση του προέδρου του ΠΕΣΥΔΑΠ Γρηγόρη Γουρδομιχάλη, για τη μεγάλη πυρκαγιά στα ελατοδάση του Φενεού, που είναι μέχρι στιγμής η πιο καταστροφική του φετινού καλοκαιριού
Οι φλόγες που καίνε το πανέμορφο ελατόδασος του Φενεού στην ορεινή Κορινθία, μαρτυράνε κάτι πολύ χειρότερο από ότι έχουμε συνηθίσει κάθε καλοκαίρι.
Κάποτε, μόλις ένα – δύο δεκαετίες πριν, η αγωνία μήπως καούν ελατιάδες από τις φωτιές του καλοκαιριού, δεν υπήρχε. Οι δασικές πυρκαγιές έκαιγαν πεύκα, πουρναρότοπους, δρυοδάση, λιόδενδρα, αμπελώνες ή καλλιεργημένα, αλλά όχι τα ελατοδάση.
Κάποτε, όμως… Γιατί όπως τα τελευταία χρόνια έδειξαν οι φωτιές στην Πάρνηθα, στον Ταύγετο, στο Μαίναλο, στα Γεράνεια και τώρα στον Φενεό, τα ελατοδάση έπαψαν να είναι απρόσβλητα από τις φλόγες!
Το χειρότερο είναι πως οι ελατιάδες δεν έχουν “μάθει” να ζουν με τη φωτιά, όπως τα πεύκα. Εάν καούν πολύ δύσκολα ανακάμπτουν, σε αντίθεση με τα πευκοδάση που είναι προγραμματισμένα να… αναγεννιούνται εκ της τέφρας τους.
Οι ορεινοί ελατιάδες στις περιοχές της κεντρικής και νότιας Ελλάδας, αποτελούν μια ιδιαίτερη περίπτωση. Πρόκειται για μία ζώνη βλάστησης, που αρχίζει από τα 700-800 μέτρα, και φτάνει μέχρι τα όρια των αλπικών λιβαδιών, στα 1.500 μέτρα υψόμετρο. Πιο χαμηλά, επικρατεί η τυπική… εύφλεκτη μεσογειακή βλάστηση των πεύκων και των πουρναριών, που καίγονται πολύ πιο εύκολα και αναγεννούνται με την ίδια ευκολία.
Γενικά τα ελατοδάση δεν καίγονται εύκολα, ούτε ξεκινά εύκολα μια πυρκαγιά μέσα σε αυτά. Έχουν αρκετή υγρασία, δεν έχουν πολύ ρετσίνι και συνήθως στερούνται εύφλεκτου υπόροφου από θάμνους και πευκοβελόνες.
Μία συνηθισμένη μεσογειακή πυρκαγιά, σταματά, συνήθως, όταν φτάσει στα πρώτα έλατα.
Όμως τώρα με την κλιματική κρίση σε εξέλιξη, αν το πύρινο μέτωπο φτάσει στο ελατόδασος η φωτιά επεκτείνεται ανεξέλεγκτη.
