«Στόχος του διαγωνισμού είναι να απευθυνθούμε όχι μόνο στους ενήλικες, δηλαδή σε πολίτες που έχουν διαμορφώσει ήδη τον τρόπο ζωής τους, αλλά στα παιδιά και ιδιαίτερα στους μαθητές δημοτικού που βρίσκονται ακόμα σε ηλικία που μπορούν να ενημερωθούν, να ευαισθητοποιηθούν για να επιλέξουν έναν υγιεινό τρόπο ζωής στο μέλλον» ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας Γιώργος Κοχιαδάκης ο οποίος σχολίασε με μεγάλη ικανοποίηση ότι οι συμμετοχές των παιδιών ξεπέρασαν τις 400 και ότι το κύριο χαρακτηριστικό, όλων των συμμετοχών, ήταν μια πολύ δυναμική προσέγγιση.
«Στην εκδήλωση για τη βράβευση που έγινε στο Ίδρυμα Θεοχαράκη συμμετείχαν πολλά παιδιά με ενεργή παρουσία, θέλοντας να εκφράσουν την αντίθεσή τους στο κάπνισμα και την αγωνία για τους γονείς τους που καπνίζουν» επισήμανε ο κ. Κοχιαδάκης που σε ότι αφορά τις δράσεις της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας, διευκρίνισε πως επικεντρώνεται σε τρεις στοχεύσεις, όπως την εκπαίδευση των ιατρών, ειδικών και ειδικευμένων, τη διενέργεια μελετών, με σκοπό την καταγραφή των υπαρχόντων δομών υγείας και δραστηριοτήτων μέσα στα πλαίσια δημιουργίας υγειονομικού χάρτη της Ελλάδας, αλλά και την ενημέρωση των πολιτών και την ευαισθητοποίησή τους σε θέματα καρδιαγγειακής υγείας.
«Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι θάνατοι από καρδιαγγειακά νοσήματα είναι η πρώτη αιτία θανάτου παγκοσμίως. Μέσα στα πλαίσια αυτά διοργανώνονται πανελληνίως καμπάνιες και εκδηλώσεις σε όλη την χώρα. Ιδιαίτερης μνείας είναι οι εκδηλώσεις που διοργανώνονται στα σχολεία, καθώς πιστεύω ότι η ευαισθητοποίηση των παιδιών είναι σημαντικός παράγοντας για την αντιμετώπιση των προδιαθεσικών παραγόντων για θέματα όπως η παχυσαρκία, το κάπνισμα και ο σύγχρονος τρόπος ζωής» κατέληξε ο κ. Κοχιαδάκης.
Το πρώτο βραβείο του διαγωνισμού, έλαβαν μαθητές της Ε’ Τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείο Λιβαδιών του Ρεθύμνου Κρήτης (Δημήτρης Χνάρης, Γιώργος Χνάρης, Αρίάρης, Φωτεινή Χνάρη, Κωνσταντίνα Νύκταρη, Νεκτάριος Μαρής, Μανόλης Μαρής, Γιώργος Κωστάκης, Κατερίνα Κόκκινου, Στράτος Κλάδος, Μανόλης Καλυβιανάκης), για το έργο με τίτλο: «Αλυσίδα Απομόνωσης». Ο εκπαιδευτικός Γιώργος Κυρίτσης σε συνεργασία με την συνάδελφό του από την παράλληλη στήριξη Άννα Μαρία Μαγκαφουράκη πρότειναν στα παιδιά να συμμετέχουν και να το δουν «και σαν διαδικασία και ως ουσιαστικό αποτέλεσμα, σκεπτόμενοι ότι οι μαθητές έχουν να κερδίσουν πράγματα από ένα τέτοιο project».
Μάλιστα όπως επισήμανε μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τα παιδιά αποδέχθηκαν την πρόταση με ενθουσιασμό, τον οποίο ακολούθησε ένας «καταιγισμός» ιδεών σε ό,τι αφορά τη φωτογραφία που θα έστελναν.
«Η φωτογραφία η οποία στείλαμε ως ομαδική συμμετοχή στον διαγωνισμό και βραβεύτηκε, ονομάζεται “Αλυσίδα απομόνωσης”.
Σ’ αυτή απεικονίζεται μία μαθήτρια να κρατάει ένα τσιγάρο και το χέρι της να είναι δεμένο με αλυσίδα. Το μήνυμα της είναι ότι ο καπνιστής είναι δέσμιος της κακής του συνήθειας η οποία τον απομονώνει από ανθρώπους ή καταστάσεις τις οποίες δεν μπορεί να ζήσει.
Μάλιστα, η αρχική ιδέα των παιδιών ήταν η αλυσίδα του καπνιστή να είναι στο πόδι, αλλά δεν βρήκαμε τόσο μεγάλη και το αλλάξαμε τελευταία στιγμή. Τα τυχαία και τα απρόοπτα πολλές φορές είναι για καλό» σημείωσε ο κ. Κυρίτσης, ο οποίος δεν έκρυψε τη χαρά που ένιωσαν τα παιδιά όταν έλαβαν το πρώτο βραβείο.
«Τα παιδιά, που ζουν έξω από τα αστικά κέντρα, εισέρχονται πιο γρήγορα, κατά τη γνώμη μου, σε κάποιες εκφάνσεις της ζωής, κι εν προκειμένω, είναι πιο εξοικειωμένα με τη χρήση αλκοόλ ή τσιγάρου. Στον ορεινό Μυλοπόταμο, πιο συγκεκριμένα, όπου υπηρετώ τα τελευταία έξι χρόνια, θα χαρακτήριζα τους μαθητές “μικρούς ενήλικες” και το καταλαβαίνει κανείς εύκολα επικοινωνώντας μαζί τους.
Στο θέμα του καπνίσματος, έχουν γνώριμη την εικόνα του από καφενεία, γάμους, εκδηλώσεις ή ακόμα και από παιδιά πολύ νεαρής ηλικίας που κάνουν χρήση του παραδοσιακού τσιγάρου ή των νέων υποκατάστατων του καπνού που κυκλοφορούν» είπε ο κ. Κυρίτσης συμπληρώνοντας ότι ταυτόχρονα «τα παιδιά αυτά ασχολούνται και με το ποδόσφαιρο, τους κρητικούς χορούς, καταπιάνονται με ασχολίες της υπαίθρου, με ασχολίες δηλαδή που είναι ασύμβατες με τον παθητικό τρόπο ζωής του καπνιστή. Έτσι έχουν μπροστά τους δύο τρόπους ζωής αταίριαστους μεταξύ τους, συνεπώς χρέος του σχολείου είναι να ενισχύσει την πορεία με τα υγιή χαρακτηριστικά».
