Η Πατρίδα ανήκει στους Έλληνες και όχι στους ξένους
ξένο
Σε τούτο τον αιώνα της ταχύτητας, των συνόρων που αλλάζουν και των ταυτοτήτων που ξεριζώνονται, η Ελλάδα στέκει ακίνητη, σαν βράχος στο κύμα, μα ταυτόχρονα εύθραυστη – σαν αρχαίο άγαλμα σε σεισμικό τόπο.
Δεν είναι το έδαφός της που κινδυνεύει. Είναι η ψυχή της.
Κάτω απ’ τον ήλιο του Αιγαίου, δεν φυτρώνουν μόνο ελιές και φως. Φυτρώνει κι ο φόβος: ότι ο τόπος αυτός, μικρός αλλά πυκνός σε μνήμη και αγώνα, θα αλλοιωθεί, θα χαθεί, όχι με πόλεμο, αλλά με την ανοχή και την αδιαφορία.
Η Πατρίδα δεν είναι ξενώνας. Είναι το σπίτι μας. Η Ελλάδα δεν γεννήθηκε για να είναι σιωπηλός διάδρομος πληθυσμών, ούτε να λειτουργεί σαν προθάλαμος μιας άλλης ηπείρου. Δεν είναι φυλάκιο της Ευρώπης, είναι το δικό μας σπίτι, το δικό μας αίμα, ο δικός μας ήλιος. Το κράτος οφείλει να θυμηθεί τον σκοπό του: να φυλάττει, να προστατεύει και να σέβεται τους πολίτες του. Δεν είναι φιλανθρωπικό Ιδρυμα. Είναι θεσμική έκφραση της βούλησης ενός λαού που θέλει να ζήσει ελεύθερος και ειρηνικός, αλλά όχι αφελής ή απροστάτευτος . Ο Νόμος είναι έλεος, μα και φραγμός.
Ο πολιτισμός μας δεν γεννήθηκε από το μίσος, μα από τη Δικαιοσύνη. Και η δικαιοσύνη λέει: ξεχώρισε τον διωκόμενο από τον διακινούμενο, τον πρόσφυγα από τον μεθοδευμένο εποικισμό, το δίκαιο αίτημα από τη συστηματική κατάχρηση του φιλότιμου.Το να υψώνεις φωνή υπέρ του Νόμου δεν είναι σκληρότητα, είναι σοφία. Το να θέτεις όρια, δεν είναι μισαλλοδοξία, είναι σεβασμός στο μέτρο. Διότι χωρίς τάξη δεν υπάρχει ειρήνη και χωρίς ειρήνη, δεν υπάρχει φιλοξενία.
