Είσαι ένα κεφάλαιο της ζωής μου που δεν μπορώ να κλείσω ……

Είσαι ένα κεφάλαιο της ζωής μου που δεν μπορώ να κλείσω …… που δεν θέλω να κλείσω ….. γιατί δεν σταμάτησα στιγμή να σ΄ αγαπώ, να σε σκέφτομαι και να σε νοιάζομαι.                                                           

Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ αν αυτό είναι εγωιστικό ?

Γιατί να μην θέλουμε να φύγουμε ή να αφήσουμε να φύγει κάποιος ? Πώς αποφασίζουμε να τον κρατήσουμε κοντά μας, αν και ξέρουμε ότι συναισθηματικά έφυγε ? Γιατί νομίζουμε ότι πρέπει να είμαστε πάντα μαζί ?  Γιατί νιώθουμε ότι χάνουμε την γη κάτω από τα πόδια μας όταν αυτός φύγει ? Τι είναι αυτό που τόσο πολύ μας έδεσε με κάποιον άγνωστο μέχρι χθες άνθρωπο ώστε να μην μπορούμε να σκεφτούμε την ζωή μας χωρίς αυτόν ? Να είναι άραγε αυτό πραγματική και αληθινή αγάπη ή βαθειά πληγή στον εγωισμό μας ? Να είναι απλά η δύναμη της συνήθειας ή ένας πόνος που έχει διαπεράσει πράγματι την ψυχή μας ?

Ποιος από εμάς θα μπορούσε να απαντήσει με βεβαιότητα ότι ίσως η αίσθηση της απόρριψης που νιώθουμε την στιγμή που ο άλλος φεύγει από κοντά μας, είναι αυτή και μόνο η αιτία του πόνου ?

Ποιος θα μπορούσε με βεβαιότητα να πιστέψει πως τελικά μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτόν, απλά δεν θέλουμε να παραδεχθούμε ότι χάσαμε ?

Ποιος θα μας πει αν ο πόνος είναι από αγάπη ή από βαθειά αρρώστια του εγωισμού μας ?

Μήπως η αγάπη διαρκεί για πάντα και αυτός είναι ο λόγος που πονάμε ? Μήπως πρόκειται για ένα τόσο βαθύ συναίσθημα που δεν γίνεται να φύγει από μέσα μας, παρά το γεγονός ότι οι άνθρωποι φεύγουν ?

Ναι, γιατί η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που μπορούμε να αντέξουμε. Γι΄ αυτό και διαρκεί για πάντα.

Η αγάπη δεν είναι συναίσθημα υπερβολικό, δεν μας κάνει να εμφανίζουμε τρελή συμπεριφορά. Η αγάπη δεν είναι πάθος που έρχεται και φεύγει.

Η αγάπη διαρκεί για πάντα……..

Όταν αγαπάμε, σταματάμε να ενδιαφερόμαστε μόνο για τον εαυτό μας. Γινόμαστε ένα με τον άλλο και λειτουργούμε μαζί του σαν μια οντότητα. Γι΄αυτό και δεν μπορούμε να σταματήσουμε ποτέ να νιώθουμε αυτά τα συναισθήματα. Αφού έχουμε γίνει «ένα» με αυτόν τον άνθρωπο…….. Πώς μπορούμε να τον βγάλουμε από μέσα μας ?

Γι΄ αυτό και είναι σπάνια…………. Και την αληθινή αγάπη την βρίσκουμε μία μόνο φορά στην ζωή μας.

Δεν αγαπάμε κάποιον μέχρι χθες………. Τον αγαπάμε για πάντα …………. όπου και να΄ναι, γιατί πολύ απλά δεν μπορούμε να ακυρώσουμε τον εαυτό μας και όλον τον δρόμο που διανύσαμε μέχρι να νιώσουμε αυτό το ένα και μοναδικό συναίσθημα, αυτό που είναι ο μεγαλύτερος πόνος ΑΛΛΑ και ο ενθουσιασμός που έχει δεχτεί ποτέ η ανθρωπότητα.