Συνεχίζονται σε όλη τη χώρα μαζικά και δυναμικά, οι κινητοποιήσεις για το έγκλημα των Τεμπών. Μας γεμίζουν ελπίδα και αισιοδοξία μέσα στη μαυρίλα των καιρών. Συνεχίζεται βέβαια με κάθε τρόπο η προσπάθεια αποπροσανατολισμού και συγκάλυψης. Ατέλειωτες ώρες δημοσιογραφικών εκπομπών, ατέλειωτα ρεπορτάζ και πληροφορίες, διαγγέλματα και δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών… δύο εβδομάδες μετά αντί να μας κάνουν σοφότερους για τις πραγματικές αιτίες της τραγωδίας, μας ζαλίζουν με αποσπασματικές ειδήσεις που έχουν ως στόχο να διατηρήσουν το αφήγημα της ατομικής ευθύνης (ακόμα και αν χρειάζεται να βάλουν στο κάδρο 2-3 ακόμα). Ζούμε την αγωνιώδη προσπάθεια του συστήματος να προστατέψει τη μεγάλη εικόνα, να πει τα πάντα γύρω από τη σύγκρουση αλλά τίποτα για τη μεγάλη εικόνα, να πει ότι φταίμε όλοι για να υπονοήσει ότι δεν φταίει κανείς.
Δεν τα καταφέρνουν όμως. Σε όλη τη χώρα όλος ο κόσμος οργισμένος και αγανακτισμένος συζητάει για τις ιδιωτικοποιήσεις, για τη σαλαμοποίηση για ουσιαστικές πολιτικές ευθύνες των τελευταίων κυβερνήσεων. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν τα μέσα μεταφορά και συγκεκριμένα ο ΟΣΕ παύουν να είναι δημόσια αγαθά, παύουν να είναι μέσα στη υπηρεσία του λαού αλλά γίνονται εταιρίες που πρέπει να λειτουργούν με το ελάχιστο κόστος αποφέροντας το μέγιστο κέρδος. Η λειτουργία με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια ρίχνει την ποιότητα στην παρεχόμενη υπηρεσία ή την κάνει πιο ακριβή και φυσικά κάνει κάθε είδους περικοπές στα ζητήματα της ασφάλειας. Η μεγάλη εικόνα κρίνει ένοχη την κυβέρνηση ΝΔ αλλά και τις προηγούμενες με τη συμμετοχή ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ.
Λένε τα κυβερνητικά παπαγαλάκια ότι είμαστε προκατειλημμένοι με τον Μητσοτάκη, ότι ψάχνουμε αφορμές για να ‘γκρινιάξουμε’. Το έγκλημα στα Τέμπη μας ανατριχιάζει, αυτή η υποτίμηση των ζωών μας φέρνει οργή στις σκέψεις μας. Αλλά ναι φυσικά και το παραδεχόμαστε, έχουμε προηγούμενα με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, έχουμε προηγούμενα με τη δολοφονική διαχείριση της πανδημίας και τη διάλυση του ΕΣΥ, έχουμε προηγούμενα με τις πολιτικές της ακρίβειας, έχουμε προηγούμενα με το εκδικητικό μένος στη νεολαία και σε κάθε χώρο αντίστασης. Όχι μόνο δεν το θεωρούμε κακό αλλά χαιρετίζουμε και συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στη συνάντηση των πρόσφατων κινημάτων. Οι αγώνες των καλλιτεχνών, των υγειονομικών, των εκπαιδευτικών να ενωθούν σε αυτό το ποτάμι των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων.
Ας το καταλάβουν καλά και οι εδώ υποστηρικτές του Μητσοτάκη, ας το καταλάβει καλά ο Κωνσταντάτος και η παρέα του. Δεν ξεχνάμε κανένα νεκρό, κάθε νέο έγκλημα ξαναφέρνει στο προσκήνιο την οργή μας για κάθε προηγούμενο. Ο χαμός του εργάτη της εργολαβικής “Κήπων Οδός” στην περιοχή του praktiker έχει ανατριχιαστικές αντιστοιχίες με το έγκλημα στα Τέμπη. Είναι και τα δύο δολοφονίες με κοινές πολιτικές ευθύνες. Οι δημοτικές ανάγκες δεν καλύπτονται συνολικά από τους υπαλλήλους του δήμου. Όπως και στα τρένα έχουμε ιδιωτικές εταιρίες να λειτουργούν με γνώμονα το κέρδος και συγκεκριμένα την Κήπων Οδός που σκανδαλωδώς έχει αναλάβει κάθε έργο πρασίνου στο δήμο. Αντίστοιχα και εδώ τα μέτρα ασφάλειας πάνε περίπατο, μόνο που σε αυτή την περίπτωση είχαμε τον ίδιο τον εργαζόμενο νεκρό. Έναν 60χρονο που ανέβηκε μόνος του χωρίς καμία επίβλεψη και προστασία πάνω σε κλαρκ για να κλαδέψει δέντρα και δυστυχώς η πτώση του ήταν μοιραία. Αντίστοιχα και εδώ είχαμε το αφήγημα της ατομικής ευθύνης, φταίει ο ίδιος ο εργαζόμενος τίποτα άλλο, κανένας άλλος. Αντίστοιχα και εδώ έχουμε την απόλυτη κάλυψη της ιδιωτικής εταιρίας. Όπως ο Μητσοτάκης συνεχίζει με την Hallenictrain sέτσι και ο Κωνσταντάτος συνεχίζει να ‘εμπιστεύεται’ την Κήπων Οδος’. Τα λεφτά είναι πολλά, οι δεσμεύσεις είναι ισχυρές. Μητσοτάκης-Κωνσταντάτος είναι οι πολιτικοί εκπρόσωποι επιχειρηματικών συμφερόντων κάνουν την ίδια δουλειά ο ένας σε κεντρικό, ο άλλος σε τοπικό επίπεδο. Το μόνο που αλλάζει στα δύο αυτά εγκλήματα είναι η επικοινωνιακή διαχείρηση. Ο Κωνσταντάτος φρόντισε να θαφτεί το γεγονός να μην μάθουμε ποτέ ούτε το όνομα του νεκρού εργάτη ενώ στα Τέμπη μας είπαν τα πάντα για τους νεκρούς και τον σταθμάρχη για να μην ασχοληθούμε με την πολιτική ευθύνη της ιδιωτικοποίησης.
