Όταν η Παράδοση Μιλάει στην Ψυχή μας
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν να ξεθωριάζουν κάτω από τη σκόνη της σύγχρονης λήθης. Κι όμως, υπάρχουν ακόμη εκείνοι οι αληθινοί φύλακες της ψυχής μας, που υψώνουν ψηλά τη σημαία της παράδοσης από χωριό σε χωριό, από πλατεία σε πλατεία, σε κάθε σπιθαμή της Ελλάδας, όχι μόνο για να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη, το τραγούδι, τον χορό, τη ρίζα…
Αλλά για να μας θυμίζουν πως όσο χτυπά η καρδιά του λαού, η Ελλάδα δεν ξεχνά τον εαυτό της.
Τα τελευταία χρόνια οι ρίζες μας ξεθωριάζουν, οι αξίες δοκιμάζονται και η κοινωνία δείχνει να απομακρύνεται από τη συλλογική της μνήμη, υπάρχουν ακόμα φωνές, στιγμές και πρόσωπα που κρατούν την Ελλάδα ζωντανή μέσα μας.
Η παράδοση μας δεν είναι παρελθόν. Είναι παρόν με νόημα και μέλλον με ψυχή.
Μέσα από εκπομπές, πανηγύρια, εκδηλώσεις που τιμούν την ιστορία, τη μουσική και τον πολιτισμό μας, ο ελληνικός λαός ξαναβρίσκει κομμάτια του εαυτού του. Ένα δημοτικό τραγούδι, ένα νησιώτικο τραγούδι, ένα κλαρίνο, μια Κρητική και Ποντιακή λύρα, ένα τραπέζι με φίλους και ένα παραδοσιακό γνήσιο γλέντι, ξυπνούν μνήμες που χτίζουν δεσμούς και ανοίγουν τις καρδιές.
Ο Κώστας Μήτσης και η Αρετή Κετιμέ, οι κρυστάλλινες φωνές της παράδοσης, δεν τραγουδούν απλώς, γίνονται ίδιοι το μονοπάτι που μας οδηγεί πίσω στην καρδιά της Ελλάδας. Μας ταξιδεύουν από το «Βασιλικός θα γίνω στο παραθύρι σου» ως το «Φεγγάρι κάνει βόλτα στις αγάπης μου την πόρτα», κρατώντας στα χέρια τους το φως, το άρωμα, τη μελωδία και το δάκρυ μιας Ελλάδας καρτερικής, βαθιάς, περήφανης και ανθεκτικής στον πόνο και στην προσφυγιά.
Γιατί όσο υπάρχουν τραγούδια που δακρύζουν από μνήμη, χέρια που χτυπούν το νταούλι με τον παλμό της ίδιας της ζωής, όσο ακούγεται το «κλαρίνο της Ελλάδας» να ξεσηκώνει ψυχές και φωνές που τραγουδούν στα χωριά, στις πλατείες, στα σοκάκια… η Ελλάδα δεν χάνεται. Αντιστέκεται. Τραγουδά και κρατιέται ζωντανή εκεί που χτυπά η καρδιά του λαού της.
Η παράδοσή μας δεν είναι ξεχασμένο χτες. Είναι η ζωντανή φλόγα που φωτίζει το ποιοι είμαστε. Είναι η σιωπηλή φωνή των προγόνων μας, το αόρατο νήμα που μας ενώνει νοσταλγικά με τα παιδικά μας χρόνια, η πολύτιμη κληρονομιά που περνάει από καρδιά σε καρδιά, από ψυχή σε ψυχή.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Κώστα Μήτση, την Αρετή Κετιμέ και όλους εκείνους που μεταφέρουν τον ήλιο, τον έρωτα και τη ψυχή αυτής της γης, η Ελλάδα θα Τραγουδά και θα Χορεύει με την καρδιά της.
Ο πολιτισμός είναι η ψυχή μας. Και χωρίς την ψυχή μας, δεν μπορούμε να υπάρξουμε, ούτε να προχωρήσουμε σαν λαός.
