ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΟΥ ΑΝΗΚΕΙ: ΜΕ ΛΕΝΕ «ΆΣΤΕΓΟ» ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ & ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ Η ΩΧΑΔΕΡΦΙΣΜΟΣ;

Για λίγες μέρες, έγινα Θεατής, μπροστά στον «αόρατο» άστεγο και στην «ορατή» πολυσύχναστη γωνιά του, καθημερινά τον προσπερνούσε η κοινωνία της ημιμάθειας, της έπαρσης και της αλαζονείας. Κάποιοι περαστικοί του δρόμου, γυρνούσαν που και που το κεφάλι τους, τον κοιτούσαν φευγαλέα, αδιάφορα και απαξιωτικά και κάποιοι άλλοι, σαν κάτι που πρέπει να ξορκιστεί.

Για τους περισσότερους, ήταν «σχεδόν αόρατος», ήταν μόνο ένας σκυφτός, βρώμικος και πεινασμένος άνθρωπος που περίμενε μέσα στην παγωνιά μήπως του δώσουν τίποτα και φάει «κάποιοι άλλοι». Κανείς δεν τον έβλεπε, κανείς δεν του άπλωνε το χέρι, γιατί κανείς από όλους αυτούς τους πολιτισμένους περαστικούς δεν αντιλαμβανόταν την παρουσία ενός βρώμικου, κουρελιάρη άστεγου στο δρόμο.

Κοίταξα γύρω του, είδα μοναξιά, αλλά ένιωσα τον άνθρωπο. Κοίταξα την γωνιά του, είδα δρόμο, αλλά ένοιωσα πως αξίζει να κάνω ένα βήμα μπροστά. Κοίταξα μέσα του, είδα πόνο, αλλά ένοιωσα πως αξίζει να προσφέρω την χαρά. Τον προσπερνούσαν άνθρωποι, που «ξέχασαν» τι σημαίνει «ΑΝΘΡΩΠΟΣ» Κανείς δεν του έδινε αξία, ένιωθε μόνος, δίχως αγάπη, έτσι πίστευε ότι αυτή ήταν η μοίρα του, χωρίς να φοβάται και να τρέμει την τιμωρία τού «αυταρχικού χεριού» της κοινωνίας.

Αυτό που νιώθει μέσα του, είναι αυτό ακριβώς που δημιουργεί την πραγματικότητα του. Δεν ένοιωσε πως είναι να τον αγαπά κάποιος, δεν ένοιωσε τι σημαίνει αλληλεγγύη. Εξάλλου αυτή την «γωνιά» του χάρισε απλόχερα η κοινωνική του τάξη, γεννήθηκε άνθρωπος, μεγάλωσε σαν ζητιάνος και ζει σαν άστεγος, πως θα μπορούσε άλλωστε να άξιζε την αγάπη και την φροντίδα;

Όλες αυτές τις μέρες, δεν τον είδα να σηκώνει τα μάτια προς την αγάπη, προς τον άνθρωπο, προς την ζωή. Το «μοναδικό σπίτι» που μπορούσε να αγκαλιάσει και να φιλοξενήσει την φτώχια, την πείνα και την απομόνωση αυτού του σκυφτού και μοναχικού ανθρώπου ήταν η σκοτεινή γωνιά του δρόμου.

Το σκοτάδι, δε φεύγει με σκοτάδι, αλλά μόνο με φως, το φως της αγάπης, της ευγνωμοσύνης και της ανθρωπιάς. Το δικαιότερο άνθος που πηγάζει από την ψυχή, είναι η ευγνωμοσύνη προς τους ανθρώπους.

Απογοητεύτηκα από την ασχήμια του κόσμου και ένιωσα την ανάγκη να εκφραστώ, να μιλήσω, να πω , τι αισθάνομαι, πως νιώθω, να τα πω όμως με μια άλλη γλώσσα, όχι την καθημερινή, αυτή που σε κρατάει προσγειωμένο, αλλά αυτήν την μαγική γλώσσα που σε ανεβάζει στους ουρανούς.

Η αγκαλιά όλων μας, έδωσε στον Α.Κ το κλειδί της αγάπης και της ελπίδας και κατάφερε να σηκώσει περήφανος το βλέμμα του ψηλά…

«Ότι σου περισσεύει ,μην το πετάς… κάποιος το χρειάζεται…»