Η οικοδόμηση γέφυρας που θα ενώνει την ηπειρωτική Ιταλία με το νησί της Σικελίας ήταν ένα όραμα πολλών δεκαετιών. Ωστόσο, η γέφυρα «του στενού της Μεσσίνα» αποτελεί σχέδιο το οποίο στο παρελθόν συζητήθηκε αμέτρητες φορές, προκαλώντας κομματικές αλλά και ενδοκυβερνητικές αντιπαραθέσεις.
Αν τελικά το χρονοδιάγραμμα για την οικοδόμηση της γέφυρας τηρηθεί, τα έργα θα ξεκινήσουν τον Ιούλιο του 2024 και αναμένεται να ολοκληρωθούν μέσα σε μια πενταετία.
Η γέφυρα θα είναι μήκους 3,3 χιλιομέτρων (για τη μετακίνηση ΙΧ αυτοκινήτων αλλά και τρένων) και, όπως τονίζεται «θα είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο».
Κύριος στόχος, είναι να αντικατασταθεί η σημερινή σύνδεση, η οποία πραγματοποιείται με επιβατηγά και οχηματαγωγά πλοία, και να ευνοηθεί η οικονομική ανάπτυξη της Κάτω Ιταλίας.
Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, το σχετικό διάταγμα της κυβέρνησης της Ρώμης προβλέπει ότι ειδική εταιρία του δημοσίου θα αναλάβει τον συντονισμό των αναγκαίων δράσεων, για την οικοδόμηση της γέφυρας με το συνολικό κόστος να υπολογίζεται στα 7 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία θα καλυφθούν εξ ολοκλήρου από το ιταλικό κράτος.
Συγκεκριμένα, την εποπτεία για την αποπεράτωση του έργου έχει αναλάβει το υπουργείο υποδομών, επικεφαλής του οποίου είναι ο γραμματέας της Λέγκα, Ματέο Σαλβίνι.
«Θα κάνουμε πραγματικότητα το μεγάλο αυτό έργο, θα εντυπωσιάσουμε τον κόσμο ολόκληρο», υπογραμμίζεται σε ανακοινωθέν του αρμόδιου Υπουργείου.
Η ιταλική εφημερίδα La Repubblica, όμως, γράφει ότι στο παρελθόν, για μελέτες και σύσταση ειδικών εταιριών με τον συγκεκριμένο στόχο, ξοδεύτηκαν πάνω από 300 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να παραδοθεί στους πολίτες ούτε ένα μέτρο της καλωδιωτής γέφυρας.
Παράλληλα, σύμφωνα με πολλούς ειδικούς, θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη ότι πρόκειται για σεισμογενή περιοχή, όπως και ότι υπό κακές καιρικές συνθήκες -ιδίως με σφοδρό άνεμο- η πρόσβαση στη «γέφυρα του στενού της Μεσσίνα» θα μπορούσε να μην είναι εφικτή.
Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, για να μπορέσει να περιοριστεί το μήκος της στα 3,3 χιλιόμετρα θα πρέπει αναγκαστικά να επιλεγεί περιοχή η οποία απέχει αρκετά από τις πόλεις του Ρήγιου της Καλαβρίας και της Μεσσίνα της Σικελίας, με «κίνδυνο» να συνεχίσουν να λειτουργούν και οι σημερινές συνδέσεις, μέσω φέρυ μποτ.
